Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Bez poręczenia nie można osiągnąć duchowego poznania

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kiedy człowiek osiąga połączenie ze Stwórcą, tam nie ma żadnych przyjaciół, tylko człowiek i Stwórca. Jak to połączyć z pracą nad poręczeniem?

Odpowiedź: Jak zwykły prosty egoista, ani zły, ani dobry, który otrzymał dążenie do czegoś nieznanego, odnajduje w sobie uczucie potrzeby zjednoczenia się z innymi, stania się jednym naczyniem, naprawienia swojego egoizmu?

Zostaje doprowadzony do grupy. To nie zależy od niego, tak jest ustalone z góry, choć z jego punktu widzenia wszystko dzieje się przypadkowo. Dzięki temu, że jest w grupie, powoli zaczyna słyszeć. Czasami trwa to kilka lat. Jest tu jeszcze wielu ludzi, którzy nie słyszą, chociaż są z nami od wielu lat.

Wszystko zależy od otaczających świateł: jak bardzo wpływają na człowieka, jak bardzo grupa dba o naprawę każdego. Jeśli w grupie są egoiści-indywidualiści, z których każdy myśli tylko o sobie, i jeśli w tej grupie nie płonie potrzeba choćby minimalnego poziomu wzajemnego poręczenia, dzięki której można przekroczyć machsom, wtedy każdy znajdujący się w niej pozostanie w swoim osobistym dążeniu do Stwórcy.

„Daję, pracuję, rozpowszechniam, tłumaczę, robię wszystko, co jest ode mnie wymagane – ale gdzie jest to, co mi się słusznie należy?” I ma rację w swoim pytaniu. „Powiedz mi, co mam zrobić, i zrobię to!” Jednak w grupie nie odkrywa się potrzeba zjednoczenia w jedno kli. A bez tego nie będzie żadnego duchowego poznania.

Tutaj może siedzieć sto osób, a w połączeniu będzie z nich – piętnaście osób. Ale jeśli kilku ludzi naprawdę chce, żeby to się zrealizowało, nawet jeśli ich jest niewielu, to otrzymają odpowiednie odkrycie. A z drugiej strony musimy zrozumieć, że kalkulacja nie dotyczy już nas samych, a całego świata, i tutaj są inne wymagania: jak rozwinąć nas zgodnie z całym światem. To już jest kwestia rozpowszechniania, ile w to inwestujemy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Zasługa ojców

каббалист Михаэль Лайтман Cel stworzenia jest przeznaczony dla wszystkich dusz, każdej z osobna i wszystkich razem. Jednak nie jest możliwe, aby wszyscy razem osiągnęli ten cel, ponieważ u niektórych ludzi warunek poręczenia nie jest w stanie się natychmiast obudzić – tylko po wstępnej pracy innych dusz.

Baal HaSulam napisał, że praojcom nie potrzebne było poręczenie, ponieważ ich dusze były „subtelne” i wskutek swojej wzniosłości i czystości, już przebywały w połączeniu ze Stwórcą bez dokonywania praktycznych działań, czyli bez wypełnienia wstępnych napraw, bez wypełniania przykazań.

Nie musieli osiągać warunku „zrobimy i usłyszymy”, ponieważ ze względu na „subtelność” ich dusz, od początku byli gotowi do wzajemnego poręczenia, bez podejmowania tych wysiłków, które wymagane są od nas, z naszym „grubym” awijutem.

„Subtelne” dusze, ze względu na swoją czystość przyjmują Torę, realizują poręczenie, a to prowadzi do wypełnienia warunku „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Wtedy w nich obłócza się światło Tory, i są w połączeniu ze Stwórcą.

Po otrzymaniu tego przez praojców, nastąpiło to, co nazywa się „zasługą ojców” dla synów. Innymi słowy, te dusze, które mogą już przyłączyć się do „subtelnych” dusz ze swoim znacznie „grubszym” awijutem, wykorzystują te czyste dusze poprzez łączenie i wzajemne włączenie.

Dlatego prawo poręczenia realizowane jest również dla nich, ale tylko po wykonaniu określonej pracy, poprzedzonej działaniami. Jakie to są działania? – Wszystko, co może doprowadzić ich do warunku wzajemnego poręczenia.

A osiągając to, stają się godni otrzymania Tory, czyli światła, systemu naprawy swojego awijuta, w celu osiągnięcia zasady „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, gdy Stwórca będzie już przebywać w ich wspólnym kli.

Przy otrzymaniu Tory, wystarczy tylko warunek „zrobimy i usłyszymy”, czyli zgodzić się, żeby miała miejsce siła poręczenia, że chcemy to wypełnić, aby z góry przyszła ta zdolność. A po otrzymaniu siły Tory, zaczynamy to realizować – i wtedy stajemy się „jak jeden człowiek z jednym sercem” i jednym naczyniem. Stajemy się godni otrzymania Tory, a następnie musimy ją wypełnić, czyli przystąpić do naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Warunek doskonałego kli

каббалист Михаэль ЛайтманKomentarz: Baal HaSulam napisał, że nawet jeśli jeden człowiek nie wypełnia warunków poręczenia, to wszyscy pozostali nie będą mogli osiągnąć zasady „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Odpowiedź: Nie, Baal HaSulam pisał o ideale, ponieważ jeśli mówimy o wspólnej duszy Adama Riszona, która zbudowana jest z sześciuset tysięcy dusz (nieważne, może z kilku miliardów – w każdym jest dusza), to wszystkie muszą się zjednoczyć.

Nie ma problemu, zrobić to z góry: niewielka zmiana w świetle – i cały świat zacznie szaleć, pędząc tam, gdzie świeci. Nie ma tu nic skomplikowanego. Złożoność polega na tym, jak pobudzić świat, żeby osiągnął uświadomienie sobie zła, że​​ rzeczywiście znajduje się w stanie, który wymaga zmiany.

Pytanie: W artykule Baal HaSulama powiedziano, że jeśli choć jeden człowiek nie zgadza się z warunkiem poręczenia, nikt nie będzie w stanie go wypełnić. Co zatem oznacza ten „jeden”? Tych, którzy są pogrążeni w miłości własnej?

Odpowiedź: Pytasz, czy ten „jeden” jest winny temu, że myśli w ten sposób? Czy inni mogą wpłynąć na niego by myślał inaczej? Czy może być tak, że wszyscy starają się być w poręczeniu, a ten „jeden” nie? Przecież jest jeszcze 599. 999 naprawionych części w tym jednym. Może być nienaprawiona tylko jego część?

Baal HaSulam podaje to po prostu jako przykład, jako teoretyczną sytuację: tak, wszyscy i każdy, muszą być naprawieni i zjednoczeni we wzajemnym połączeniu do ostatniego szczegółu, we wszystkich właściwościach. Jest to warunek doskonałego ogólnego kli, gdy jest wypełniony, Stwórca odkrywa się w nim, a kli staje się równe Stwórcy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Poręczenie: decyzja należy do nas

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy poręczenie jest naprawą? Sam nie mogę siebie naprawić. Domyślam się, że to nie jest moja praca – osiągnięcie poręczenia?

Odpowiedź: Poręczenie osiąga się poprzez wspólną pracę każdego i wszystkich razem. Musimy osiągnąć porozumienie, że poręczenie jest niezbędne, że bez niego nie możemy się zjednoczyć, że jest warunkiem zjednoczenia wszystkich pragnień i wszystkich dusz.

Jeśli zdecydujemy, że tego chcemy, to ponieważ jesteśmy poniżej naszego naprawionego stanu, poprzez nasze pragnienie bycia w nim, przyciągamy otaczające światło. Chcemy być w tym stanie, nawet jeśli nie wiemy i nie rozumiemy, co to jest, ale wystarczy że go pragniemy.

Wtedy do nas z góry, zstępuje siła w postaci otaczającego światła i zaczyna nas naprawiać, tak abyśmy zgodzili się być dla siebie wzajemnymi poręczycielami, osiągnęli i wypełnili warunek, odkrywając nasze wzajemne włączenie w duszach.

Tak naprawdę odkrywamy jedyny istniejący stan, a wszystkie inne stany, w których, jak nam się wydaje, teraz jesteśmy, są jedynie różnymi poziomami nieświadomego stanu.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Wzmocnić się w wyborze

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jakie przygotowanie jest potrzebne, aby człowiek zażądał naprawy – poręczenia, razem ze wszystkimi?

Odpowiedź: Jakie powinno być przygotowanie, żeby człowiek zechciał wypełnić prawo? Tak jak jest ze wszystkim! Załóżmy, że nie chcę przestrzegać prawa dotyczącego przechodzenia przez ulicę na przejściu dla pieszych, tak jak to robią wszyscy. Nie chcę!

Pierwszy raz za to na mnie nakrzyczą – pluję na to. Drugi raz wypiszą mi mandat. To już uważam, kiedy można przejść przez ulicę, a kiedy nie. Ale jeżeli nie ma nikogo w pobliżu, przechodzę tak jak wcześniej. Za trzecim razem, nie daj Boże, potrąci mnie samochód i wtedy już…

Pojawiają się więc jakieś początki zrozumienia, że powinienem wypełnić to prawo. To się nazywa: „Stwórca kładzie rękę człowieka na dobry los i mówi: weź”. Człowiek musi być w tym wzmocniony, ponieważ nie możemy pragnąć tylko duchowego. Ale kiedy ta myśl się w nas pojawia, to myślimy: „Powinieneś wypełnić to prawo. Nie chcesz, ale przecież warto”.

Tutaj zaczyna się praca człowieka. Szukamy wsparcia, rady, potrzeby w wypełnieniu tego prawa, wbrew swojemu lenistwu, wbrew swemu złemu początkowi, swojemu pragnieniu by go nie wypełniać, i wtedy osiągamy to, że naprawdę zaczynamy pragnąć.

Teraz człowiek ma możliwość wyboru: jest już podzielony na dwie części, dlatego, że dostał punkt w sercu. Jego serce jest całkowicie egoistyczne. Nie potrzebuje niczego innego, tylko napełnienia siebie i zniszczenia wszystkich, dla zaspokojenia swoich pragnień. Ale jako przeciwwagę, dostał punkt w sercu.

Nie wiemy, co to jest, ani skąd spadło, ale nagle zaczynamy słyszeć coś, co jest przeciwne naszej naturze. To nazywa się „częścią Stwórcy z góry”. Widzimy to po ludziach, którzy są gotowi przychodzić o trzeciej w nocy, żeby posłuchać lekcji. Zaczynają czuć rozdwojenie.

Człowiekiem stoi przed wyborem: znaleźć zalecenia (rekomendacje) i z ich pomocą zyskać siłę, żeby przeciwstawić się swojej naturze, która w gruncie rzeczy nie jest jego. To Stwórca stworzył zło, czyli pragnienie otrzymywania i włożył je w niego. A poza pragnieniem jest tylko światło, którym jest On sam.

Stwórca stworzył we mnie to zło i teraz muszę znaleźć jakieś wsparcie, aby się go pozbyć lub je naprawić. Zrobić tak, żeby mną nie władało, i bym chciał wypełnić prawo poręczenia.

Wzmocnić się w wyborze oznacza, że jedynie szukam sposobu, jak uwolnić się od zła, a nie, że sam jestem w stanie to zrobić. Nie możemy sami osiągnąć stanu, kiedy zjednoczymy się sercami, połączymy się w jedno kli i będziemy godni rozprzestrzeniania się w nim światła. Musimy szukać rady i pragnąć tego, czyli osiągnąć to, co nazywa się koniecznością.

Nasza gotowość nazywa się „zrobimy i usłyszymy”. Nie wiem, co to będzie, nic nie rozumiem w stanie, który mnie czeka, ponieważ wznoszę się z niższego stopnia do wyższego. A wyższego stopnia nie rozumiem, nie uświadamiam sobie, z definicji.

Gdybym był taki mądry, że rozumiałbym i czuł go, to już bym na nim był! Ale jeśli jeszcze nie wskoczyłem na ten stopień, to go nie znam. Czuję tylko potrzebę że jest mi niezbędny. To nazywa się „Zrobimy i usłyszymy” – „Jesteśmy gotowi, Zrobić już coś!”

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Z pomocą wyższego światła

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kiedy człowiek zrozumie potrzebę wzajemnego poręczenia, jakie są etapy jego osiągnięcia?

Odpowiedź: Uczymy się o tym w wielu artykułach. Wszystko, w czym chciałbyś się rozwijać, możesz realizować tylko przy pomocy światła z góry. Światło świeci trochę bardziej – rozumiesz trochę więcej, trochę więcej odczuwasz.

Pojawia się analiza w twoim umyśle i w sercu. Porównując je, rozumiesz, co tobą zarządza, czy postępujesz zgodnie z kryterium „gorzkie – słodkie”, czy zgodnie z „prawda – kłamstwo”.

W taki sposób cała nasza praca jest skierowana na przyciągnięcie otaczającego światła i z ich pomocą sprawdzenie, w jakim stanie znajdujemy się w odniesieniu do poręczenia, w odniesieniu do naprawy ogólnego kli.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Jak tworzy się wspólne kli?

каббалист Михаэль Лайтман Poręczenie realizuje się wtedy, kiedy każdy bardzo pragnie powrócić do naprawionego stanu. Oznacza to, bycie zjednoczonymi z innymi „jak jeden człowiek z jednym sercem”.

Kabaliści radzą nam, abyśmy zajmowali się studiowaniem, rozpowszechnianiem i pracą w grupie, z intencją przyciągnięcia otaczającego światła, rozwijania się i przybliżenia do Stwórcy. Wszystko tylko po to, aby otrzymać siły, osobiste naprawy z zamiarem włączenia się w innych i utworzenia jednego kli.

Nie musimy myśleć o niczym innym, jak tylko o naprawieniu kli. A jego naprawa oznacza połączenie z innymi jego częściami. Światło znajduje się w absolutnym spokoju, i tylko kli musi zostać naprawione.

Rezultatem naszej osobistej pracy powinno być włączenie we wspólne kli, aby stać się jego integralną częścią, gdy wszyscy są włączeni w każdego i każdy we wszystkich. Kiedy osiągam konieczność realizacji dokładnie tego, wtedy nazywa się to „moim osobistym postępem”.

A ogólna naprawa jest realizowana poprzez połączenie wszystkich. Musimy się na to zgodzić, ponieważ realizując poręczenie w praktyce, stajemy się naczyniem w którym przebywa światło. Światło zaczyna się w nas odkrywać – to nazywa się, że przekraczamy machsom i w stopniu poręczenia między nami, odkrywamy duchowe stopnie.

Im bardziej zjednoczone staje się kli, tym więcej części się w nim zbiera, tym większe wznosi się w nim pragnienie, egoizm, a wraz z nim wzrasta wzajemne poręczenie, zjednoczenie jednego z drugim, oddanie jednego drugiemu, tym skuteczniejsze staje się kli, silniejsze w intencji dla obdarzania. Wtedy w nim odkrywa się większe światło, co określa się jako wzniesienie po stopniach.

Co oznacza wzniesienie? Nie ma ruchu w górę-w dół! Kiedy coraz bardziej odkrywamy między nami pragnienie otrzymywania, i na jego tle odkrywamy jedność, poręczenie – z tego tworzy się kli.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Droga wiodąca do Stwórcy

каббалист Михаэль Лайтман Jak cały czas utrzymywać połączenie z Nauczycielem, przyjaciółmi, Stwórcą? Spróbuj odnaleźć swój wewnętrzny punkt, który budzi się w tobie i oświetla drogę, prowadzącą cię do Stwórcy, i uchwyć go na zawsze.

Z tych punktów połączenia budowana jest droga, na której stajemy się coraz bardziej wzmocnieni i bliżsi Stwórcy. Każdy zwraca się do Niego w szczególnej formie, która istnieje między nim a Stwórcą. Musimy nieustannie prosić o to połączenie.

Następny punkt połączenia na drodze zależy od tego, na ile moje serce jest na to gotowe, to znaczy, na ile jest naprawione moim stosunkiem do wszystkich już przebytych punktów drogi. Moje dążenie do Stwórcy – jest siłą, przywracającą mnie z powrotem do połączenia, po wszystkich upadkach. A jeśli nie jestem w połączeniu, muszę nieustannie się modlić.

Gotowość serca do połączenia z wyższym, wymaga jego rozszerzenia, a serce rozszerza się z mojego pragnienia połączenia się z przyjaciółmi w grupie lub w dziesiątce.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 05.05.2025


W kierunku poręczenia

каббалист Михаэль Лайтман Podstawowym warunkiem naprawy ogólnej duszy i zdolnej do przyjęcia światła, jest poręczenie pomiędzy jej częściami. Musimy osiągnąć taki stan sami, swoimi własnymi wysiłkami, który pierwotnie został stworzony przez Stwórcę. A na czym polegają nasze wysiłki? – Na poręczeniu.

Kiedy podnosimy się z dołu do góry przez poziomy połączenia, oczywiście robimy to nieświadomie, bez siły, bez zrozumienia, bez wcześniejszej zgody na to, co będzie. Musimy tylko w jakiś sposób wyrazić proste, szczere pragnienie do czegoś, czego jeszcze dokładnie nie znamy.

Idziemy i z pomocą otaczających nas świateł przebudzamy na siebie ze świata duchowego blask świętości, rozumiemy, że jest to coś pożądanego, i wtedy działamy w kierunku poręczenia.

Co to znaczy? To znaczy – w kierunku naprawy kli. Czyli to, że światło Stwórcy jest obecne i napełnia nas, a my musimy je tylko odkryć. Stwórca jest w nas. Stan ten jest niezmienny, ale odkryć go możemy tylko za pomocą pewnego działania zwanego poręczeniem.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Chemiczna reakcja połączenia dusz

каббалист Михаэль Лайтман Przylgnięcie do przyjaciół, do grupy, jest pierwszym krokiem „miłości do bliźniego swego, jak do siebie samego”, przed osiągnięciem miłości do Stwórcy. Na pierwszym etapie człowiek wyjaśnia swoją niezdolność do kochania innych i zwraca się do Stwórcy o pomoc.

Wtedy widzi, jak bardzo zależy od przyjaciół, od każdego z nich z osobna i od wszystkich razem. Szuka sposobu, aby zbliżyć się do każdego przyjaciela i wesprzeć go, a także jak zjednoczyć się ze wszystkimi razem, jak jeden człowiek, w jeden system, który Stwórca napełni i podniesie wszystkich wyżej, po stopniach jedności.

Połączenie oznacza, że ​​staram się być coraz bliżej przyjaciela, poznawać go coraz lepiej i wzmacniać wewnętrzną więź z nim, aż poczujemy się, jak jeden człowiek z jednym sercem. Oznacza to, że mamy jedno pragnienie, chociaż jesteśmy dwoma różnymi ludźmi.

Cały czas czujemy dystans między nami, ale ponad nim chcemy osiągnąć bliskość i zjednoczenie. I tak uczę się, jak bardzo te dwa przeciwieństwa, pomagają sobie wzajemnie.

Poznaję właściwości przyjaciela i staram się, aby moje właściwości w formie zewnętrznej odpowiadały jego właściwościom. W podobny sposób dzieci uczą się od dorosłych, naśladując ich we wszystkim. Instynkt ten jest założony w dziecku na poziomie zwierzęcym. Ale na poziomie duchowym musimy wniknąć już w wewnętrzne właściwości dorosłego człowieka, w jego uczucia, zrozumienie, naturę i starać się, być taki, jak on.

Oczywiście, że to niemożliwe. Możemy jednak na zewnątrz wykonywać czynności naśladując kogoś innego, nawet Stwórcę, i prosić Go, aby w nagrodę za nasze wysiłki, dokonał w nas wewnętrznej zmiany, która przybliży nas do Niego. Na tym właśnie polega praca w grupie.

W grupie dziesięciu osób, jest dziesięć pragnień, i każde pragnienie jest podzielone na jeszcze, znacznie mniejsze. Ale jeśli postaramy się zbliżać mocniej do siebie nawzajem, przeniknąć nasze pragnienia, to z czasem poczujemy, jak każdy przeniknie pragnieniami drugiego i stopniowo przekształcimy się w jednego człowieka z jednym sercem.

Takie połączenie między ludźmi, nie zdarza się w świecie materialnym – jest to już połączenie duchowej natury, na innym poziomie. Przypomina to reakcję chemiczną zachodzącą pomiędzy atomami różnych substancji, które łączą się w coraz bardziej złożone molekuły. Tylko ta reakcja połączenia następuje na znacznie wyższym poziomie: pomiędzy pragnieniami, myślami, percepcją, aż wszystko oczywiście zjednoczy się w jedno serce.

Każdy z nas ma inne właściwości, ale nad nami wszystkimi jest jedna głowa, która wszystkim zarządza. Jeśli dziesiątka buduje się i działa według tej zasady, to odczuwamy w niej odkrycie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”