Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Żądza poręczenia

каббалист Михаэль Лайтман Poręczenie jest siłą umożliwiającą anulowanie się, czyli podporządkowania swojego pragnienia otrzymywania i zaakceptowanie opinii grupy.

Pytanie: Ale jak można osiągnąć poręczenie, nie dokonując wcześniej anulowania?

Odpowiedź: Ja sam i grupa nie mamy żadnych możliwości przyjęcia tej siły zwanej „poręczenie”. Ale poprzez nasz wysiłek, skierowany, aby to się stało, wyzywamy na siebie z góry otaczające światło.

Skąd je wywołujemy? Z tego stanu, w którym jesteśmy we wzajemnym zjednoczeniu, na Końcu Naprawy na pierwszym lub trzecim etapie. Poprzez nasze dążenie, to właśnie stamtąd pochodzi otaczające światło. Tylko z jego pomocą zaczynamy się wznosić.

Oczywiście, ani jednostka, ani grupa nie mają takiej siły. Dlatego jest to kwestia „gotowości”, aby to się wydarzyło, a następnie stamtąd świeci.

Pytanie: Czy przez poręczenie rozumiemy, że jesteśmy wzajemnymi poręczycielami dla siebie, poprzez Stwórcę?

Odpowiedź: Oczywiście, to Stwórca daje poręczenie. Na tym polega różnica między grupą, która zmierza ku naprawie, i grupą, która może przypominać Sodomę lub inne wspólnoty.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Zbawcza siła grupy

каббалист Михаэль Лайтман Siła, która może wyciągnąć człowieka z jego egoistycznego więzienia, wynika z różnicy potencjałów między jego stanem a ogólną postawą w grupie, w otoczeniu. Siła pragnienia grupy, która jest silniejsza niż siła jego egoizmu, przekazuje mu pragnienia wyjścia, jakby rzucając mu linę i wyciąga go.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Oddać siebie grupie

каббалист Михаэль Лайтман Człowiek wybiera grupę na podstawie tego, co czuje w swojej duszy: ci ludzie należą do tej samej idei, w kierunku której chce podążać. Nikt nie może mu powiedzieć: „Wybierz to albo tamto”.

Człowiek sam, wewnątrz siebie, na skutek swego cierpienia, na podstawie swego doświadczenia życiowego – nawet jeśli jest młody i pozbawiony doświadczenia – czuje, że chce takiego rozwoju. I to jest w nim kierująca ręka Stwórcy.

To Stwórca znajduje mu grupę i wprowadza go do niej, a od człowieka wymaga się tylko, aby starał się poddać tej grupie, by „wyprała mu mózg” i przekazała wszystkie opinie, wszystkie myśli, wszystkie pragnienia, aby rozwijał się we właściwym kierunku.

Jeśli człowiek jest gotowy otrzymywać od grupy to i tylko to – to jest jego wybór: umieścić siebie w relacji z grupą tak, żeby dawała mu postęp, i aby już nie rozpraszał się na różne inne rzeczy. Przecież to, co robi, robi tylko po to, aby otrzymać od grupy kierunek, dla którego przyszedł do niej, od samego początku.

Wtedy człowiek postępuje naprzód, a jego postęp wykracza ponad wiedzę, ponieważ początkowo tego nie chce, ale z pomocą grupy znajduje siłę, by zmierzać naprzód. A gdyby był sam, to nie znalazłby siły, by wznieść się ponad własną wiedzę. Jakąkolwiek wiedzę by wybrał – to była by jego wiedza; nie byłoby to ponad jego wiedzą.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Brakuje nam intencji

каббалист Михаэль Лайтман Jakie nasze działanie będzie najbardziej odpowiednie dla otaczającego światła, które przyjdzie i nas naprawi? Jest to działanie grupy dążącej do zjednoczenia, w celu połączenia się ze Stwórcą. Formuła jest bardzo prosta. Ale problem jest taki, że gdy zaczynamy to realizować, to zapominamy po co.

Nie określamy wystarczająco intencji w każdym działaniu. Co więcej, nie jest ona jednakowa dla każdego człowieka. Musimy, pracować nad tym, jak to tylko możliwe.

Jeśli do najmniejszego działania dołączymy wyraźną, bardziej wymagającą intencję, będzie to działać o wiele skuteczniej, i przyniesie o wiele więcej korzyści. Obecnie podejmujemy bardzo wiele działań, ale z intencją nie radzimy sobie za bardzo. Brakuje nam jakości wysiłku.

Z tym jest zawsze problem, w każdej grupie, w każdym stanie. Możemy wykonywać wiele działań. Często otrzymuję listy zawierające wszystko, co zostało zrobione, z pytaniami: „Kiedy to nastąpi i gdzie już to wszystko jest?” Co ja mogę na to powiedzieć?

Rzeczywiście grupy robią wiele, ale brakuje intencji lub jest niewystarczająca. W zależności od poziomu rozwoju grupy, intencja musi być znacznie, bardziej spójna, o wiele bardziej przemyślana. Intencja ma przeznaczenie być taranem, by przełamywać przeszkody.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Światło jest panem naszych kelim

каббалист Михаэль Лайтман Gdy wypełniamy działania w grupie, widzimy, że żyjemy życiem, w którym każdy jest gotowy poświęcać swój czas, uwagę, wysiłek, dla grupy. Wszystko to prawda, ale dlaczego nic się z nami, nie dzieje? – Dlatego że nie prosimy, aby to stało się wewnątrz naszych kelim.

Nie jesteśmy panami naszych kelim. Ich panem jest tylko światło. Zbliża się, oddala i kli wznosi się lub upada. Nam teraz brakuje zrozumienia, że przy pomocy naszych różnych działań, nie osiągniemy niczego, z wyjątkiem uświadomienia, że sami nie jesteśmy w stanie niczego osiągnąć.

Jaki jest pożądany rezultat działania? Przejść do krzyku: „Ratuj! Pomóż mi!”. To znaczy że kli rozumie, że to nie ono samo uwolni się z więzienia, a tylko Stwórca, jak jest powiedziane, wyprowadzi z Egiptu.

Musimy pragnąć oderwać się od faraona i prosić o to wyższą siłę. Jeśli nie prosisz jej, jest to znak, że twoim celem nie jest zjednoczenie ze Stwórcą, że poręczenie i darowanie Tory jest potrzebne do innego celu.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Nieustanne poszukiwanie

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak to zrobić, żeby wszyscy myśleli o tym samym celu?

Odpowiedź: Musimy tego szukać. Nie ma gotowych rozwiązań dla każdej chwili naszego życia. To jest nasza praca. Musimy szukać, jakiego rodzaju połączenie, w jakiej formie, musi być we mnie, w każdej sekundzie, aby wzbudzić w sobie otaczające światło, które da mi pewne inspiracje w odniesieniu do duchowości, w odniesieniu dla realizacji prawa poręczenia, miłości do bliźniego i zjednoczenia się ze Stwórcą.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Droga praojca Abrahama

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli jest zgoda grupy na wypełnienie poręczenia, czy to wystarczy dla zapewnienia tej pewności, która będzie wpływać na mnie i pozwoli wyjść z egoizmu?

Odpowiedź: Aby realizować poręczenie, trzeba uczyć się od Abrahama. Nie bez powodu jest nazywany Aw (ojciec) le am (narodu), ojciec narodu, grupy. Jest to przykład dla wszystkich. Nie ma znaczenia, czy były wtedy inne warunki, czy nie.

Abraham był pierwszym, który zaczął to wypełniać, dzięki temu przyciągał do siebie coraz więcej ludzi, i coraz dokładniej wyjaśniał im istotę prawa poręczenia, w jakich relacjach powinniśmy się znajdować, aby Stwórca mógł się w nas odkryć, żebyśmy mogli odczuć rzeczywistość duchową, w jakiej rzeczywistości istniejemy, i tak dalej. Tak może zrobić każdy, podążając drogą praojca Abrahama. Nie ma w tym nic nowego.

Oczywiście, jeśli grupa już istnieje i zgadza się na realizację poręczenia w jakiejś formie, zgodnie z poziomem swojego rozwoju, lub przyjmuje za najwyższy standard jego osiągnięcie, które według nich można osiągnąć poprzez własną naprawę, wzajemne wsparcie członków grupy, to jest rzeczywiście niezależny postęp. Wtedy grupa wpływa na każdego, a każdy wpływa na grupę.

Tutaj nie trzeba robić wielkich obliczeń, wystarczy po prostu wprowadzić to prawo do środka grupy i zrozumieć, że bez wzajemnego połączenia nie będziemy podobni do światła.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”


Jeśli nie ja sobie, to kto mnie?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jaki jest sens kabalistyczny, zasady: „Jeśli nie ja sobie, to kto mnie?” Przecież ta zasada wydaje się bardzo przyziemna…

Odpowiedź: Człowiek jest egoistą. Działa w nas jedynie egoizm, który początkowo popycha nas do robienia wszystkiego dla siebie. A potem ten sam egoizm, uświadamiając sobie, że jego najlepszym zastosowaniem jest obdarzanie innych, doprowadza nas do tego, byśmy robili wszystko dla dobra innych.

Okazuje się, że w każdym przypadku: „Jeśli nie ja, to kto mnie?” Bo w jaki jeszcze inny sposób mogę być związany z innymi, obdarzać ich, pracować dla nich, jeśli nie poprzez własny egoizm? Nie pojawia się tu nic nowego, zmienia się tylko metoda wykorzystania egoizmu.

Ponadto praca na rzecz innych nie odbywa się dla kogoś, a dla ogólnego systemu, kiedy rozumiem, że jest on uniwersalny, biorę w nim udział, i dlatego moja teraźniejszość i przyszłość zależą tylko od tego, w jaki sposób włączam się w ten system.

Tutaj wszystko dzieje się inaczej niż w naszym świecie, gdzie głosimy: „Żyjmy razem, wrzucajmy wszystko do wspólnego kotła”, gdzie każdy myśli o tym, co może z tego uszczknąć, a co z tego wyniknie, nikogo to nie obchodzi. Studiując Kabałę, odkrywamy system natury i rozumiemy, że istniejemy w nim w całkowitej, integralnej współzależności.

Dlatego obdarzając ogólny system, obdarzam siebie w najlepszy sposób, w dodatku w najlepszej formie – wiecznej, doskonałej. A jeśli ja, jak mi się wydaje, biorę coś dla siebie, to jest to sprzeczne z systemem i widzę, że tym sobie szkodzę. Okazuje się, że egoizm działa zarówno dla złej, jak i dobrej strony.

„Jeśli nie ja sobie, to kto mnie?” – to jest najzdrowszy kierunek, bo człowiek wie, że musi coś robić, zapracować. Główne pytanie polega na tym, jak wykorzystać swój egoizm. Dlatego Kabała w języku hebrajskim, oznacza „naukę otrzymywania”. Wyjaśnia, jak prawidłowo otrzymywać wszystkie dobre, świetlane, wieczne i doskonałe zjawiska istniejące na świecie.

Pytanie: Jak połączyć nastawienie „Jeśli nie ja sobie, to kto mnie?” i „Nie ma nikogo oprócz Niego”? Czy powinniśmy działać kolejno czy równolegle?

Odpowiedź: Trzeba działać równocześnie, ponieważ jest to jeden system, w którym Stwórca odpowiada na prośbę człowieka, a człowiek jest poruszany przez Stwórcę. Okazuje się, że jesteśmy partnerami, tyle że po dwóch stronach stworzenia: my na dole, a Stwórca na górze. A pomiędzy nami znajduje się system połączeń zwany „światami”.

Z lekcji w języku rosyjskim


Ku większej jedności

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak w praktyce można odczuć i uświadomić sobie, że każdy nowy ziwug nie jest tylko powtórzeniem poprzedniej naprawy, a przejściem na głębszy poziom światła i naprawy naczynia?

Odpowiedź: Uczymy się tego na sobie, kiedy każdy następny stopień jest wyższy od poprzedniego. Dlatego wymaga to od nas, większego zjednoczenia.

Pytanie: Czy musimy wracać do już naprawionego pragnienia?

Odpowiedź: Nie, w żadnym wypadku. Naprawionymi pragnieniami już nie zajmujemy się.

Z lekcji na temat „Sukkot”


Praktyczne działania prowadzące do poręczenia

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: W jaki sposób skutecznie rozdysponować nasze wysiłki, w najbardziej efektywny sposób, aby doprowadziły nas do poręczenia najkrótszą drogą? Jakie praktyczne działania powinniśmy przeprowadzać?

Odpowiedź: Widzimy, że działania te leżą w takich sferach jak nauka, wspieranie istnienia wewnętrznej grupy i zewnętrzne rozpowszechnianie. Wszystkie te rzeczy odnoszą się do praktycznej części i są środkiem do osiągnięcia między sobą, realizacji poręczenia. A jeśli ktoś uważa, że istnieje jeszcze jakiś inny środek, to należy sprawdzić, czy tak jest.

Ostatecznie cel jest jeden: aby grupa uczących się ludzi, dążących do duchowego, zrozumiała, że ma obowiązek osiągnąć poręczenie. Obowiązek ten musi stać się wielką koniecznością do tego stopnia, że rzeczywiście przyciągnie z góry światło, które ich naprawi i doprowadzi do stopnia poręczenia. Nazywa się to „zrobimy i usłyszymy”. Jesteśmy gotowi na wszystko, aby tylko ten warunek mógł się w nas zrealizować.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”