Pytanie: Dlaczego ludzie łączą przykazania z naprawą ciała?

Odpowiedź: Naprawa jest z pewnością naprawą naszych rąk i nóg. Mówimy tu o naprawie ciała i duszy, pragnienia lub części duszy, indywidualnego pragnienia. Różnica pomiędzy pragnieniem duszy, a pragnieniem fizycznym jest taka, że pragnienia duszy składają się z właściwości, które są podobne do Stwórcy – wykorzystaj siebie samego, aby dawać, zamiast otrzymywać dla siebie samego.

Ciało fizyczne nie ma z tym nic wspólnego. Możemy wykonać przeszczepy, usuwać części ciała lub narządy i dokonywać transfuzji krwi. Szpitale nie sprawdzają czy są to “datki na sprawiedliwość” i możliwe jest, że otrzymują one, części ciała lub krew niesprawiedliwej osoby. Z powodu tych wszystkich nieporozumień dotyczących duchowego ciała i naszego fizycznego ciała, rozwinęły się te całe mistycyzmy, makabryczne bajki i religijne opowieści grozy.

Przykazania opisują naprawę pragnienia, a nie żadną naprawę zwierzęcego ciała. Ciało w którym istniejemy, jest dla nas niezbędne, tylko po to, abyśmy kontynuowali w nim fizyczne istnienie. Ale jeśli pomiędzy pragnieniem naszego świata, rozwinie się embrion duszy, musimy być w stanie doprowadzić to maleńkie pragnienie do poziomu Stwórcy.

Dlatego też, tradycje i religie nie mają nic wspólnego z naprawą duszy. Zostawmy ludziom w świecie ich tradycje. Mogą oni także jednocześnie naprawić ich pragnienia, aby mogli pokochać bliźniego jak siebie samego. Tymczasem mięso nie będzie się zmieniać.

Nie ma nic duchowego w mechanicznych działaniach. Są one tylko dobre, aby uspokoić  ciebie i dostarczyć Ci wygodnego życia. Lecz nie oszukuj samego siebie, wierząc w to, że poprzez to działanie, naprawisz swoją duszę, zasługując sobie na drogę do “przyszłego świata”. Przyszły świat jest objawieniem Stwórcy. Jeśli nie przygotujesz do tego swojej duszy, nie będziesz miał nic, gdzie mógłbyś objawić Stwórcę, przed lub po tym jak twoje ciało przestanie istnieć.

Nadszedł czas, aby zdjąć ludzkości przepaskę z oczu i aby każdy zdał sobie sprawę, rozpoznał że w naszym całym ziemskim życiu, jest tylko jeden duchowy punkt, który nazwany jest “punktem w sercu”. I to jest wejście do świata duchowego.

Kategorie: Duchowość, Dusza i ciało, Pragnienie, Przykazania, Religia, Rozwój, Społeczeństwo

Pytanie: Jaka jest tajemnica w tym, jak można osiągnąć cel? Ponieważ tylko niewielki procent ludzi, którzy przychodzą do kabały to osiągną?

Odpowiedź: Powiem wam pewną małą tajemnice: Ten, kto nie opuści drogi, niezależnie od tego, co się na niej wydarzy osiągnie cel! Nie ma żadnej innej formuły na sukces.

Człowiek musi przejść czasami przez bardzo trudne stany i od czasu do czasu nie może w to sam uwierzyć, że coś takiego mogło się z nim stać. Patrzy wstecz i nie wie, czy to wszystko wydarzyło się z nim naprawdę.

Ale w każdej chwili, bez względu na to, co się dzieje, musi widzieć przed sobą tylko jeden cel – to jest kluczem do sukcesu. Poza tym – wszystko jest nie ważne.

Więc jeśli ktoś pyta mnie, co życzył bym drugiemu człowiekowi, mówię: “Tylko jedną rzecz! Upór – aby osiągnąć cel!”

Nic innego nie może tutaj pomóc: ani wysokie IQ, czy szczególna wrażliwość i wiedza, a nawet nieprzyjaciele, którzy znajdują się obok ciebie.

Musimy wgryzać się w cel tak jak buldog- bez względu na to, co się stanie – trzymać się tego z całych sił!

Kategorie: KABAŁA, Naprawa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Wzniesienie/Upadek

Nasze postrzeganie świata i nasze poczucie życia znajdują się w naszym pragnieniu, bo tak naprawdę, nasze pragnienie jest jedyną rzeczą, która została stworzona. Dlatego też żyjemy i rozpoznajemy wszystko w nas samych. Lecz są dwa obrazy (lub formaty) naszej percepcji. Postrzegamy część obrazu jako “nas”, a drugą część jako “świat wokół nas”. Percepcja naszego pragnienia jest podzielona na dwie – wewnętrzną i zewnętrzną, “nas” i “naszego otoczenia”.

Podobnie, nasz obraz rzeczywistości dzieli się na kręgi, które rozszerzają się od wewnątrz na zewnątrz. Kręgi te zawierają dusze, ciała, nasze bezpośrednie otoczenie i nasze odległe otoczenie. W rzeczywistości jednak całe postrzeganie istnieje w nas, w naszym pragnieniu. Jeśli więc chcemy zmienić świat, musimy zmienić nasze pragnienie. Jest tak dlatego, ponieważ nasze postrzeganie świata zależy od naszego pragnienia, a nawet więcej, cały świat jest postrzegany w nim.

Nasze postrzeganie, że świat istnieje poza nami, jest iluzją. Świat w całości istnieje w naszym pragnieniu, ale w tej chwili nie czujemy tego. Postrzegamy naturę i ludzkość, które są częściami nas samych, jako coś obcego i w wyniku tego cierpimy. Jest koniecznym, abyśmy zrealizowali szkody, które zadajemy sobie poprzez wyimaginowane spojrzenie świata zewnętrznego.

Jest to optycznie złudzenie! To jest tylko zjawisko, że są ludzie wokół nas, których można oceniać niżej. Po prostu nie rozumiemy, że w ten sposób przynosimy sobie samym cierpienie i problemy. Całe nasze życie jest pełne problemów i cierpienia, tylko dlatego, ponieważ mamy to straszne i zniekształcone, odwrócone postrzeganie rzeczywistości.

Nauka kabały uczy nas, jak możemy pojednać nasze niepołączone części. Sami nie jesteśmy do tego zdolni, ale możemy skierować pytanie do światła, aby naprawiło nasze postrzeganie. Wtedy zobaczymy rzeczywistość, pragnienie i w nim – dusze i światło.

Jeśli zmierzamy do celu, powinniśmy spróbować ukierunkować się na jedność. Podczas czytania Księgi Zohar musimy ciągle doprowadzać się do odczucia “cały świat jest we mnie”. Cokolwiek opowiada tekst Zoharu, wszystko w nim opisuje tylko siły, jakości i pragnienie, które są w nas.

Wszystkie światy duchowe są w nim, podczas gdy na zewnątrz nie znajduje się nic. Świat nie może być podzielony na wewnętrzny i zewnętrzny, ponieważ jest on wspólną duszą.

Jeśli będziemy o tym pamiętać, przyciągniemy wtedy na siebie wpływ światła, które połączy pojedyncze części naszego postrzegania.

Kategorie: KABAŁA, Postrzeganie rzeczywistości, Pragnienie, Rozwój, Rzeczywistość, Świat

Zanim zaczynamy czytać Zohar, musimy przygotować się wewnętrznie w odczuciu, że znajdujemy się wewnątrz grupy. Wtedy będziemy podobni do tej samej grupy kabalistów, którzy napisali Zohar i rozumieją, co nam przekazują.

Zrozumienie jest wynikiem działania światła. Światło działa na nas, z wnętrza połączenia się pomiędzy duszami dziesięciu kabalistów. Kabaliści egzystują w pełni naprawionym stanie, to znaczy w pełni naprawionym połączeniu między sobą.

W momencie, gdy naprawili do tego stopnia  połączenie między sobą tak, że żaden z nich nie miał już ani jednego nienaprawionego pragnienia otrzymywania rozkoszy, ujawnili pomiędzy sobą wyższe światło, które nazywa się “Zohar”, światło które powstaje z Rosz (głowa) Arich Anpina, światło nieskończoności.

Dlatego też jeżeli próbujemy osiągnąć ten sam związek pomiędzy nami, jak mieli to autorzy Zoharu, ściągniemy na nas światło zawracające do zródła, z tego samego stanu, który osiągnęli oni. To światło może stworzyć także to samo połączenie między nami, jak jest napisane: “Każdy kto osiągnie pokój w wyższym, osiągnie pokój między nami”.

Dokładnie to powinniśmy oczekiwać w trakcie czytania Zoharu.

Kategorie: Duchowość, Jedność, KABAŁA, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Dlaczego musimy czekać aż tak długo, doznając tak wiele negatywnych doświadczeń, które zadają nam ból – aby wreszcie zrozumieć, która droga jest właściwa?

Odpowiedź: My nie czekamy! Z każdą chwilą rozwijamy się – krok po kroku. Ale nasze ego, pragnienie rozkoszowania się, jest bardzo głębokie, nieograniczone. Jest to ogromny twór. Wyobraź sobie nasz nieskończony Wszechświat. Pragnienie człowieka jest miliardy miliardów razy większe niż cały ten Wszechświat.

Teraz musimy zacząć naprawiać siebie. W naszym pragnieniu rozkoszowania się mamy tysiąc właściwości, w których musimy odczuć ciosy, aby odreagować – „Och!”

Następnie będzie potrzebne jeszcze tysiąc ciosów, abyśmy powiedzieli „Ach!”

To nie jest żart. W taki sposób upływa całe nasze życie.

Potem będzie jeszcze  następnych tysiąc ciosów, abyśmy postanowili: „Dosyć, więcej już tak nie mogę! Muszę podjąć jakąś decyzję”.

Każda właściwość zawiera cztery poziomy (alef, bet, gimel, dalet). I dopóki nie dojdzie do ostatniego, czwartego poziomu, będziemy otrzymywać ciosy, cierpieć, dopóki nie zaczniemy zastanawiać się nad nimi.

To tak, jakby moje ciało bolało raz w jednym miejscu, raz w drugim, ale wytrzymuję i myślę, że nie jest to straszne, aż pewnego dnia dotrze do mnie, że powinienem coś z tym zrobić. I tak jest ze wszystkim! Jednak tak właśnie powinno być, gdyż jesteśmy stworzeni ze złożonego, wielowarstwowego materiału, który rozwija się z punktu. Nie mamy innego wyboru.

Potem, w końcu naprawy wszystko, co przeszliśmy, połączy się razem i zapewni doskonałość poznania, napełnienia i zrozumienia.

Z lekcji do artykułu Baal ha-Sulama „Darowanie Tory”, 29.04.2010

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Pragnienie, Rozwój egoizmu

Pytanie: Rozwój duchowy może być zarówno indywidualny, jak i ogólny. Czy może być indywidualne i ogólne wyjście z Egiptu.

Odpowiedź: Według prawa duchowego – prawa natury, wszystko co dzieje się w indywidualnym ma miejsce też w ogólnym, i na odwrót. W naszych czasach, indywidualne wyjście z Egiptu (wyjście z egoizmu, przekroczenie Machsom) nie jest już możliwe; Exodus może mieć miejsce tylko ogólnie, wspólnie.

Nauka kabały opisuje proces Exodus: Lud miał przywódców duchowych jak Mojżesza i Aarona, jednakże uciekał on z Egiptu zbiorowo. Innymi słowy, poprzez połączenie się ze sobą, duża liczba ludzi może uciec z zesłania. Mogą oni wznieść się ponad ich egoizm przede wszystkim przez ich wspólne połączenie, wzajemną pomoc i wspólną ucieczkę przed faraonem (naszym ego). Dlatego też w szczególności rozpowszechnianie nauki Kabały i połączenie między nami może przynieść zbawienie i wyprowadzić nas z Egiptu.

Kategorie: Duchowość, Egoizm, Jedność, KABAŁA, Natura, Praca duchowa, Rozwój

Dzisiaj, ludzkość jako całość znajduje się bardzo blisko wyjścia z Egiptu. Coraz więcej ludzi odczuwa potrzebę przepracowania swoich wcześniejszych wartości w życiu i ustalenia nowych priorytetów. Każdy człowiek musi zrobić własne obliczenia, dlaczego i po co właściwie żyje.

Są takie sytuacje w życiu, kiedy walka o przetrwanie dla własnej egzystencji, odsuwa wszystkie te pytania na bok. Ale zazwyczaj pytanie o sens życia, powraca ciągle z powrotem, gdy człowiek czuje, że właściwie osiągnął w życiu wszystko, bez względu na to na jakim poziomie się znajduje. Pytania, które powstają w nim, wznoszą się ponad jego codzienne życie.

Widzimy, że to pytanie zajmuje już dużą część ludzkości. Występuje ono nieświadomie pochodząc z wnętrza człowieka. I z tego właśnie powodu ma miejsce rozpowszechnianie Kabały.

Dostarcza ona wyjaśnienia, co dzieje się w naszych czasach, dlaczego coraz więcej ludzi boryka się z depresją, popełnia samobójstwa, zażywa narkotyki, jest coraz więcej rozwodów i wzrasta fala terroru. Kabała wyjaśnia, dlaczego pojawia się pytanie o sens życia i dlaczego pytanie to nie daje nam spokoju, co dzieje się z naszymi dziećmi i dlaczego nie możemy uciec przed tymi pytaniami nawet w konsultacji z psychiatra.

Ludzkość przygotowuje się nieświadomie do wzniesienia ku nowej erze. Dążymy do tego nieświadomie lub w wyniku cierpienia, aby połączyć się wspólnie w jedno jedyne duchowe naczynie (kli), w to co jest właściwie naszą prawdziwą naturą, gdzie będziemy mogli postrzegać życie jako wieczne i doskonałe.

Kategorie: Jedność, KABAŁA, Kryzys, globalizacja, Natura, Pragnienie, Rozpowszechnianie metody, Społeczeństwo, Świat

Tylko wtedy gdy naprawiamy to co nie jest jeszcze naprawione, uczymy się rozumieć Stwórcę i stajemy się Jemu równi. W naszym świecie, dziecko uczy się poprzez budowanie domów z klocków lub składa puzzle w całość. Wszystko będzie odbudowane w całość z rozbitych części. Na początku, dziecko musi rozmontować zabawkę na części i zobaczyć, co się w niej znajduje, następnie składa ono te części razem, aby stworzyć na nowo jej doskonałą formę, tak też się ono rozwija.

W duchowości rozwijamy się w ten sam sposób. Musimy wiedzieć, jakie są nasze braki i nieprawości, gdzie miało miejsce rozbicie i jak je naprawić łącząc za każdym razem coraz więcej odłączonych części i doprowadzając je z powrotem w całość.

Postrzeganie i wiedza przychodzi do stworzenia od Stwórcy, z całego i doskonałego do niedoskonałego. Czym większa odległość między doskonałością i niedoskonałością, tym więcej połączeń będzie pomiędzy nimi i tym ważniejsza będzie końcowa mądrość. Mądrość pochodzi z ich połączenia pod warunkiem, że pomiędzy nimi ma miejsce nierówność formy i separacji. Czym bardziej jestem rozbity, oddzielony, zdezorientowany, rozczarowany, a zatem jestem w przeciwieństwie do doskonałości, tym lepiej.

Jeśli jestem w stanie podjąć wszystkie możliwe próby, do wykorzystania wszystkich dostępnych środków, które mam do dyspozycji, to powinienem za pomocą  tego zacząć budować doskonałość z niedoskonałości, aby “ciemność zaczęła świecić jak światło” i doprowadzić wszystkie części w harmonię i równowagę we wnętrzu jednego jedynego źródła. Oznacza to, że zrozumiem, kim jest Stwórca, ten Jedyny, który stworzył to rozbite stworzenie.

Słowo “stworzenie” (Beria) oznacza “poza Jego granicami”. Na początku Stwórca stworzył zło, właściwość która jest przeciwieństwem do Niego i dał nam możliwości poznania Jego, tylko poprzez zbudowanie prawidłowych połączeń i procesu naprawy. Dlatego też nie powinniśmy narzekać, skarżyć się na nasze kłopoty, trudności; ponieważ przychodzą one do nas, abyśmy mogli je naprawić i poprzez to zbudować doskonałość.

Kategorie: Duchowość, Jedność, KABAŁA, Naprawa, Praca duchowa

Pytanie: Co zrobić, jeżeli po tym jak czytam całą godzinę Księgę Zohar, jestem w stanie myśleć zaledwie kilka sekund o otaczającym świetle, które to przecież przyniesie mi naprawę?

Odpowiedź: To nie jest dobre. Istnieje legenda o człowieku, który umiera i przychodzi przed Najwyższy Sąd. Tam został zapytany, “Czy zajmowałeś się Torą, czekając na zbawienie?” . Tam nie będziemy pytani o nic innego. Tora mówi o świetle, które naprawia. Więc pragnąłeś tego czy nie? Ostatecznie, jest to jedyny powód, dla którego zostałeś wysłany na ten świat. To jest tylko to jedyne co z całego twojego życia się liczy.

Możesz studiować Kabałę i mieć gorące pragnienie, ale nie jest to jedynym twoim osiągnięciem. To zostało ci dane przez Stwórcę. On przyprowadził cię do kabalistycznej grupy i dał ci pomocnicze środki. Ale co się stało później? Co zrobiłeś sam z tym systemem, który na Ciebie działa? Czy pragnąłeś zbawienia i naprawy? To jest pytanie, na które musisz sobie odpowiedzieć.

Teraz, kiedy na dzisiaj zakończyliśmy czytanie Zoharu, czy możesz powiedzieć, że byłeś w tym, co czytaliśmy? Jest za późno, aby myśleć o tym w momencie kiedy studiujemy, dlatego, że wszystko zależy od przygotowania. Musisz przychodzić przygotowany na lekcje z gorącym pragnieniem i palącym się żądaniem, tak jak gdybyś przychodził do lekarza i prosił go: Panie doktorze, proszę dać mi lekarstwo! W przeciwnym razie wszystko jest dla mnie stracone, tak źle się czuję!

Jeżeli przychodzisz na lekcję z takim nastawieniem, to wtedy oczekujesz podczas studiów zbawienia. Natomiast, kiedy przychodzisz na początku bez żądania lekarstwa, bo nie czujesz zła w sobie, twojego egoizmu i twojej niezdolności do połączenia się z przyjaciółmi i jeśli nie szukasz miłości do bliźniego swego jak do siebie samego, to i tak nie będziesz przestrzegał tego podczas studiów.

Musisz te braki, którymi są twoje złe skłonności, ujawnić tuż przed otwarciem Zoharu, bo po tym jak już otworzyłeś Zohar, będzie za późno, by cokolwiek zmienić. Twoja cała praca odbywa się podczas przygotowania. Tylko od tego wszystko zależy. Musisz czuć już ten ból wewnątrz siebie, abyś domagał się złagodzenia tego bólu Zoharem, zamiast próbować sobie sztucznie o tym przypominać, że “powinieneś” w tym momencie prosić o połączenie z twoim bliźnim.

Nie możesz oszukać Stwórcy. On czyta to, co jest w twoim sercu i widzi to wewnętrzne głębokie pragnienie, którego nawet nie oczekujesz, że tu jest. Tymczasem sprawdza On, czy powinien Ci dać odpowiedź na to pragnienie, czy nie. Jeżeli pomaga to twojemu rozwojowi duchowemu, tworząc w tobie środkową linie, to wtedy światło pomaga ci. Ale jeśli nie, to światło odrzuca cię w przeciwną stronę w kierunku cierpienia, a kiedy połączysz wszystko ze sobą w odpowiedni sposób, otrzymasz właściwą odpowiedź.

Kategorie: KABAŁA, Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Stwórca, ZOHAR

Stwórca czerpie przyjemność, bawiąc się z człowiekiem, tak jak ojciec ze swoim dzieckiem.

W naszym świecie materialnym natura wyposażyła rodziców w pragnienie obdarowywania swoich dzieci, które pochodzi z duchowych korzeni. Na tym przykładzie ze świata materialnego można coś zrozumieć o świecie duchowym.

Podobnie jak ja się cieszę z zajęć ze swoimi dziećmi, tak samo duchowy rodzic – wyższy system – cieszy się, zajmując się swoimi duchowymi dziećmi. My też jesteśmy dziećmi, tylko tego nie widzimy.

Kiedy bawisz się z dzieckiem, to nie ma znaczenia w co grasz, najważniejszym jest twój stosunek do dziecka i jego odwzajemniony stosunek do ciebie. Jeżeli dziecko kompletnie nie reaguje, to ta zabawa nie sprawia ci przyjemności.

Czerpiesz przyjemność tylko wtedy, gdy dziecko rozkoszuje się, jeśli rozumie, co robisz dla niego i może docenić to, co otrzymuje od ciebie. Wymaga to podobieństwa waszych pragnień i właściwości.

Nie rozumiemy tego w naszym świecie, ponieważ im starsze stają się dzieci, tym bardziej oddalają się od rodziców.

W świecie duchowym jest odwrotnie! Im starsze jest dziecko, tym bardziej zbliża się do rodzica i lgnie do niego.

Jednak nie oznacza to, że staje się uzależniony. Zależność dziecka mija tak samo, jak w naszym świecie, lecz związek między nimi wzmacnia się.

Podobne jest to do rodziców i dzieci, którzy mają wspólne zajęcia, wspólny cel i wtedy łączą się ze sobą.

Stwórcę i stworzenie łączy wspólny cel, ponieważ pragną napełnić siebie nawzajem, oddać jeden drugiemu przyjemność, aby jeden zrozumiał, jak bardzo drugi ceni to, co otrzymuje od niego i żeby odkrył w tym otrzymywaniu miłość.

W przeciwnym razie nigdy Go nie poczuje i nie zrozumie…

Z lekcji na temat „Wprowadzenie do Księgi Zohar”, 09.02.2010

Kategorie: Integralne wychowanie, Kobieta, Mężczyzna i kobieta, Natura, Nauka, Ogólne, Praca duchowa