Pytanie: Jeżeli żyjemy w systemie natury, która wychowuje nas, jak matka małe dzieci, to czy w tym świecie istnieje nagroda i kara za nasze działania? Społeczeństwo ukierunkowuje człowieka, że nagroda – to sukces, udana rodzina, praca, pieniądze.

Cała rzeczywistość jest podzielona na zwycięzców i przegranych, i zwycięzca triumfuje, a przegrany cierpi. To znaczy, za nagrodę uważa się, gdy ktoś odnosi sukcesy, jest ważny, bogaty. W jaki sposób możemy zmienić to nastawienie?

Odpowiedź: Ta postawa zmienia się z powodu tego, iż widzimy, jak świat wchodzi w kryzys, i ludzie są zdesperowani. Cały czas rozwijamy się i z powodu swojego wysokiego rozwoju pozostajemy bez pracy. Z roku na rok jesteśmy coraz biedniejsi i  nieszczęśliwsi. Wnioskując po tym, możemy określić, czy zachowujemy się prawidłowo, czy nie.

Jeśli matka natura tak się do nas odnosi, czy to znaczy, że robimy coś nieprawidłowo? Oczywiste jest, że znajdujemy się wewnątrz zamkniętego, integralnego systemu. I jeśli zachowujemy się poprawnie, to powinniśmy otrzymać od niego dobrą reakcję, która nazywa się nagrodą.

Człowiek musi wiedzieć, czy porusza się prawidłowo, i jakie powinny być jego dalsze działania w systemie. Prawidłowe współdziałanie z systemem – to jak związek dziecka z matką, która uczy je: „Rób tak, synku, a tak nie rób!”. Ja muszę czuć odwrotną reakcję systemu i rozumieć jego odniesienie. W tym celu już należy studiować naukę Kabały.

Pytanie: A jeśli ja i tak odnoszę sukces w życiu?

Odpowiedź: Tylko, że my nie wiemy, co to jest sukces! Być może to, co uważamy za sukces, w rzeczywistości jest przegraną? Przecież jesteśmy zadowoleni z tego, że udało nam się dobrać do wielkiego tortu i zjeść go w całości, w pojedynkę. A płaczemy, jeśli nie dostajemy tego tortu – jak kapryśne dzieci.

Prawdziwy sukces – to znać intencje, pragnienia, cel matki natury, stać się partnerem tego systemu i osiągnąć z nim połączenie. To znaczy, zacząć wzajemnie pracować razem z systemem i rozwijać się tak, żeby w swojej świadomości, czynach, pragnieniach i działaniach stać się jego prawidłowymi, aktywnymi częściami, które są świadome tego, co robią, i naprawdę, z pożytkiem włączają się w ten system.

Każda matka pragnie, aby jej dziecko stało się dorosłe, było mądre, rozumiejące, czujące, szanowane w społeczeństwie, żeby dobrze odnosiło się do innych, i żeby inni je kochali – takimi właśnie powinniśmy być. Ale rzecz nie w zwykłym uprzejmym zachowaniu w pracy, w domu, na ulicy, w autobusie. Rzecz jest w ogólnym systemie, całej rzeczywistości.

A my, sądząc ze współczesnego rozwoju ludzkości, dzień po dniu, rok po roku, coraz bardziej oddalamy się od zrozumienia systemu natury, i nasz świat i społeczeństwo stają się coraz gorsze i gorsze. Jest  to  dowód na to, że nie rozumiemy, czego matka natura od nas chce!

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 02.02.2017

Kategorie: Edukacja, Natura

 Pytanie: Na jakiej podstawie możliwa jest przyjaźń i więź między pokoleniami? Czy istnieją takie rzeczy, które nie zależą od czasu i wieku?

Odpowiedź: Od czasu nie zależy tylko dusza, która jest wieczna. Wszystko inne jest tymczasowe. I tylko dusza może być wspólna między różnymi pokoleniami, przecież ona jest naprawdę jedna dla wszystkich. I dlatego dla duszy nie ma znaczenia, z jakiego ty jesteś pokolenia: baby boomers czy X, Y, Z, A.

Dusza zawsze będzie jedna dla wszystkich przyszłych pokoleń – ona jest powyżej czasu i powyżej życia i śmierci. We wszystkich pokoleniach, od ery dinozaurów i nawet Wielkiego Wybuchu, kiedy istnieliśmy w postaci drobnych cząstek pragnienia, aż do dnia dzisiejszego i dalej, do końca naprawy, dusza będzie wspólna dla wszystkich.

Dlatego też nie ma żadnego innego wspólnego interesu i innego powodu, dla którego będziemy razem pracować wspierając się nawzajem i potrzebując się nawzajem, jedynie tylko w rozwoju duszy.

Pytanie: Okazuje się, że dusza – jest to coś niezmiennego i wiecznego, co łączy wszystkie pokolenia? Ale co to jest dusza, i jak ją rozwijać?

Odpowiedź: Dusza – jest to szczególne pragnienie człowieka, aby czuć nie wewnątrz siebie, a na zewnątrz. Takie pragnienie można w sobie rozwinąć, pracując w grupie według metody Kabały, która pozwala podnieść się nad swoim egoizmem. I wtedy będę widzieć świat niezniekształcony przez mój egoizm, jak postrzegamy go zwykle wewnątrz siebie, a jakim on jest naprawdę – poza mną.

Ja przechodzę przez małą grupę, jak przez filtr, pozostawiając w niej swój egoizm, i zaczynam widzieć świat niezniekształcony moim egoizmem. Jest to zupełnie inna rzeczywistość, która nazywa się duchowym światem. Postrzeganie świata duchowego – to jest właśnie moja dusza.

Rozwinąć duszę – to znaczy rozwinąć w sobie zdolność istnienia powyżej swojego egoizmu. Egoizm – jest  to pragnienie, aby wchłonąć wszystko w siebie, które przeszkadza mi poczuć świat poza mną.

Pytanie: Okazuje się, że relacje między rodzicami i dziećmi są podzielone na dwa obszary. Jeden zewnętrzny – po prostu materialne zabezpieczenie: nakarmić dzieci, odziać, zaopatrzyć we wszystko, co niezbędne do egzystencji. Ale istnieje jeszcze wewnętrzna więź, która wykracza poza materialne granice. Czy w tym wewnętrznym obszarze nie ma przepaści między pokoleniami?

Odpowiedź: Wewnętrzna więź jest bardziej obiektywna, nieprzywiązana do samego człowieka. Oczywiście, tam również istnieje różnica między nami w zależności od tego, na ile każdy jest w stanie wyjść ze swojego egoizmu, podnieść się nad nim i zacząć czuć wyższą rzeczywistość.

Pytanie: Co pozwala nam połączyć się w tym obszarze z młodym pokoleniem w przeciwieństwie do materialnego obszaru?

Odpowiedź: Tam wszyscy się spotykamy – za granicą świata duchowego, po tamtej stronie anty-egoistycznego filtra. Pozostawiamy na nim wszystkie swoje błahe egoistyczne zachcianki, odnoszące się do zwierzęcego poziomu i do poziomu człowieka tego świata. Zwierzęcy poziom – jest to pragnienie jedzenia, seksu, rodziny, a ludzkie pragnienia – pieniądze, władza, wiedza. I wszystko to porzucamy i pozostajemy z pragnieniem duszy.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 18.04.2017

Kategorie: Edukacja, Postrzeganie rzeczywistości

 Dusza każdego człowieka ma swój indywidualny korzeń – punkt w sercu, który nie jest związany z niczym i z nikim. Istnieją w nim różne stany, głównie one dzielą się na męskie i żeńskie, wyższe i niższe, prawe i lewe, i tak dalej.

Oznacza to, że istnieje duży podział między duszami według ich właściwości. Ale to nie  ma żadnego znaczenia dla wartości duszy, przecież, jeśli w zamkniętym systemie jakaś chociażby maleńka część działa nieprawidłowo, cały system się zatrzymuje. Dlatego wartość każdej duszy jest równa wartości całego systemu.

Niemniej jednak istnieje duża różnica między indywidualnymi duszami, z których żadna nie jest podobna do drugiej. Ale w końcowym stanie, dokąd zmierzamy, wszystkie dusze są jednakowo wartościowe. I w drodze mogą być żeńskie i męskie dusze, dziecięce i dorosłe, dusze z prawej i lewej linii, i tak dalej, a także według wysokości – dusze, odnoszące się do dowolnego z dziesięciu poziomów.

Pytanie: Załóżmy, że w męskim ciele jest dusza mężczyzny. On osiągnął pewien fragment lub całą duszę, a potem musi ponownie przejść reinkarnacje. Znaczy to, że on powinien wcielić się z powrotem w męskie ciało?

Odpowiedź: Nie należy myśleć o tym, że jest to związane z wcieleniem w naszym świecie w jakieś ciało. Nie chcę o tym mówić, dlatego że wy po prostu nie oderwiecie się od nieprawidłowych  wyobrażeń.

Ciało człowieka nic nie określa. A punkt w sercu, który powinienem rozwijać, jest wieczny, i muszę myśleć o tym, jak uczynić go składowym, integralnym z innymi punktami, i połączyć się z możliwie największą liczbą ludzi we wzajemnym obdarzaniu.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Jednym z podstawowych praw natury jest prawo zachowania energii. Jeśli nic nie znika, to z pewnością my też nie przepadamy. Co się dzieje z naszą świadomością, gdy umieramy?

Odpowiedź: W naturze nic nie znika, a przechodzi z jednego stanu w drugi. Nie ma pojęcia „znika”. Dlatego świadomość przechodzi z jednej formy w drugą, z jednego nosiciela, w drugiego, jeśli ona w ogóle znajduje się w nas!

Można powiedzieć, że w człowieku świadomość nie istnieje, ona jest wokół niego, albo nawet może być zupełnie w innym wymiarze, w innej przestrzeni. Nasz mózg przedstawia sobą coś w rodzaju modemu, który przechwytuje ogólną świadomość w takiej mierze, w jakiej jest mu to teraz konieczne do realizacji siebie.

Pytanie: Istnieje wspólna świadomość, i istnieje indywidualna świadomość każdego człowieka – to, co ja  wychwytuję z ogólnej świadomości. Czy z tego wynika, że indywidualna świadomość dalej żyje?

Odpowiedź: Tak. Nic nie znika. Zmienia się tylko jej struktura, konstrukcja, tak samo jak nasze ciało rozkłada się na podstawowe elementy.

Komentarz:  Bardzo chciałbym zapamiętać, że to ja jestem.

Odpowiedź: Twoje „ja” nie znajduje się w ciele, a właśnie w świadomości. Świadomość sama w sobie – jest to informacja. Informacyjny związek istnieje poza czasem i przestrzenią. On przenika dosłownie cały Wszechświat.

Informacja nie znika, ona może tylko zmieniać swój nośnik. A w jakiej formie i gdzie ona istnieje, nie możemy dokładnie powiedzieć. Tak uważa Kabała.

Komentarz: Jestem zwolennikiem tego, że świadomość – jest to globalny fenomen. I wtedy indywidualna świadomość jest jak mała holograficzna kopia, która  przechwytuje coś z ogólnej świadomości. W tym przypadku one naprawdę są ze sobą powiązane. Ale co się dzieje po śmierci, fizyka o tym na razie nie mówi.

Odpowiedź: A Kabała mówi o tym, że oprócz tego nic nie istnieje. Nasze ciała i cały materialny świat – to tylko iluzja. Ten świat w ogóle nie jest uważany za istniejący, dlatego też nazywa się „iluzoryczny świat”. Wszystko inne znajduje się w świadomości.

Z lekcji w języku rosyjskim, 25.12.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Kabała i inne nauki, Postrzeganie rzeczywistości

 Pytanie: Jakie działania są niezbędne do osiągnięcia doskonałości?

Odpowiedź: Pracować z przyjaciółmi na całym świecie tak, aby doprowadzić ludzkość do połączenia między sobą.

Połączenie wszystkich ludzi w jedno jedyne wspólne pragnienie obdarzania, aż do wzajemnej miłości – to jest to, co każdy koniecznie powinien robić. Żadnego innego działania nie wymaga się od człowieka.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.03.2017

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie: Co złego jest z moją duszą? Dlaczego muszę ją naprawić?

Odpowiedź: Zaczniemy od tego, że ty nie masz duszy. Na nią należy zapracować. Dusza – jest częścią Stwórcy.

Kiedy egoistyczne pragnienie, które odkrywamy w sobie, zaczyna pracować na obdarzanie i miłość, w miarę wyjścia z siebie i podobieństwa do Stwórcy, ono staje się tym, co my nazywamy duszą. A jeśli człowiek nie ma takiego altruistycznego pragnienia, znaczy, że nie ma duszy.

Pytanie: Ale przecież istnieje pojęcie „zwierzęca dusza”?

Odpowiedź: Jest to tylko wilatna siła, która ożywia nasze fizyczne ciało. Niczego innego nie posiadamy. W Kabale duszą nazywa się podobieństwo do Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Artykuły „Szamati” są zapisane pod względem emanacji w obrazach tamtego pokolenia. Czy istnieją plany, aby dostosować artykuły i książki do obecnego pokolenia?

Odpowiedź: Szczerze mówiąc, nie bardzo rozumiem, jaka jest różnica. Człowiek nie zmienił się od tamtego czasu. Jeśli przytaczamy przykłady z tamtych czasów, to one mimo wszystko są zrozumiałe dla współczesnych ludzi. Przecież rodzice, dzieci, jedzenie, cierpienia, dobro – wszystko to są ogólnie przyjęte pojęcia.

Mniej niż sto lat przeszło od dnia napisania książki „Szamati”. Dla Kabały nie jest to żaden okres. Korzystamy z książek o Kabale nawet z przed czterystu lat. I to jest niesamowite!

Wyobraźcie sobie, że nagle spotkaliście się z człowiekiem, który żył tysiąc lat temu w Europie. Nie znaleźlibyście z nim ani wspólnego języka, ani wspólnych inspiracji, anizrozumienia. Ale, jeśli spotkalibyście człowieka, który w swoim czasie zajmował się Kabałą, nawet cztery tysiące lat temu, to świetnie znaleźlibyście z nim wspólny język i wspólne interesy.

Ile można by go spytać, i czego się nauczyć?! Przecież, aż do upadku pokoleń ludzie byli o wiele bliżej do duchowego i czuli je o wiele wyraźniej. I nasz język byłby absolutnie taki sam.

Pytanie: Dlaczego wszystkie języki zmieniają się, a hebrajski – nie?

Odpowiedź: Dlatego, że hebrajski ma niezmienny duchowy korzeń.

Hebrajski, jak teraz udowadniają naukowcy, jest poprzednikiem nawet egipskich hieroglifów. Jest to w zasadzie ten język, w którym mówił Adam sześć tysięcy lat temu. A w ogóle uważa się, że ma kilka tysięcy lat więcej. Jest to ten język, który pochodzi z duchowych korzeni, dlatego jego pisownia i brzmienie nie przekształca się, przecież duchowe korzenie są niezmienne.

W ten sposób bylibyśmy w stanie swobodnie rozmawiać z naszymi duchowymi przodkami, rozumieć ich i komunikować się duchowo, co właśnie robimy. Podnosząc się po duchowych stopniach, praktycznie podnosimy się do nich i zaczynamy komunikować się z nimi, ale już nie na materialnym, a na duchowym poziomie. I oni odkrywają się nam, jak absolutnie wyraźne składniki wspólnej duszy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 27.11.2016

Kategorie: Język Kabały

 Pytanie: Jeśli w duchowym nie ma czasu, to co to jest wieczność?

Odpowiedź: Wieczność – jest to niezmienny stan pragnienia, który ono osiąga po pełnej realizacji swojej ostatecznej naprawy. Na tym czas się kończy.

Pytanie: Okazuje się, że jeśli nie ma czasu, to znaczy, że nie ma śmierci?

Odpowiedź: W rzeczywistości śmierć w ogóle nie istnieje. Przecież, czym jest śmierć? Zniknięcie pragnienia z jego obecnego stanu i przejście w inny. Można powiedzieć, że jest to śmierć przeszłego pragnienia, ale to nie jest śmierć, a przejście w nowy stan.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.03.2017

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości

 Pytanie: Czy, aby osiągnąć duchowe, należy wyrzec się materilanych celów?

Odpowiedź: O jakich materialnych celach mówisz? Żyj spokojnie i wszystko. My i tak widzimy, dokąd zmierza świat.

Człowiek powinien zabezpieczyć się normalnym minimum egzystencji, a wszystko inne powinno się poświęcić duchowemu rozwojowi. A na co jeszcze warto marnować życie?

Z lekcji w języku rosyjskim, 12.03.2017

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie z Facebooka: Po co studiować naukę Kabały?

Odpowiedź: Naukę Kabały studiuje się po to, żeby odkryć cel stworzenia, program stworzenia, co on nam daje i jak go zrealizować.

Człowiek, żyjący na tym świecie, powinien wiedzieć, po co istnieje, w jakim celu, jaki cel ma ten świat. Jeśli człowiek nie żyje instynktownie, jak zwierzę, i pojawiają się w nim już pytania z poziomu ludzkiego, wtedy go to interesuje.

Pytanie: Jeśli zdecydowałem się już tym zajmować, to od czego zacząć studia?

Odpowiedź: Bardzo trudno powiedzieć, dlatego że Kabała – to nauka, która bezpośrednio nie wyjaśnia człowiekowi, co należy robić. Ona wyjaśnia mu, co powinien zrobić, aby zrozumieć.

Dlatego wskazane jest, aby przyjść do grupy lub uczestniczyć zaocznie, przez internet. Mamy setki takich grup na całym świecie, a nawet więcej. Masz możliwość studiowania tej metody w dowolnym języku.

Pytanie: A od czego Pan by zaczął? Ze struktury budowy światów, czy od innego tematu?

Odpowiedź: Nie. Tu trzeba przyjść do nauczyciela.

Możesz najpierw zapoznać się z Kabałą według tej literatury, która jest dostępna na naszej stronie, ale to nie wystarczy. I nie należy zajmować się samokształceniem. Książki do samokształcenia są dobre, ale nie w Kabale.

Pytanie: To znaczy w Kabale bez nauczyciela nie ruszysz z miejsca?

Odpowiedź: Konieczne jest przewodnictwo, a co najważniejsze – relacje z takimi samymi ludźmi, którzy chcą opanować Kabałę.

Z programu TV „Nowości z Michaelem Laitmanem”, 27.07.2017

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały