Komentarz: Przeciętny człowiek uważa, że sam robi wszystko na tym świecie: „Jestem niesamowity, taki mądry, taki piękny”. A w Kabale człowiek uświadamia sobie, że na niego wpływa system. Zaczyna czuć ten system i rozumieć, że sam nie działa. W taki sposób zaczyna poznawać samego siebie.

To jest ogromna różnica między dwoma warstwami: zewnętrzną percepcją świata i wewnętrzną percepcją, która jest charakterystyczna dla człowieka zajmującego się Kabałą

Odpowiedź: Tak, to prawda. Ale trudno mi o tym mówić, ponieważ odczuwam jednak świat trochę inaczej niż inni. Czasami trudno mi się zwrócić do człowieka, który czuje tylko to, co czuje. Nie potrafię już sobie czegoś takiego wyobrazić.

Próbuję się do niego zbliżyć, wytłumaczyć mu moją filozofię, moje postrzeganie świata, odczucia. Ale z reguły nie udaje mi się to zbyt dobrze. To trudne. Widzimy to u wszystkich kabalistów.

Ponieważ człowiekowi naszego świata brakuje duchowej percepcji odczuwania. Dlatego przyciągamy go jak dziecko „zabawkami” i „słodyczami”, dopóki sam nie zacznie włączać się w proces własnego rozwoju i odczuwać w nim wyższy świat.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Czy naprawdę jestem marionetką?”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Na czym polega praca w intencji podczas lekcji?

Odpowiedź: Pragniesz odkryć Stwórcę, przylgnąć do Niego poprzez swoją dziesiątkę i wraz z dziesiątką prosić, aby pomógł wam wznieść się ponad wasz egoizm, ponad wasz Egipt. To jest wasza obecna praca.

Pytanie: W jaki sposób pytania i odpowiedzi światowego kli pomagają nam w rozwoju duchowym?

Odpowiedź: Łączą was bardziej ze sobą i ze Stwórcą.

Pytanie: Kiedy czuję, że jestem całkowicie pogrążony w swoim egoizmie i nie mogę modlić się za przyjaciół, wtedy należy prosić Stwórcę, aby dał mi taką możliwość?

Odpowiedź: Tak. Przynajmniej masz możliwość anulowania się przed dziesiątką i przylgnięcia do niej. A dalej popłyniesz razem z nimi, gdziekolwiek się udadzą.

Pytanie: Jak możemy pomóc naszym przyjaciołom w modlitwie i prośbie, zwłaszcza tym, którzy nie mogą tego zrobić?

Odpowiedź: Postarać się ze wszystkich sił wciągnąć ich w waszą wspólną intencję, i tak wszyscy połączycie się.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 19.04.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Każdego dnia przez długie lata przebudza Pan serca uczniów. Co Pan czuje, gdy widzi, że uczniowie których Pan kocha, nie odczuwają znaczenia lekcji? Co Pan czuje, gdy widzi ich nieobecnych?

Odpowiedź: Czuję, że niedostatecznie pracowałem.

Pytanie: Czy jest Panu przykro?

Odpowiedź: Z jednej strony, tak. Ale z drugiej strony rozumiem, że jest to tak zwany ból dorastania synów.

Pytanie: Co Pan robi z tym bólem?

Odpowiedź: Kontynuuję pracę z wami.

Pytanie: W liście 24 Rabasz napisał z perspektywy nauczyciela w odniesieniu do uczniów, a nie z punktu widzenia pracy między przyjaciółmi. Jak w takim razie powinniśmy to zastosować? Przecież przyjaciele nie postrzegają mnie jako nauczyciela.

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Postępujcie tak samo.

Z lekcji według listu Rabasza, 08.06.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jeśli człowiek nie jest włączony w ogólny duchowy proces, to wszystko przechodzi mu jakby obok?

Odpowiedź: To zależy od powodzenia, od właściwości duszy. Są dusze, które rozwijają się powoli i są dusze, które rozwijają się szybko. A człowiek posiadający duszę, sam nie wie, jaką ma duszę. Powinien podjąć maksymalne wysiłki, cokolwiek się wydarzy. Inaczej nie będzie miał wolnej woli.

Pytanie: Czyli nie da się udzielić człowiekowi praktycznej rady, aby włączył się w ten proces?

Odpowiedź: Musi włączyć się! Ma grupę i musi się do niej przykleić, wpaść w nią, wchłonąć jak najwięcej wszystkiego, co robią, myślą, mówią przyjaciele, wchłaniając w siebie przyswajając sobie wszystko jak dziecko.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Szawuot oznacza dzień darowania Tory, który jest największym wydarzeniem, jakie kiedykolwiek mogło mieć miejsce. Dlaczego jest to największe wydarzenie w historii?

Ponieważ oznacza stan, w którym pewni ludzie, którzy żyli swoim zwykłym życiem, otrzymali instrukcje – metodę – jak optymalnie żyć w naszym świecie, jak odkryć kim naprawdę są i że jeśli zechcą, mogą wyjść z wąskich ram odczuwania tego świata pięcioma zmysłami ciała, rozszerzając swoją percepcję i odczuwanie, aby poczuć nowy świat.

Metodę, którą otrzymali, nazwali „Torą”. Dzięki tej metodzie mogli odkryć znacznie bogatszą i szerszą rzeczywistość – wieczną rzeczywistość – z którą mogli się połączyć i ją poczuć. To właśnie daje nam Tora. Jest to metoda poszerzania naszej percepcji, która pozwala nam odkryć prawdziwą rzeczywistość, w której obecne są siły miłości, obdarzania i połączenia.

Szawuot jest zatem bardzo szczególnym świętem. Oznacza ono transformację w nas, żyjących na tym świecie jako zwierzęta do stania się istotami ludzkimi w najpełniejszym tego słowa znaczeniu, czyli tymi, którzy wznoszą się ponad swoje odczuwanie tego wąskiego i przemijającego świata i wkraczają w osiągnięcie prawdziwej, wiecznej i doskonałej rzeczywistości poza cielesnymi zmysłami.

Powinniśmy zatem szanować to święto i starać się osiągnąć to, co mówią nam o nim ci, którzy osiągnęli te stany – kabaliści: że jest to stan połączenia „jako jeden człowiek z jednym sercem”, stan wzajemnego wsparcia i zrozumienia, z miłością i troską o siebie nawzajem. Dzięki różnym wyjątkowym osobom, które przeszły już drogę naprawy i zostawiły nam bezcenne wskazówki, możemy wspierając się na nich podążać taką samą drogą, która doprowadzi nas do takich samych rezultatów.

W wyniku tej pracy, rozwijamy w sobie zmysł odczuwania właściwości miłości i obdarzania i stajemy się świadomi istnienia siły, która jest wszechobecna i daje życie wszystkiemu. Każdy z nas posiada ten zmysł, ale u większości ludzi jest on jeszcze uśpiony. Ale metoda, którą otrzymaliśmy w Szawuot, pozwala nam go rozwijać i poprzez to wpływać na innych ludzi powiększając krąg obudzonych zmierzających do stania się „jak jeden człowiek o jednym sercu”.

Czym jest ten zmysł? Ogólnie rzecz biorąc, jest to – miłość.

Miłość która przeprowadza nas przez różne stany odczuwania naszego rozłączenia z różnymi jego negatywnymi skutkami do stanu absolutnego zjednoczenia. W efekcie jej działania stajemy się nowym narodem opartym na wspólnym pragnieniu połączenia się w miłości ponad naszymi dzielącymi nas cechami, czyli narodem, który wcześniej nie istniał w naturalny i biologiczny sposób.

Mam nadzieję, że rzeczywiście rozwiniemy to poczucie miłości, obdarzania za pomocą metody połączenia, którą otrzymaliśmy i że osiągniemy to już niedługo. Kiedy to zrobimy, poczujemy, że otwiera się przed nami nowa, integrująca, wieczna i doskonała rzeczywistość, uczucie harmonii i pokoju, którego nie możemy sobie nawet wyobrazić w naszych obecnych ziemskich zmysłach.

Źródło: https://blogs.timesofisrael.com/what-does-shavuot-signify/

Kategorie: Artykuły w mediach, Integralna metoda, Nauka Kabały, Nowe publikacje, Prasa i my, Rozwój, Święta i specjalne daty, Tora

Pytanie: Czuję, że mój egoizm bardzo mocno urósł. Powiedział Pan: „Albo wyzerujemy egoizm, albo podniesiemy znaczenie duchowości”. Co należy zrobić?

Odpowiedź: Trzeba cieszyć się, że odkrywa się w tobie coraz więcej egoizmu. Odsuwasz się od przyjaciół, nie chcesz ich, nie chcesz grupy, więzi z innymi. To wszystko są oznaki rosnącego egoizmu i powinieneś się z tego cieszyć.

Oznacza to, że rozwija się w tobie lewa linia – rosnący egoizm, a prawa linia – naprawa, praca wbrew egoizmowi, powinna być kierowana na połączenie. Musisz przyciągać Wyższe Światło, aby stworzyło w tobie drugą siłę – przyciąganie, a wtedy będziesz miał dwie siły: prawą i lewą.

A to, że rozwija się w tobie egoizm i czujesz, że nie kochasz przyjaciół, nie chcesz ich i odpychasz – to wszystko są oznaki zbliżania.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy zebranie ludzi można nazwać grupą, która naprawdę działa prawidłowo?

Odpowiedź: Zebranie ludzi nazywa się grupą wtedy, gdy mają wspólny cel i rozumieją, jak powinni się zjednoczyć, według jakiego systemu. Oznacza to, że jest to już grupa, zajmująca się Kabałą. Ma przewodnika i osoby odpowiedzialne za to, by zbierali się, studiowali i uczestniczyli w różnych wydarzeniach.

Czyli grupa to nie tylko grono ludzi, którzy zebrali się w barze czy na stadionie. Jest to poważne zgromadzenie ludzi, którzy są gotowi zjednoczyć się, aby odkryć między sobą Stwórcę, wbrew swojej naturze.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Łącząc się w grupy na poziomie naszego świata, zwykle wzbudzamy tylko negatywne siły, jak na przykład mężczyzna i kobieta, którzy najpierw zawierają sojusz, a potem pojawiają się niespodziewane, między nimi różnego rodzaju problemy, ponieważ każde z nich jest egoistą.

Dlatego też, gdy staramy się zjednoczyć, musimy zrozumieć, że robimy to po, aby poczuć potrzebę wyższej siły. A jest to możliwe tylko wtedy, gdy pojawia się między nami ogromny egoizm, chęć oddalenia się od siebie nawzajem, tłumienie innych. To oznacza że jeśli grupa zacznie naprawdę dążyć do połączenia, mogą w niej powstać bardzo poważne siły odśrodkowe, które zaczną ją rozdzierać.

To jest najważniejsze, co może przejawić się w ludziach. Jeśli to zrozumieją, będą zadowoleni z tych sił zła, które odkryją między sobą. A potem następuje już prosta arytmetyka. W takim stopniu, w jakim odkrywają siły zła między sobą, muszą stale dostrzegać, że je odkrywają i cieszyć się z nich.

Specjalnie zajmują się zjednoczeniem, ponieważ podczas połączenia, człowiek coraz bardziej ujawnia siły zła, które odpychają go od innych. To zło zmusza nas do zwrócenia się ku dobru, ku wyższej sile, ku Stwórcy, który może nas zrównoważyć i zjednoczyć. To jest metoda odkrycia Stwórcy.

W rzeczywistości nie jest taka skomplikowana.Tylko musimy stale kontrolować siebie, zarządzać tym, co dzieje się z naszym umysłem i sercem. Jednoczymy się w grupie tak, jak radzą nam kabaliści, ponieważ to właśnie w tym sposobie jedności, który chcemy osiągnąć, ujawnimy brak możliwości zjednoczenia się, i w taki sposób zrozumiemy potrzebę wyższej siły, Stwórcy.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy otrzymuję odkrycie doskonałości Stwórcy, dokąd powinienem zmierzać w swojej intencji?

Odpowiedź: Jeśli czujesz, że otrzymujesz od Stwórcy wszystko i czujesz że jest ci dobrze, podziękuj Mu za to.

Jak tylko zaczniesz dziękować, twoje kli/naczynie, które napełnia się tą przyjemnością zostanie opróżnione. Wdzięczność i modlitwa, wdzięczność i prośba rozszerzają kli, jak nic innego.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Kto nas naucza, abyśmy nie pracowali dla otrzymywania? Czy jest to właściwość Stwórcy? Czy jest to właściwość grupy, Nauczyciela?

Odpowiedź: Dusza. Powiedziano że: „Dusza człowieka nauczy go”. Przechodząc przez wszystkie stany, człowiek stopniowo uczy się, jak powinien odnosić się i do czego.

Pytanie: Aby przejawiło się dobro człowiek musi poświęć dużo energii. Skąd brać tę energię dla naprawy złego początku?

Odpowiedź: Również z dobrego. Nie ma innego źródła dla otrzymania energii, oprócz Stwórcy.

Pytanie: Jak osiągnąć taki stan, z którym nie mamy sił by się zgodzić, w którym nie możemy pozostawać ale z którego możemy się już podnieść?

Odpowiedź: To są trzy różne stany. Jeśli macie siły, jeśli dotarliście do tego i potraficie to rozwiązać, rozwikłajcie to, a odniesiecie sukces.

Pytanie: Jak kabalista odnosi się do przyjemności świata materialnego?

Odpowiedź: Nie czuje, że ich pragnie. Dlatego, gdy je otrzymuje, nie ma prawdziwego napełnienia. Jest ponad tym.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 15.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa