Artykuły z kategorii Pytania&Odpowiedzi

Co to takiego Bóg?

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Pytania od Rusłana: „Dlaczego nie mówi Pan tak jak się to zwykle określa „Bóg”? Pan mówi „Wyższa Siła”, „Stwórca”, „Natura”, czyli nie tak, jak wszędzie jest napisane”.

Odpowiedź: Nie chcę zmylić ludzi tym, co już wcześniej słyszeli! „Bóg Bóg!” A co to takiego Bóg?

Pytanie: Ale przecież wszyscy mówią „Bóg”, a Pan mówi „Stwórca”. Co Pan wprowadza do tego pojęcia „Stwórca”?

Odpowiedź: Stwórca to ten, który stwarza, buduje, kreuje, tworzy nas w każdej minucie i wszystko w nas. A Bóg jest jakąś taką siłą, która wypełnia pustkę wokół nas.

Pytanie: Czyli Pan martwi się, że gdy powie „Bóg”, człowiek nie będzie postrzegać tego, co Pan chce, aby postrzegał?

Odpowiedź: Bóg i Stwórca nie wywołują w człowieku tych samych odczuć.

Pytanie: A jakie odczucia Pan chciałby wywołać w człowieku, kiedy mówi Pan „Stwórca”?

Odpowiedź: Stwórca to mądra siła, która bierze mnie za rękę jak małego chłopca i prowadzi do przodu.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Dokąd jedzie pociąg?

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Powinniśmy przekazywać Kabałę człowiekowi, w taki sposób aby go nie straszyć.

Odpowiedź: Ja nikogo nie straszę, lecz oferuję lekarstwo na jego lęki. Nie proponuję lekarstwa tylko po to, by człowiek pozostał w tym życiu i trochę je osłodził, ale po to by wzniósł się na poziom, na którym będzie wieczny, doskonały, nieskończony. To oczywiście brzmi efektownie i jest niezrozumiałe, ale w zasadzie, wewnątrz siebie każdy człowiek pragnie tylko tego.

Komentarz: Oczywiście, że ten, kto powinien przyjść do Kabały, przyjdzie, w nim odkryje się wewnętrzna część. A ten, kto nie ma przyjść…

Odpowiedź: Ten, kto nie powinien, mimo wszystko będzie chciał do niej przyjść, dlatego że to nasze życie staje się coraz bardziej przerażające. Straszne! Poczekaj jeszcze trochę. Tu pojawi się jakiś wyciek ropy, tam – kolejny wulkan, kolejne tsunami, jeszcze kilka pożarów. Dożyjemy do zimy, zobaczysz, co to będzie za zima – może być minus pięćdziesiąt stopni. To gorsze niż plus czterdzieści latem.

Tak więc wszystko jeszcze przed nami. Ja nie straszę, wręcz przeciwnie, chcę, żebyśmy poszli szybką, dobrą drogą, bo dla swojego dziecka zawsze chcesz jak najlepiej, by zmądrzało, żeby nie popełniało głupot i żeby wszystko było dobrze, a nie żeby trzeba było je karać.

Pytanie: Ale faktycznie przychodzi uderzenie, człowiek czuje się źle, jest przygnębiony. Czy naprawdę myśli Pan, że w nim odkryje się jakaś część, albo zajdzie w nim jakiś szczególny proces?

Odpowiedź: Jeśli dostaniesz parę uderzeń, zgodzisz się na wszystko! Nie masz własnego „ja”. Nasze „ja” – wcale nie jest nasze. Wszyscy jesteśmy małymi zwierzętami. „Ja” można stłamsić na wiele sposobów – zgodzisz się wtedy na wszystko.

Dzisiaj podświadomie działasz zgodnie ze swoim zwierzęcym stanem: nie masz własnej filozofii, żadnej ideologii, niczego do uchwycenia. W naszym świecie takie pojęcie nie istnieje. Wszyscy pochodzimy z naszego egoizmu, on dyktuje nam, czego się trzymać, co cenić. I tylko tyle.

Kim w ogóle jest człowiek na tym świecie? Małym zaprogramowanym egoistycznym stworzeniem, które nie ma nic własnego. Marionetka na sznurkach, pociągana z góry, bez żadnej wolnej woli. Po co więc o nim w ogóle rozmawiać?

Pytanie: A sam proces? Co się w rezultacie dzieje po tym uderzeniu? Co przemienia się w człowieku?

Odpowiedź: Ta marionetka zaczyna trochę się trząść. Wtedy właśnie pojawia się w człowieku możliwość usłyszenia, jak uwolnić się od cierpienia.

Pytanie: A jak człowiek to usłyszy wśród natłoku informacji, który go otacza?

Odpowiedź: Może będzie musiał wyjechać do Indii na dwadzieścia lat i powrócić pusty. Ale następne pokolenie już nie pojedzie. I na razie nic nie da się zrobić.

Pytanie: Więc to nie jest etap jednego uderzenia?

Odpowiedź: Nie. Ludzkość sama musi osiągnąć świadomość, inaczej zostanie poprowadzona siłą. Ten nieprzepracowany stopień należy odpracować. Jak w rakiecie: spala się pierwszy etap, włącza się drugi, potem trzeci i tak dalej.

Ludzie muszą dostrzec pustkę w filozofiach, w naukach, w religiach i we wszystkim innym. Muszą odkryć tę pustkę, zobaczyć we wszystkim jedynie ziemską kulturę i w takim zakresie rozsądnie ją wykorzystać. Jednak to tworzy im tylko pozory, w tym pociągu którym jadą. A dokąd jedzie ten pociąg? To trzeba im już wyjaśnić.

Z rozmowy: „Zadzwonił mój telefon. Dokąd jedzie pociąg?”


Stwórca – to miłość

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Pytanie od Wiktorii: „Drogi Michaelu Laitman, z Pana wyjaśnień wynika, że prawdziwą miłość można poczuć tylko do Stwórcy. Czy tak jest? A co z nami? Tak więc naszym przeznaczeniem jest żyć bez miłości?“

Odpowiedź: Nie, dlaczego? Będziemy kochać się nawzajem do tego stopnia, w jakim będziemy postrzegać jeden w drugim partnera, towarzysza, przyjaciela w osiąganiu miłości do Stwórcy.

Pytanie: Jak można to zrozumieć „osiągnięcie miłości do Stwórcy”?

Odpowiedź: Muszę nawiązywać takie relacje, stany z innymi ludźmi, bliskimi i dalekimi, absolutnie ze wszystkimi – nie ma znaczenia jaki to będzie rodzaj relacji – żeby wszyscy w końcu dali mi możliwość odczuwania, badania Stwórcy.

Pytanie: Kiedy mówi Pan „Stwórca”, co ma Pan na myśli?

Odpowiedź: Tylko uczucie miłości, połączenia, wzajemności, zbliżania, zjednoczenia.

Pytanie: Czy to powinien być cel? Ciągle poruszać się w tym kierunku?

Odpowiedź: Tak. Stale poruszać się w kierunku celu. Przy czym, sam Stwórca nie istnieje. Istnieje uczucie zbliżenia z innymi, które wynika ze wzajemnej próby odkrycia właściwości miłości i obdarzania.

Pytanie: To znaczy że to uczucie nazywa Pan odkryciem Stwórcy?

Odpowiedź: Tak. Stwórca – to miłość. Nie ma to nic wspólnego z tym, co jest między mężczyzną, kobietą, dziećmi, nieważne kim i czym. To odnosi się do wszystkiego, co, powiedziałbym, jest przeze mnie odczuwane jako, poza mną.

Pytanie: Czy poza mną jest tylko miłość?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: We mnie jej nie ma. A poza mną jest miłość?

Odpowiedź: We mnie jest miłość egoistyczna, z góry ustalona, nad którą powinienem podnieść się i poczuć prawdziwą miłość.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Co daje wspólne czytanie artykułów?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak nauczyć się wchłaniać od przyjaciół ich potrzebę duchowości?

Odpowiedź: Postaraj się zjednoczyć z nimi tak, aby ich pytania stały się twoimi, aby ich pragnienia, dążenia stały się twoimi. Tak jak matka, która zaspokaja pragnienia swojego dziecka i one stają się dla niej najważniejsze, determinują jej życie: żyje dla niego.

Pytanie: Zasadniczo to wchłanianie dzieje się nawet na materialnym poziomie, kiedy przychodzimy na spotkania. Człowiek, mówiąc coś innym, jakby odpowiada sam sobie. Czyli działa to na poziomie myśli, kiedy przekazuje je przez kogoś?

Odpowiedź: Oczywiście, bez wątpienia. Tak się dzieje, kiedy człowiek zaczyna wyjaśniać innym lub pisać nawet dla siebie, nie włączając się w innych.

Pytanie: Dlatego mówi Pan, że należy przepuszczać przez siebie wszystkie artykuły Pana nauczyciela Rabasza?

Odpowiedź: To zupełnie inna sprawa. Kiedy przepuszczasz przez siebie artykuły Rabasza, łączysz się z autorem, czyli z poziomem, znacznie wyższym niż twój.

Pytanie: Co się dzieje w tym momencie, kiedy ludzie omawiają i wspólnie analizują te artykuły?

Odpowiedź: Kiedy ludzie wspólnie czytają te artykuły, inwestują w siebie nawzajem. Czyli w każdym z nich tworzy się ogromna przestrzeń, szerokie naczynie, w którym mogą zrozumieć, co mówił Rabasz. Ponieważ ich mały rozum jest wzmacniany nieskończoną liczbą razy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Artykuły Rabasza”


Jak odnaleźć w sobie iskrę miłości

каббалист Михаэль Лайтман „Jedno jedyne wydarzenie może obudzić w nas zupełnie nieznanego nam człowieka”. Antoine de Saint-Exupéry

Jesteśmy ukryci przed samymi sobą i to tak bardzo, że nawet nie podejrzewamy, kim naprawdę jesteśmy. W rzeczywistości jesteśmy cząstkami Boga. Wszyscy! Cząstkami Boga.

Pytanie: Czy zatem w każdym z nas jest iskra boska?

Odpowiedź: Tak. Jak ją odkryć, jak połączyć wszystkie te cząstki – jest nam to dane. Ale ludzie na razie jeszcze nie dążą do tego.

Pytanie: Gdyby człowiek spojrzał z tej swojej cząstki, boskiej iskry która jest w nim, w cząstkę drugiego, gdyby z tej iskry zobaczył boską iskrę w nim, co by się wtedy stało?

Odpowiedź: Wtedy połączyliby się razem i stopniowo dołączyliby wszystkich pozostałych, tworząc z siebie, z tych wszystkich cząstek, naczynie dla Stwórcy.

Pytanie: Tak czy inaczej, musimy to osiągnąć? Dostrzec w sobie i w drugim tę iskrę?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czy można to nazwać iskrą miłości?

Odpowiedź: Musimy połączyć nasze iskry miłości które rodzą się z tego, że w nas istnieje również iskra nienawiści, i wtedy w te iskry miłości oblecze się Stwórca, jako sama miłość, jako samo uczucie.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Szokujące stwierdzenie o Stwórcy

каббалист Михаэль Лайтман Samego Stwórcy nie ma.

Komentarz: To naprawdę wszystkich szokuje takie stwierdzenie.

Odpowiedź: Ale to jest prawda! To, że człowiek tak reaguje, owszem może, to jego sprawa. Ja muszę wyrażać się precyzyjnie, zgodnie z prawdą. Samego Stwórcy nie ma. Istnieje jedynie poczucie zbliżenia z innymi, które pojawia się podczas wspólnej, wzajemnej próby odkrycia właściwości miłości i obdarzania.

Pytanie: Czy zatem nazywa Pan to uczucie odkryciem Stwórcy?

Odpowiedź: Tak. Stwórca – jest miłością. I nie ma to nic wspólnego z tym, co jest między mężczyzną, kobietą, dziećmi, nieważne kimkolwiek. To po prostu wszystko to, co, powiedziałbym, odczuwam jako istniejące poza mną.

Pytanie: A więc poza mną, jak Pan mówi, jest tylko miłość?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: We mnie jej nie ma. A poza mną – jest miłość?

Odpowiedź: We mnie jest miłość egoistyczna, dana z góry, ponad nią muszę się wznieść i poczuć prawdziwą miłość.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


W sieci sił

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co jest lepsze: intensywne przechodzenie człowieka przez wszystkie stany, razem z Panem, czy osobno w grupie?

Odpowiedź: Pożądane jest, by przejść wszystkie stany jak najszybciej, to jest zrozumiałe. Pożądane jest przechodzenie przez nie, gdy jestem tutaj, to też jest oczywiste. Jednak jest jakaś pomoc, nadzieja, wsparcie, rada. Ale nie da się przejść tego wszystkiego tylko ze mną, lepiej zrobić to w grupie. Poza grupą – nie da się. Bez nauczyciela – można.

Pytanie: Zawsze kładzie Pan nacisk na grupę. Ale jak Pan czuje, że grupa jest właśnie tym mechanizmem, w który człowiek powinien się włączyć, zamiast korzystać z innych metod?

Odpowiedź: Widzisz, jak wiele o tym mówię, a jednak wciąż jeszcze nie jest to jasne. Nie ma nic innego oprócz systemu dusz, połączenia dusz między sobą, sieci dusz. Połączona ze sobą sieć dusz jest jedyną uniwersalną strukturą, to, co uczynił Stwórca. My jesteśmy w tej sieci, ale nie odczuwamy połączenia między sobą.

Jesteśmy jakby wzajemnie oderwani od siebie w naszych uczuciach. Jest to iluzja, ale w odniesieniu do nas jest prawdziwa. I tak w tej iluzji, czujemy, że każdy istnieje sam dla siebie. To iluzoryczne odczucie każdego z nas, jest odtwarzane wewnątrz nas jako ten świat.

Ale gdy tylko zaczynam przywracać swoje połączenie z innymi, to znaczy że jakby przywracam w swoich odczuciach tę sieć sił, dosłownie ożywiam siebie, powracam do świadomości. Wtedy natychmiast zaczynam czuć tę sieć, albo wyższy świat, albo Stwórcę.

Czując tylko siebie, odczuwam to, co nazywa się „tym światem”. Odczuwając siebie w sieci ze wszystkimi innymi, czuję wyższy świat, lub Stwórcę – wspólną siłę, wspólną właściwość tej sieci. To wszystko. Nic więcej nie istnieje. Wokół nie ma żadnej innej przestrzeni. Nie ma nic! Tylko ta sieć sił, i my w niej.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Pan albo grupa”


Warsztat – najszybszy środek postępu

конгресс, группаPytanie: Co nam dają warsztaty?

Odpowiedź: Warsztaty dają nam możliwość wspólnego odkrywania rodzajów połączenia między nami.

Pytanie: Czy w istocie na warsztacie odkrywam brak połączenia z przyjaciółmi? Czy to jest na odwrót?

Odpowiedź: I to, i tamto. Dzięki pytaniom na warsztacie wyjaśniam, gdzie się znajduję, czego mi brakuje, aby osiągnąć pożądane. Razem z dziewięcioma przyjaciółmi zaczynam analizować zadane pytanie – i przenikam ich opiniami, ich myślami o tej lub innej formie połączenia lub analizy. Tym samym już jestem w związku z nimi, już widzę, w jakim stopniu jesteśmy w „kontakcie“.

Wszyscy jesteśmy różni i na warsztatach wyjaśniamy między sobą, jak się połączyć. Czy jest to możliwe? Z kim dokładnie? Zgadzam się czy nie? Ja ciągle tworzę formy połączenia między nami. To jest właśnie warsztat – on odkrywa naszą wspólną sieć.

Przy tym moja praca jest dwojaka:

– z jednej strony, powinienem widzieć przyjaciół wielkimi, aby skłonić przed nimi głowę, być małym wśród nich. Ja – zero, a oni przeciwnie – jak jedynka z tą, albo inną ilością zer. Dzięki temu włączam się w nich i staję się zarodkiem, duchowym embrionem.

– a z drugiej strony, sam powinienem być dziesiątką w tym, lub innym stopniu, a oni – zerami. Ale „zerami” w odniesieniu do tego, jakiego rodzaju wsparcie i pomoc mogę im okazać. Wtedy między tymi dwoma przeciwieństwami powstaje środkowa linia, wyrównująca je (= • =). Tak tworzy się punkt równowagi, w którym wszyscy dochodzimy do wspólnego mianownika: każdy z całych sił podnosić przyjaciół, anulując się w stosunku do nich, i jednocześnie jest gotów z całych sił wywyższać cel i pracę w ich oczach.

2012-09-23_rav_sheelot-tshuvot_lesson_01_big

I wszystko to – w myślach, kiedy znajduję się wśród przyjaciół i omawiamy pytania warsztatu. Słucham ich i wydaje mi się, że jeden mówi bzdury, drugi w ogóle nie zrozumiał pytania, trzeci włącza logikę zamiast uczuć, a czwarty wydaje się mówić do rzeczy, jest to dla mnie nieprzyjemnie, że jego słowa są głębsze i mądrzejsze niż moje. W taki sposób wchodzę w interakcję z przyjaciółmi, przeżywam różne stany – i to jest wspaniałe.

Należy tylko poważnie odnosić się do tego, co się dzieje: „Przyszedłem tutaj, aby połączyć się, żeby przekazać wszystkim swoją energię i otrzymać od wszystkich ich siłę. Te półtorej godziny dla mnie – jest to najbardziej pożyteczny czas“.

I odpowiednio do tego widzę, jak obce myśli rzucają mnie na wszystkie strony, jak wewnętrzny opór nie pozwala mi zgodzić się z przyjaciółmi. Doskonale! Nie znajdę innej możliwości dla bardziej intensywnej analizy, dla pracy na większej „częstotliwości”.

Szkoda, gdy na warsztatach niektórzy zaczynają wymianę słów, jak politycy, drudzy wyrażają się cytatami ze swoich obszernych zapasów, a trzeci stają się psychologami, albo analitykami. Tutaj najważniejsze jest uczucie w sercu, które teraz doświadczam.

Należy uczyć się na niekończących się impulsach własnego egoizmu – ponieważ on jest „pomocą przeciwko mnie“. Jest to „anioł” w rękach Stwórcy, przez którego On przebudza nas. I dlatego powinienem widzieć, jak Stwórca nie pozostawia mnie ani na chwile w spokoju, znowu i znowu rozpalając mój egoizm w różnych formach, aby zapewnić mi możliwość przyśpieszenia postępu. Warsztaty – jest to najbardziej efektywny czas.

Jednakże, jeśli zaczniemy przeprowadzać je codziennie, uczęszczanie szybko spadnie i staną się one ciężarem, ciężką pracą. Wydawałoby się, dlaczego nie możemy kontynuować kongresu jeszcze tydzień, czy dwa, lub miesiąc, dopóki nie osiągniemy sukcesu, dopóki nie wzniesiemy się na duchowy stopień? Jednak jesteśmy słabi. Powiedzmy dwa dni byśmy wytrzymali, ale nie więcej…

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”


Pytania dotyczące pracy duchowej – 248

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest „obiekt” w duchowości?

Odpowiedź: Obiekt w duchowości – to pragnienie otrzymywania światła.

Pytanie: Mamy odczucie, że dojrzewamy do odkrycia właściwości dziesięciu Sefirot w dziesiątce. Jak pomóc sobie nawzajem przyspieszyć ten proces?

Odpowiedź: To, co czytamy w artykułach i w Nauce Dziesięciu Sefirot, powinniśmy starać się wypełniać. Dzięki temu będzie dla nas bardziej zrozumiałe, co powinniśmy robić, jak, w odniesieniu do kogo, i tak dalej.

Pytanie: To, co jest zawarte w TES – jest nauką o duchowości, ma niewiele wspólnego z naszym codziennym życiem. Na ile jest ze sobą powiązane pojęcie redukcji, które studiujemy w duchowości, i redukcja w zwykłym życiu, kiedy powstrzymuję się od wszelkich nadmiarów? Jak bardzo pomaga to w postępie duchowym?

Odpowiedź: To bardzo pomaga w postępie duchowym. Mogę to powiedzieć z absolutną pewnością.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 16.08.2025


Pytania dotyczące pracy duchowej – 247

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Powiedziane jest, że Malchut Świata Nieskończoności przyozdobiła się, aby osiągnąć podobieństwo właściwości z wyższym światłem. Co to znaczy?

Odpowiedź: Malchut wybiera, jaką formę może otrzymać, aby napełnić się światłem nieskończoności, które objawiło się na początku stworzenia.

Pytanie: Czym różni się rzeczywistość przed skróceniem i po Ostatecznej Naprawie?

Odpowiedź: Tym, że objawia się prawdziwa rzeczywistość.

Pytanie: Czy skrócenie jest w istocie jedynym działaniem, w którym możliwe jest upodobnienie się Stwórcy w formie?

Odpowiedź: Na razie tak. A później będzie to zależeć od tego, ile i w jaki sposób kli przyjmuje. W tym właśnie wyraża się podobieństwo.

Pytanie: Czy działanie skrócenia jest związane z ograniczeniem pragnienia obdarzania?

Odpowiedź: Tak, działanie skrócenia – oznacza ograniczenie naszego pragnienia otrzymywania.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 15.08.2025