Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Czym są niepowodzenia w pracy duchowej?

каббалист Михаэль ЛайтманCzym jest niepowodzenie w pracy duchowej? W zasadzie nie ma żadnych niepowodzeń. Wszystko, co się dzieje, powraca do swojego korzenia, a pozostaje z tego tylko określone doświadczenie, które przyda się człowiekowi teraz lub później.

Na końcu drogi, dzięki temu że osiąga poznanie wiecznej i doskonałej miłości Stwórcy do niego, człowiek widzi, że Stwórca, który go stworzył, zaplanował całą jego drogę, otworzył mu oczy i ukształtował wszystkie ukrycia jakich doświadczał na drodze, we wszystkich stanach.

Wszystko to wyszło z punktu, od którego wszystko się zaczyna i w którym wszystko się kończy. Tym punktem jest Dobry i Czyniący dobro, zarówno dobrym jak i złym, nie kierując się żadnym rachunkiem wobec samego człowieka. Wtedy człowiek rozumie, że nie było żadnych niepowodzeń, upadków, ciosów, lecz wszystko pochodziło z wiecznej, nieskończonej miłości.

Na czym więc polega istota niepowodzeń? Niepowodzenia to różne formy ukrycia, które człowiek musi przezwyciężyć, ponieważ inaczej nie odczuje odkrycia. Stwórca musi przeprowadzić człowieka przez wszystkie te stany.

Odkrycie powinno nastąpić w dwóch przejawach. Po pierwsze indywidualnie dla każdej duszy, tak aby każdy rzeczywiście odczuł Stwórcę zgodnie ze swoimi kelim, które posiada tylko on i nikt inny. Każdy, jak się to mówi, znajduje się wewnątrz swojej duszy, w splocie swoich pragnień i upodobań, które są właściwe tylko jemu.

Ponadto odkrycie musi nastąpić aż do najwyższego punktu Tronu Chwały (Kise a-kawod). Co to oznacza? Słowo „kise” w języku hebrajskim pochodzi od słowa „kisuj” oznaczającego pokrycie, ukrycie. Oznacza to, że wszelkie ukrycia przemieniają się w wielkość Stwórcy, i człowiek osiąga najwyższy stopień odczuwania Stwórcy.

Właśnie tym powinniśmy zajmować się w grupie i przekazywać sobie nawzajem już teraz, dopóki nie odczuwamy ważności wielkości Stwórcy, aby reklama tego „cudu” dała nam „paliwo” do pracy duchowej. Kiedy wszyscy mówią o wielkości Stwórcy, staje się ona ważna. To po pierwsze.

Po drugie, dzięki tej pracy jednoczymy się ze sobą, łączymy nasze pragnienia, anulujemy siebie wobec przyjaciół i tak dalej. Dzięki tej pracy, która jest jedynym a zarazem wieloaspektowym działaniem, osiągamy wiele rezultatów.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 23.10.2026


Poczuć serce przyjaciela

каббалист Михаэль ЛайтманPoczuć serce przyjaciela oznacza, że nie czuję własnego serca, a serce przyjaciela, żyję jego myślami, aspiracjami, intencjami w taki sposób, że tylko one przemawiają we mnie. Nie mam nic własnego. Mam tylko jedno – pragnienie odczuwania przyjaciół.

Jest to właściwość Malchut, która dlatego nazywa się podstawową sfirot, gdyż otrzymuje wszystko od pierwszych dziewięciu sfirot. Każdy z nas jest Malchut, w stosunku do przyjaciół.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”


Grupa zobowiązuje

каббалист Михаэль ЛайтманCzłowiek osiąga pragnienie upodobnienia się do Stwórcy, na podstawie swojego wewnętrznego rozwoju. Jeśli jednak w grupie mówi się o tym i zaczyna się to cenić, w ten sposób wzbudza się już wspólne otaczające światła. A to wpływa na każdego i człowiek staje się wewnętrznie bardziej wrażliwy.

Nie trzeba uruchamiać żadnych sił ze strony grupy. Jeśli grupa zwraca uwagę na te szczegóły postrzegania, człowiek dzięki wspólnemu świeceniu z góry, które wywołuje grupa, sam staje się wewnętrznie bardziej wrażliwy.

Załóżmy, że teraz podniesiemy w grupie poziom uświadomienia sobie ważności czegoś. Na przykład, bardzo zależy nam na tym, aby wszyscy, bez wyjątku, założyli rodziny. Nie to że będziemy wywierać presję na kawalerów, po prostu będziemy myśleć i rozmawiać o tym w pozytywnym, a nie negatywnym sensie: „To obowiązujący wszystkich standard, bez tego nie da się obejść” i tak dalej.

Nie zwracasz się bezpośrednio do nich, nie naciskasz na nich, nic podobnego. A zobaczysz, że nie będą w stanie tu pozostać, albo uciekną, albo się ożenią. Nie proponuję żeby tak postępować, to jedynie neutralny przykład. Nie będą mogli tu pozostać ponieważ opinia grupy, a ponadto światło z góry, które wzbudzamy na siebie odpowiednio do tego szczegółu postrzegania, wywrą na nich taki wpływ, że od razu wszystko zobaczą.

Albo załóżmy, że wywyższamy określoną właściwość, odnoszącą się do grupy na najwyższy możliwy dla nas poziom. Zobaczysz, jak wzrośnie wrażliwość całej grupy na tę właściwość. Nie potrzeba tu żadnych kar. Człowiek sam poczuje w sobie strach przed pozostaniem na uboczu. Grupa zobowiązuje. Niestety, na razie nie ustanawiamy i nie wymagamy realizacji niektórych najważniejszych zasad, które powinny dosłownie płonąć w grupie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.09.2026


Regulamin grupy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co powinien zawierać regulamin grupy: konkretne sprawy czy ogólne zasady?

Odpowiedź: Regulamin to żywy proces. Wyznacza każdemu takie ramy, które pozwalają człowiekowi być ukierunkowanym na to, by czerpać od grupy świadomość wielkości celu.

Czym jest regulamin? Zobowiązuję cię abyś siedział przy stole w wygodnej pozycji, i nie zajmował się niczym innym: nie czytał, nie słuchał, nie rozmawiał, ani niczego innego nie robił, tylko skupił uwagę na tym, czym teraz się zajmujemy.

Innymi słowy, stawiam ci warunki i wprowadzam cię w takie ramy, w których istnieje nadzieja, że to co się tutaj dzieje dotrze do twojego słuchu, a być może nawet do serca. To wszystko.

To samo dzieje się w szkole i wszędzie tam, gdzie ludzie się uczą. W ten sposób właśnie musimy zorganizować siebie i każdego członka w grupie. W gruncie rzeczy cały nasz regulamin powinien służyć właśnie temu: zobowiązywać każdego i dawać mu możliwość czerpania od grupy świadomości ważności celu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.09.2026


Kiedy cudze pragnienia stają się moimi…

каббалист Михаэль ЛайтманPunkt, z którym człowiek się rodzi, pozostaje tylko punktem, ponieważ nie ma w nim źródła, z którego mógłby zaczerpnąć dodatkowe pragnienia, które mogłyby się w nim ujawnić. Jednak kiedy człowiek, przeciwstawiając się tej cielesnej powłoce, w którą Stwórca obleka duszę, zaczyna jednoczyć się z pozostałymi, daje to możliwość duszy uzyskania dodatkowej objętości.

Dodaje to duszy dodatkową liczbę pragnień i potrzeb, aż do tego stopnia, że obejmuje ona wszystkie 600 tysięcy pragnień. To właśnie jest stan Końcowej Naprawy.

Sam w sobie ten punkt nie rośnie. Jego wzrost następuje wyłącznie dzięki zjednoczeniu ze wszystkimi pozostałymi 600 tysiącami punktów. Dusza jest kli, naczyniem złożonym z wielu pragnień, które pozornie należą do innych, ale dusza włącza je w siebie i stają się one jej własnymi pragnieniami. Wtedy jej prośba, jej zjednoczone pragnienie, staje się modlitwą wielu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.10.2026


Dążyć do zjednoczenia pragnień

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co oznacza „stanowcza decyzja”? Czy decyzja i pragnienie to nie to samo?

Odpowiedź: Decyzja jest w sercu. To nie są po prostu słowa zapisane na kartce papieru przyklejonej do ściany. Powiedziano: „Wypisz je na tablicach swego serca”.

Pytanie: Ale każdy ma inny charakter. Jak więc można stworzyć jedno wspólne pragnienie?

Odpowiedź: Co ma do tego charakter? Załóżmy że jest nas, 80 osób, chcemy zbudować dom. Czy ma znaczenie, jaki charakter ma każdy z nas i jakie problemy ma każdy z nas? Wszyscy razem koncentrujemy się na jednym celu.

Komentarz: Ale jeden wyobraża sobie pałac, a inny zupełnie coś innego.

Odpowiedź: Nie ma znaczenia, jaką wyobraźnię ma każdy z nas ani co sobie wyobraża. Oczywiście nie możemy porównywać stanów, intencji i ich analizy dokonanej przez każdego z nas. Zresztą to nie grupa, ma się tym zajmować, to osobista sprawa każdego. Chcemy jednak, aby każdy z nas uczestniczył w tym, na ile może.

Oczywiście, od człowieka nie wymaga się niczego więcej, niż to co zostało mu dane z góry, od urodzenia. Jeden potrafi myśleć o tym tylko jedną chwilę dziennie, drugi po miesiącu nauki jest całkowicie pochłonięty tym tematem, a trzeci przeżywa to jeszcze inaczej.

Jeden odbiera to bardziej rozumem, drugi sercem. Dla jednego jest to przemoc wobec samego siebie, podczas gdy drugi, przeciwnie, odczuwa zapał. Nie mówimy o indywidualnych, osobistych stanach każdego człowieka, lecz o wspólnym wysiłku, bez omawiania szczegółów, nie ma znaczenia, w jakim stanie znajduje się każdy z nas.

Być może dla jednego człowieka największym wkładem, jaki może wnieść, największym poświęceniem, na jakie go stać, będzie to że dzisiaj posiedzi dziesięć minut i uważnie mnie posłucha, a przez resztę czasu będzie jak martwy. Dla niego będzie to ogromny wysiłek. Dla kogoś innego natomiast nauka przez cały dzień będzie zwyczajnym wysiłkiem.

Liczy się wysiłek, a zatem w tym przypadku pierwszy wniesie więcej niż drugi. Nie możemy tego sprawdzić, i w ogóle nie do nas należy dokonywanie takiej oceny. Co więcej, nie wolno nam rozmawiać ze sobą o osobistych stanach.

Powinniśmy dążyć do zjednoczenia pragnień, ale rozmawiać nie o tym, jak każdy z nas odnosi się do Stwórcy, lecz po prostu o Stwórcy – o Nim, a nie o moim stosunku do Niego. Czyli mówić o ważności celu, a nie o tym, gdzie ja się teraz względem niego znajduję.

Dlatego należy zadbać o to, aby słowo przyjaciela było dla nas ważne. Wkładajcie w to tyle samo wysiłku, ile wkładacie w wychowanie swojego dziecka, a zobaczycie, jak bardzo stanie się to dla was ważne. „Kup sobie przyjaciela”. Postawcie sobie za cel: uczestniczyć na lekcji jako jedna grupa, z jedną intencją i jednym wspólnym wysiłkiem.

Z lekcji według artykułu Rabasza,16.10.2026


Pozorna wolność

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy grupa ma prawo zobowiązywać do czegoś człowieka? Czy nie oznacza to, że odbiera mu w ten sposób wolność?

Odpowiedź: Czy grupa może odebrać człowiekowi wolność? Wcześniej podlegał on swojej zwierzęcej naturze i nie miał żadnej wolności. Teraz również nie ma w sobie odrobiny wolności. Wcześniej znajdował się pod władzą jakiegoś społeczeństwa i w ogóle nie wybierał, czyjej władzy podlegać, ale teraz wybrał grupę, aby osiągnąć wolność.

Jednak na razie oczywiście nadal nie jest wolny. Nie nabył jeszcze niezależnej właściwości. A jego właściwość może stać się niezależna tylko pod warunkiem, że osiągnie pewne podobieństwo do Stwórcy.

Nie ma czegoś takiego jak bycie wolnym. Podlegamy albo pragnieniu otrzymywania, albo pragnieniu obdarzania. A pomiędzy nimi znajduje się to, co nazywamy środkową częścią Tiferet. Na tej podstawie powinniśmy postanowić, że zamiast przynależności do pragnienia otrzymywania, budujemy naszą przynależność do Stwórcy. W ten sposób budujemy środkową część Tiferet, środkową linię.

Środkowa linia powstaje dzięki temu, że wybieram upodobnienie się do Stwórcy, przebywanie w Jego kelim, i przyjęcie na siebie Jego natury. Jest to wolny wybór, ponieważ On mnie do niego nie zmusza.

I rzeczywiście, Stwórca nie zobowiązuje mnie do tego bym do Niego przyszedł. Cały nacisk, który wywiera, ma jedynie skłonić mnie do dokonania wyboru. Kiedy dochodzę do punktu wyboru, On mnie pozostawia, a nacisk znika.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.09.2026


Droga duchowa – droga uczuć

каббалист Михаэль Лайтман Grupa powinna zawsze zapewniać mi siły na drodze do tych celów, które wybrałem do osiągnięcia. Powinni mi stale mówić: „Słuchaj, teraz opowiemy ci coś takiego! Między nami są ludzie, którzy już to osiągnęli i wiesz, i jest to fantastyczne, takie wspaniałe!”. I wtedy, uwierz mi, wszyscy tam pobiegną, i wszyscy razem osiągniemy to.

Mam możliwość sprawdzenia, na ile mój cel jest zgodny ze Stwórcą. Na każdym poziomie są stany, w których odczuwa się, że jesteśmy w większym połączeniu z Nim. Poza tym, jeśli nie mogę zrozumieć siebie, w odniesieniu do celu, to mogę zrozumieć względem rosnącego we mnie egoizmu lub jakiś, innych negatywnych stanów. To również jest przygotowanie, część naszej drogi.

Jeśli nie zwracam uwagi na swoje odczucia, czy czuję się dobrze, czy źle, lecz badam je jak ktoś z zewnątrz, to mogę powiedzieć, czy naprawdę robię postępy, czy nie, niezależnie od tego, czy są to stany negatywne, czy pozytywne. Problem polega na tym, że droga duchowa jest drogą uczuć, a uczucia wyłączają rozum.

Człowiek może tylko powiedzieć, że jest mu źle i tyle. Ale to nie jest sprawdzanie, ani pomiar, ani badanie. Jakkolwiek byłby mądry, jeśli zabrać mu teraz, dwieście gramów przyjemności, to mimo całej swojej mądrości, nic nie będzie w stanie zrobić. Więc problem nie polega na tym, by zmierzyć, na ile nasz cel pokrywa się ze Stwórcą, lecz na tym, by być w stanie to zrobić.

Z lekcji według artykułu Rabasza


Dopóki światło nas nie zmieni

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli próbuję przekazać przyjacielowi odczucie znaczenia celu, Stwórcy, co właściwie robię?

Odpowiedź: Przychodzisz do grupy i mówisz: „Przyjaciele, powinniście cały czas dawać mi poczucie wielkości Stwórcy”. Powiedzenie tego im, nie stanowi problemu i nic nie kosztuje. Z poziomu swojego ego naciskasz na nich. Są dla ciebie zewnętrzną siłą, od której możesz wymagać.

Od siebie wymagać nie możesz, a od nich – tak. „Pragnę, abyście dawali mi odczucie wielkości Stwórcy”. Zaczynają ci to dawać, a ty zaczynasz się im podporządkowywać.

Pytanie: Ale czy znowu nie zmierzam w stronę przyjemności?

Odpowiedź: Tak, ponieważ grupa cię przekonuje, ponieważ jesteś tak uformowany, że podporządkowujesz się opinii otoczenia. Oczywiście, odczuwasz przyjemność dlatego, że dołączasz do wspólnego zdania. To daje ci pewność, poczucie przynależności, ale to wszystko odbywa się w naczyniach otrzymywania.

Wtedy zaczynasz dążyć za wielkością Stwórcy: „Powinienem być blisko Niego”. Ale nie widzisz tych przyjemności, bo gdybyś je widział, sam byś do nich dążył. Ponieważ ich nie widzisz, potrzebujesz grupy, która będzie ci mówić, że to jest warte wysiłku.

Stopniowo, dzięki temu, przywołujesz otaczające światła, które rzeczywiście cię zmieniają. Działanie tak naprawdę nie jest wykonywane przez nas, ale my musimy zapewnić środek do tego. Stwórca jest ukryty i nie jest mi potrzebny, ale grupa mówi, że jest potrzebny, i wydaje się mi, że tak jest. Nie wiem, kim On jest ani czym jest, ale w jakiś sposób wykonuję pewne działanie, zgodnie z którym przychodzi do mnie otaczające światło, które wykonuje pracę.

Wszystko dzieje się w oderwaniu od pragnienia otrzymywania, które przy tych działaniach niczego nie odczuwa. Nie ma w tym żadnej konkretnej korzyści. Jeśli ktoś z zewnątrz zapyta cię: „Co z tego masz?”, możesz odpowiedzieć: „Twoje życie wcale nie jest lepsze”. Albo powiedz: „Otrzymuję zadowolenie z badania rzeczywistości. Mam coś więcej niż twój zwierzęcy poziom”. Ale czy ty masz coś konkretnego? Nie.

Jest to znak, że postępujemy naprzód prawidłowo, bez ingerencji pragnienia otrzymywania, dopóki otaczające światło nas nie zmieni. Nie ma wyjścia, nie ma innego środka. Dlatego za każdym razem odczuwamy rozpacz, nie mamy z czego być dumni, koniec jest nieznany i gdzie jest ten machsom?

Z jednej strony zdobywamy pewne doświadczenie, a z drugiej strony nie daje nam to żadnej podstawy. Wszystko to jest niezbędne po to, aby odłączyć pragnienie otrzymywania od efektu, który rzeczywiście nie ma z nim związku. I tak, dopóki nie będę zadowolony z istnienia pewnego „uroku świętości” otrzymanego z otaczającego światła. Nie mogę inaczej, pragnę tego. Światło kształtuje to dążenie.

Z lekcji według artykułu Rabasza


Aby dokonać wewnętrznej zmiany…

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Na czym polega mój udział we wszystkim, co mi się przydarza?

Odpowiedź: Jako początkujący jesteś teraz w stu procentach zależny od tego, co zamierzasz przyjąć od otoczenia. Jeśli decydujesz, że to jest twoje środowisko, chcesz się do niego upodobnić i przyjąć od niego najważniejszą myśl, to powinieneś anulować siebie wobec niego. Ponieważ im jesteś mniejszy, tym więcej otrzymasz od tego kto jest największy.

Powinieneś uważać wszystkich za wielkich, słuchać każdego z otwartymi ustami i naprawdę pragnąć przeniknąć wszystkim, co się tutaj dzieje. Nie oznacza to powiedzieć sobie tylko: „Jestem mały, nic nieznaczący, a oni są wielcy!”.

Możesz otrzymać od grupy tyle, ile sam zdołasz w nią włożyć. Wykonaj wszystkie te działania, które zalecają nam kabaliści, a zobaczysz, jak to działa!

Oczywiście, możesz przyjść tutaj i siedzieć tak, jak na uniwersytecie. Mianowicie: „ja się uczę, oni też się tutaj kręcą. Powinienem stopniowo poznawać tę naukę, zdobywać wykształcenie, a potem zobaczymy”. W takim przypadku niczego nie otrzymasz od grupy, i wtedy nie zajdzie w tobie żadna wewnętrzna zmiana.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.10.2026