Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Współtowarzysze na drodze do Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманMusimy nauczyć się właściwego odnoszenia nie tylko do naszej małej grupy, ale do całej światowej grupy w całości. Nie ma znaczenia, jacy są ci ludzie, jakie mają przygotowanie, zrozumienie, jak głęboka jest ich wiedza, ani na jakim etapie się znajdują.

Jestem zobowiązany postrzegać ich jako współtowarzyszy na drodze, nie krytykować ich i odnosić się do wszystkich jednakowo, tak jakby wszyscy byli już naprawieni i byli doskonałymi sprawiedliwymi. Ponad wszelkimi przeszkodami i pytaniami, które pojawiają się we mnie w związku z nimi, buduję swój stosunek do nich, tak samo jak do Stwórcy: wyłącznie poprzez właściwość obdarzania.

I wtedy, budując takie podejście, staniemy się jak fundamentalny filar. Będziemy mogli zobaczyć, jak wszyscy, którzy dążą do Stwórcy, przyjdą i przylgną do tego filaru, który rzeczywiście stanie się podstawą świata.

Jeśli natomiast będziemy patrzeć swoim nienaprawionym wzrokiem na ludzi, którzy również nie są jeszcze naprawieni i dopiero rozpoczynają swoją drogę do Stwórcy, to oczywiście pogrążymy się w „Wodach Waśni” (Mei Meriwa), w „Burzliwych, złowrogich wodach” (Maim Zdonim), we wszystkich tych rozróżnialnych kategoriach Biny, które nie prowadzą do naprawy, ani do pozytywnego rezultatu. Nie jest to podejście, które zalecają nam kabaliści.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 27.10.2026


Stopnie zjednoczenia się ze Stwórcą

каббалист Михаэль ЛайтманPraca duchowa odbywa się stopniowo. Dlatego istnieją stopnie drabiny, po których człowiek wznosi się i osiąga przylgnięcie do Stwórcy. Wszystko zaczyna się od otrzymania pierwszej kropli zjednoczenia, która nazywa się „Nie ma nikogo oprócz Niego”.

W taki sposób, cała nasza praca w grupie, zarówno indywidualna, jak i wspólna, zarówno wewnętrzna praca, którą każdy wykonuje oddzielnie, jako jednostka, jak i praca zespołowa, służy wyłącznie temu abyśmy włączyli się w jedyną władzę Stwórcy.

Nie oznacza to jednak, że się w niej rozpływamy, znikamy, czy zostajemy przez nią pochłonięci. Włączamy się w nią świadomie, wnosząc własne siły i zdolności. Dlatego za każdym razem, gdy odkrywamy wielkość Stwórcy, wielkość celu i gotowość do zjednoczenia, daje nam to radość i podniesiony nastrój, poczucie wzniesienia.

A jeśli później nadchodzą okresy, kiedy staje się nam trudniej, powinniśmy zrozumieć, że pojawiają się dodatkowe pragnienia, które nie zostały jeszcze włączone w tę jedność, których nie włączyliśmy jeszcze do naszego zjednoczenia, do idei „Nie ma nikogo oprócz Niego”.

Kiedy pojawiają się takie przeszkody, powinniśmy bez żadnej zwłoki, natychmiast zacząć nad nimi pracować, aby osiągnąć ten sam stan, w którym znajdowaliśmy się wcześniej, ale już z nowymi pragnieniami. Nie należy ich „wymazywać”, lecz zrozumieć, że trzeba nadal wznosić się razem z nimi. Wtedy będzie to już kolejny stopień.

Oznacza to, że należy nieustannie dążyć do zjednoczenia, pomimo przeszkód. Taka praca nazywa się pracą ponad wiedzą, kiedy przeszkody stanowią naszą obecną wiedzę, natomiast wiara oznacza zjednoczenie we właściwości obdarzania, pomimo wszystkich przeszkód.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 26.10.2026


Aby wspólne pragnienie zgadzało się z pragnieniem Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jest powiedziane: „Jak ich twarze nie są do siebie podobne, tak ich opinie nie są podobne”. Jak osiągnąć jedno pragnienie, aby pokrywało się z pragnieniem Stwórcy?

Odpowiedź: Pod wpływem tych działań, które Stwórca nam wyznacza, staramy się być w jednym pragnieniu, jak jeden człowiek i tak stajemy się jednym ciałem. A kiedy to ciało składa się na przykład z dziesięciu osób, to ma siłę dziesięć razy większą, niż gdyby człowiek był sam.

Z lekcji kongresu 


Wspólna siła jedności

каббалист Михаэль Лайтман RABASZ. Artykuł 14 (1988). „Potrzeba miłości do przyjaciół”: Istnieje szczególna zaleta w zjednoczeniu się przyjaciół. Przy zjednoczeniu opinie i myśli przechodzą od jednego do drugiego, dlatego każdy zawiera w sobie siły drugiego.

W taki sposób każdy posiada siłę całej grupy. To znaczy, że każdy człowiek będąc jednostką ma jednak siłę całej grupy.

Siła wszystkich – jest naszą wspólną siłą, dzięki której wszyscy zbliżamy się do siebie i do Stwórcy. Jeśli jednoczymy się z przyjaciółmi, czujemy ich pragnienia, ich drogę, ich cel i pragniemy podążać wspólnie, to w końcu dzieje się to z nami.

Pytanie: Kiedy przyjaciele zadają pytania, próbuję poczuć ich serce. Jeszcze tego nie czuję, ale bardzo tego chcę. Wszyscy staramy się poczuć swoje serca by dalej kontynuować. Co będzie potem?

Odpowiedź: Kontynuowanie, aż do naszego zjednoczenia, do odczucia w uczuciach, pragnieniach, intencjach, że chcemy wewnętrznego połączenia między nami i naszymi przyjaciółmi. Takie połączenie może dać tylko Stwórca. I On nam to daje. Ale nie czekamy, kiedy to się stanie. Prosimy Stwórcę, uporczywie od Niego żądamy.

Pytanie: Więc mogę to zrobić jednocześnie: starać zjednoczyć się i zażądać połączenia naszych serc, przy każdym wewnętrznym wejściu-wyjściu?

Odpowiedź: Tak.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego kongresu kabalistycznego „Wzmacniamy się w dziesiątce”, 


Radość – wskaźnik prawidłowości drogi

каббалист Михаэль Лайтман Z artykułu „Radość – wskaźnik dobrych działań” („Szamati” nr 58): I choć Stwórca wie, że człowiek w następnej chwili upadnie ze swojego duchowego stopnia, jednak sądzi go według decyzji, jaką obecnie człowiek dla siebie podjął. I jeżeli człowiek postanowił przyjąć całkowicie i na zawsze władzę Stwórcy nad wszystkimi swoimi pragnieniami, jest to uważane za doskonałość.

Ale jeżeli człowiek, przyjmując władzę Stwórcy, nie pragnie pozostawać pod nią na zawsze, takie działanie i intencja nie są uważane za doskonałe i nie może wyższe światło w nich świecić.

Jest to najbardziej fundamentalne pytanie, jaką podejmujemy decyzję: na zawsze czy nie na zawsze. Chodzi o to, w czym człowiek widzi swój cel, swoją przyszłość.

Na świecie istnieją różnego rodzaju wspólnoty, grupy, organizacje, które wymagają od ludzi lojalności i więzi ze sobą. Można podać wiele przykładów, giełdy papierów wartościowych, drużyny piłkarskie, armia, grupy anonimowych alkoholików w trakcie leczenia – każdy wspólnota wymaga od człowieka pewnego oddania, zobowiązań, inaczej nie powstanie żadne połączenie.

Natomiast dla duchowego odkrycia potrzebna jest szczególna więź, płynąca ze zrozumienia, że nie da się osiągnąć tego celu bez wzajemnego połączenia i że osiąga się go właśnie w naszej jedności. Stwórca – to obraz, który budujemy naszymi wysiłkami, obdarzając się nawzajem. Dlatego oddanie tutaj, jest tym materiałem, nośnikiem, formą dążenia, radości, starań, z których budowana jest dusza. Dlatego to właśnie nazywa się oddaniem duszy.

Wszystko, co obecnie mam wewnątrz swojego pragnienia otrzymywania przyjemności, całe napełnienie, całą tę energię, radość, nadzieję które mu służą i je podtrzymują, przekazuję do wspólnej kasy grupy. Poprzez takie przekazywanie, dokonane przez każdego z nas, wspólnymi wysiłkami budujemy podstawę, w której odkrywa się Stwórca, jednocząc „Izrael, Torę i Stwórcę w jedną całość”.

Moje “ja” w odniesieniu do grupy, to moje “ja” w odniesieniu do Izraela. A zatem my, jako Izrael, zwracamy się do Stwórcy, by między nami znaleźć Go, naszą wspólną siłę obdarzania, jednoczącą wszystko w jedną całość. Tutaj niezbędne są wspólne wysiłki. A czy są prawidłowe, czy nie, można to sprawdzić po swojej radości. Niemożliwe jest podążać właściwą drogą i nie odczuwać radości. Bez niej nie będę w stanie włączyć się do wspólnego duchowego naczynia, które budujemy razem.

Dlatego radość jest głównym wskaźnikiem dobrych uczynków, niczym lustro. Musimy pracować nad tym, aby czuć entuzjazm, duchowe wzniesienie, energię, siłę, radość, poczucie wybrania i błogosławieństwa. To są zewnętrzne oznaki, według którym możemy ocenić prawdziwość naszych wewnętrznych działań. Jeśli nasze działanie jest właściwe, to wywołuje w nas inspirację, radość, ożywia nadzieję, wzmacnia więź między nami.

A jeśli nie osiągnęliśmy jeszcze właściwych działań dla naszej jedności, to oczywiście będzie nam brakowało tych odczuć: radości i wszystkiego co się z nią wiąże. A czy jest radość – to łatwo sprawdzić. Człowiek nie może płakać i jednocześnie twierdzić, że raduje się. Radość musi być taka, żeby odczuwać ją całym sobą, „aż do szpiku kości”.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Cenić obdarzanie bardziej niż przyjemne odczucia

каббалист Михаэль ЛайтманW procesie rozwoju w grupie powinniśmy szanować stany człowieka, który nie ocenia czy znajduje się w stanie upadku, czy wzniesienia, na podstawie własnych odczuć, lecz ocenia te stany według tego, jakie znaczenie nadaje ważności Stwórcy, zbliżania się do Niego, znaczenia grupy i zjednoczenia z nią.

Oznacza to, że człowiek kieruje się nie odczuciami swoich zmysłów, ani tym, co odczuwa jego pragnienie, lecz prawdą i oceną duchową, a nie zwierzęcą. Właśnie to powinniśmy cenić, szanować i uznawać za ważne w grupie. W naszym otoczeniu taka postawa powinna być uważana za godną szacunku.

Oczywiście, jak w każdym stanie który nie został jeszcze naprawiony, istnieje tu to, co dobre i złe, właściwe i niewłaściwe. Właściwy stan to taki w którym człowiek wypełniając to, przebywa w radości. Oznacza to, że rzeczywiście podąża prawidłowo. A niewłaściwy stan pojawia się natomiast wtedy, kiedy klipa mówi mu: „Będziesz cierpieć, a dzięki cierpieniu osiągniesz postęp.”

Dlatego sprawdzanie polega na tym, czy człowiek ceni obdarzanie bardziej niż przyjemne odczucia i czy jednocześnie odczuwa radość. Czy naprawdę jest zadowolony, że przebywa w takim stanie? Właśnie tutaj wsparcie grupy jest po prostu niezbędne.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Zwracajcie się wyłącznie do Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak Stwórca może pomóc mi dostrzegać, że moi przyjaciele są bardziej zjednoczeni?

Odpowiedź: To bardzo proste! Po prostu o to proś i tyle.

Ze wszystkim, co masz, zwracaj się wyłącznie do Stwórcy. Nie do mnie, nie do przyjaciół, a tylko do Niego. To jest najpewniejsze. A wtedy zobaczysz, że właśnie stamtąd przychodzą do ciebie odpowiedzi, ratunek, wszystko pochodzi właśnie od Niego.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”


Intencja zjednoczenia

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jaka jest właściwa intencja, aby osiągnąć zjednoczenie?

Odpowiedź: Dążenie do zjednoczenia jest właśnie właściwą intencja. Oznacza to, że powinniśmy postrzegać wzajemne zjednoczenie jako niezbędny i konieczny cel.

Jeśli łączy nas wspólne dążenie do Stwórcy i dzięki temu dążeniu tworzymy kli, w którym Stwórca może się odkryć w nas, to na tym polega właśnie nasza praca.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”


Od czego zależy siła światła?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co to znaczy być zawsze gotowym na połączenie ze Stwórcą?

Odpowiedź: Należy to rozpatrywać w odniesieniu do Stwórcy. Dopiero wtedy, gdy pojawi się ogromna, w pełni uświadomiona potrzeba zwrócenia się do Stwórcy, w człowieku rodzi się wołanie o pomoc. Pomoc ta przychodzi za pośrednictwem nauczyciela, przyjaciół i ksiąg.

Wszystko zależy od tego, w jakim stopniu grupa pomaga każdemu z nas rozbudzić w sobie to pragnienie. Samo z siebie nie pojawi się u nikogo. Można to osiągnąć jedynie poprzez atak duchowy, który polega na wspólnym wysiłku i walce ze wszystkimi przeszkodami.

Od czego zależy siła, która dociera do człowieka? Wyłącznie od miary jego potrzeby naprawy. Innymi słowy, siła światła zależy od tego, czego człowiek naprawdę pragnie i w jakim stopniu jego prośba została w nim określona.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 23.10.2026


W harmonii z przyjaciółmi

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Podczas warsztatów rodzi się między nami ciepło i dobra więź. Czy jest w tym jakaś duchowość, czy jest to egoizm?

Odpowiedź: Powinniśmy odczuwać ciepło płynące od naszych przyjaciół, wynikające z tego, że znajdujemy się w tak zżytej wspólnocie. To bardzo dobrze.

Ten, kto tego nie odczuwa, powinien zadbać o to, aby osiągnąć takie odczucie. Każdy powinien odczuwać cierpienie przyjaciół, przeżywać wszystko razem z nimi i wspólnie się z nimi radować, działając w zgodzie i harmonii.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”