Pytanie: Zawsze zaczynamy pracę w „lo liszma” (dla otrzymywania), a potem zostaje nam dana właściwość „liszma” (dla obdarzania). W tym momencie oskarżyciel mówi: „Dlaczego dają im te wzniosłe rzeczy, na które nie pracowali i których nawet nie oczekiwali?”. Na czym w tym przypadku polega podstęp oskarżenia?

Odpowiedź: Oskarżyciel nie ma racji, że jakby nie można osiągnąć prawidłowego stanu, jeśli wcześniej nie przeszedłeś przez nieprawidłowe stany. Uważa: jak to możliwe, że komuś daje się stan sprawiedliwego, skoro nie był wcześniej grzesznikiem i nie zapracował sobie na sprawiedliwość?

Pytanie: Czyli on wprowadza nas w błąd, sugerując że nie zapracowaliśmy na to?

Odpowiedź: Tak. W rzeczywistości człowiek otrzymuje to, na co zasługuje.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Komentarz: W różnych okresach poruszał Pan znaczenie określonych tematów: raz edukację dzieci, raz znaczenie pracy z kryzysem, raz pisma Baal HaSulama lub artykuły Rabasza, raz Księgę Zohar, czy TES. I za każdym razem ludzie myślą, że jest to ostatni temat, na którym teraz należy się skoncentrować.

Odpowiedź: Tak, w ten sposób stopniowo studiujemy materiał, dopóki wszystko to nie połączy się później w coś wspólnego. W Kabale, w zasadzie nie ma żadnego podziału. Problem polega jednak na tym, że nie jesteśmy w stanie ogarnąć całości, dlatego poznajemy tematy osobno.

Następnie wszystko to, składa się w jedną ogólną naukę, jedną wspólną metodę. To samo dzieje się w naszym świecie. Badamy go, dzieląc na fizykę, chemię, biologię, geografię, historię – na tysiące przedmiotów i specjalizacji.

Skąd to wszystko?! Świat – to świat! Dlaczego podzieliłem go na wszelkiego rodzaju części? Nieożywiona materia – zajmuje się tym, roślinna – zajmuje się tamtym, zwierzęca – czymś innym, ludzka materia – to…

Po co jest mi to potrzebne? – Dlatego że nie jestem w stanie zintegrować wszystkiego razem w swoim rozumie, nie mogę być pojemnikiem obejmującym wszystkie te nauki. Dlatego istnieją zawody, a ludzie dzielą się na specjalistów.

A w Kabale tego nie ma. Jednak aby objąć całą naukę o wyższym świecie, musimy studiować ją częściami. Z czasem integruje się ona w nas, ponieważ połączymy się i zjednoczymy razem w jedną wspólną duszę, i nie będzie między nami żadnego podziału!

Zacznę postrzegać to jako jedną całość, a ta rzeczywistość będzie coraz prostsza i będzie sprowadzać się do naczynia, w którym znajduje się proste światło. W tym zawiera się całe stworzenie, łącznie z naszym małym światem.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Drwiny Laitmana”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Kiedy Stwórca ujawnia ci twoje właściwości, widzisz, że z jednej strony są one jak pomocnicy na drodze duchowej, a z drugiej strony po prostu cię niszczą i wszystko wokół ciebie. Jaki powinien być mój stosunek do tych właściwości, aby były tylko dla obdarzania? Jak się do nich dostosować?

Odpowiedź: Przede wszystkim, to wszystko pochodzi od Stwórcy tylko w tym celu, abyśmy mogli określić, czego potrzebujemy dla całkowitej naprawy. Nie należy widzieć żadnych przeszkód w swoich właściwościach, ponieważ jest to tylko dobro ze strony Stwórcy. Jak powiedział król Dawid: tylko dobro i miłosierdzie towarzyszą mi przez wszystkie dni mojego życia. Chociaż w rzeczywistości bardzo cierpiał.

Musimy także nauczyć się postrzegać wpływ Stwórcy na nas jako pełen dobra. Jest przeznaczony tylko po to, abyśmy naprawili siebie, swój stosunek do siebie nawzajem i do świata.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Praca duchowa

Wiara w mędrców oznacza, że jestem gotowy na wszystko, co jest mi organizowane z góry, rozpoznawać Stwórcę w każdej twarzy, którą widzę przed sobą, w każdym stanie. Widzę przed sobą ogromny świat i powinienem zrozumieć, że wszystkie te sylwetki są narysowane dla mnie przez Stwórcę.

Nigdy nie wiem, co tak naprawdę widzę. Ale jeśli przyjmuję cały świat jako obraz Stwórcy we mnie, to podążam we właściwym kierunku, w prawidłowym wymiarze prawdy i kłamstwa.

Ten kierunek jest prawdziwy. Wtedy widzę przed sobą warunki, które muszę wypełnić: Izrael (czyli siebie, dążącego „prosto do Stwórcy” – jaszar-el), Torę (wszystkie rozbite pragnienia ze światłem, którego zadaniem jest aby doprowadzić je do jedności) oraz Stwórcę. Wszystkie te trzy warunki stopniowo łączą się w jedno. Ponieważ staram się dostrzec Stwórcę, działającego wewnątrz świata i za każdym razem przedstawiającego mi ten świat w nowej formie.

Postrzegam ten świat jako obraz Stwórcy, ponieważ to On chciał, abym tak odczuwał, tak rozumiał, tak doświadczał goryczy i słodyczy, prawdy i kłamstwa, i połączył to wszystko razem z Nim w jednym punkcie. W rezultacie, te trzy składniki łączą się w jedno, co nazywa się Końcem Naprawy (Gmar Tikun).

Cała nasza praca nad prawdą i kłamstwem oraz goryczą i słodyczą, polega na tych właśnie rozróżnieniach. Dlatego musimy znajdować się w grupie, wyjaśniając nasze wzajemne relacje, a także uczyć się, aby przyciągać światło, które przywraca do źródła. Ostatecznie należy połączyć całe stworzenie: z jednej strony, odnosząc je do Stwórcy, a z drugiej strony do samego siebie, aby przyjąć jako obraz Stwórcy, który pokazuje mi tę rzeczywistość po to, abym mógł przyłączyć do Niego wszystkie szczegóły rzeczywistości.

W taki sposób osiągamy wspólny dla nas wszystkich punkt, który nazywa się Końcem Naprawy. W naszym obecnym świecie wszystko jest gorzkie i wszystko jest kłamstwem, a w Końcu Naprawy pozostaje tylko słodycz i tylko prawda.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Nie ma nic ważniejszego niż modlitwa, ponieważ od niej zależy cały nasz los, cała nasza przyszłość. Im bardziej możemy wznieść naszą modlitwę do Stwórcy, i ona wejdzie w Niego, w ten system, zwany „Stwórcą”, w takim stopniu otrzymamy odpowiedź na nasze prośby.

Dlatego nie mamy na co czekać, aż Stwórca cokolwiek dla nas zrobi, jest to możliwe tylko wtedy, gdy raz za razem wznosimy nasze prośby, modlitwy.

Człowiek nie powinien sprawdzać, czy przyszło do niego wybawienie, czy nie w odpowiedzi na jego modlitwę do Stwórcy, ponieważ kiedy to sprawdza, pojawia się wielu oskarżycieli, aby sprawdzić jego czyny. (Zohar dla wszystkich. Rozdział Mikec. Artykuł „I zobaczył Benjamina”, p. 209)

Powinniśmy wznosić modlitwy do Stwórcy. Pytanie brzmi, czy powinniśmy czekać na reakcję w odpowiedzi czy nie. Być może nie jest to aż tak ważne, najważniejsze jest wzniesienie prośby, a Stwórca już wybierze, jak na nią reagować i czy w ogóle odpowiedzieć. Dlatego najważniejsze jest cały czas myśleć o tym, jak wznosimy prośby do Stwórcy.

Jeśli chodzi o to, czy otrzymujemy odpowiedź, czy nie, musimy zrozumieć, że Stwórca zawsze odpowiada, ale być może nie w pełni rozpoznajemy i odczuwamy Jego odpowiedź, dlatego musimy nieustannie prosić Go. Jak powiedziano: „Daj Stwórco, aby człowiek modlił się cały dzień!”.

W zasadzie podczas modlitwy nie powinniśmy oczekiwać żadnej reakcji od Stwórcy, ponieważ Stwórca niewątpliwie uczyni to, co jest potrzebne, a nasza prośba powinna jedynie wznieść się od nas w górę.

Z lekcji na temat „Modlitwa”

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak i w jaki sposób możemy błogosławić Stwórcę?

Odpowiedź: Oddajemy Stwórcy wszystkie nasze intencje, wszystkie nasze pragnienia i błogosławimy, aby Stwórca mógł je wykorzystać, zjednoczyć nas i poprzez nasze pragnienia przeprowadził Swoje światło na cały świat.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Kiedy śpiewamy kabalistyczne pieśni, które zostały napisane przez kabalistów, lub czytamy Psalmy albo inne kabalistyczne teksty, musimy zrozumieć, że zostały one napisane w stanie scalenia się ze Stwórcą. Dlatego, nie ma w nich smutku, pesymizmu, odczucia ciężkości pracy.

Wszystko, co nam wydaje się być wyrazem słabości czy smutku – to całkowicie przeciwne odczucia i są wyrazem nadziei, tęsknoty za miłością, za Ukochanym. Jak światła, które płoną w oddali na chwilę przed świtem.

Melodie te mogą wydawać się smutne, z uczuciem ciężkości i słabości, ale tak nie jest. Pochodzą one z żarliwego pragnienia połączenia, radości i oddania. Spróbuj śpiewać je w ten sposób i tak je poczuć.

Tak samo powinniśmy odczuwać Psalmy. W większości pozornie tragiczna poezja, skargi Dawida nad tym, jak musi uciekać przed wszystkimi, którzy go prześladują i nienawidzą, opuszczony przez Stwórcę – wszystkie one zostały napisane z bardzo wysokiego poziomu połączenia. Powinniśmy w tych melodiach starać się to poczuć.

Z przygotowania do lekcji 

Kategorie: Muzyka, Muzyka i pieśni, Z kabalistycznych źródeł

Pytanie: W artykule Rabasza „Co oznacza: „Szchina świadczy o Izraelu“ w pracy duchowej“ jest napisane, że powinno być żądanie ze strony niższych, aby Stwórca dał zarówno światło, jak i kli (naczynie). Jaka jest różnica? Jak żądać światła i jak żądać kli?

Odpowiedź: To już zależy od człowieka. Kli – to nasze nienaprawione właściwości, które Stwórca ukazuje nam. Musimy je ocenić i wznieść do Stwórcy, żeby je naprawił. Tak przechodzimy naszą drogę: stopniowo od nienaprawionego stanu do naprawionego. A światło – to jest właśnie siła naprawy.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W artykule Rabasza „Co oznacza: Szchina zaświadcza o Izraelu“ w pracy duchowej” jest powiedziane: „I okazuje się, że najpierw pobłogosławili Izrael przy otrzymaniu wykupu, następnie obliczali wykup, a potem ponownie błogosławili Izrael.”

Co autor nazywa błogosławieństwem na początku i na końcu i jaki ma to związek ze strukturą modlitwy?

Odpowiedź: Błogosławimy Stwórcę za to, że stopniowo odkrywa wszystkie nasze błędy, wady, a następnie dziękujemy Stwórcy za to, że naprawia te błędy. W taki sposób przechodzimy przez wszystkie nasze pragnienia i przez wszystkie naprawy.

Dziękujemy Stwórcy zarówno za wady, które początkowo w nas stworzył, jak i za kroki, które podejmujemy aby naprawić te braki. W taki sposób posówamy się do przodu. Kiedy błogosławimy Stwórcę, tym samym wywyższamy Go nad sobą coraz bardziej i w taki sposób możemy wywołać na siebie jeszcze większe światło.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Mówimy, że wzloty i upadki przynoszą dwa rezultaty: z jednej strony człowiekowi pokazuje się, jak bardzo jest oddalony jeszcze od celu, a z drugiej strony, cel staje się dla niego ważniejszy. Skąd przychodzi to uczucie ważności?

Odpowiedź: Cel staje się dla nas ważniejszy, dlatego że człowiek wkłada w niego siebie, swoje wysiłki. Dzieje się to dokładnie tak samo, jak w naszym zwykłym życiu.

Jeśli dużo inwestuję w coś, wnoszę tam część samego siebie. A ponieważ kocham siebie, nie mogę już tego porzucić. Tak wiele dla tego poświęciłem, tak bardzo się starałem, tyle pracowałem, tak bardzo się o to troszczyłem – nie mogę po prostu z tego zrezygnować. W taki sposób cel i ogólnie cała sprawa, staje się dla człowieka bardzo ważna.

Poza tym, w miarę postępów wpływa na niego coraz silniejsze otaczające światło, odpowiednio do jego wysiłku, jego pracy. To światło napełnia nowe kli, „punkt w sercu”, i człowiek zaczyna odczuwać, że prawdziwe życie pochodzi stamtąd. A całe swoje pozostałe zwierzęce życie, odczuwa jak tymczasowe i coraz mniej dla niego ważne.

Człowiek osiąga przekonanie, że duchowe jest ważniejsze od materialnego, jeszcze tutaj, kiedy wchodzi w proste ukrycie. Zaczyna już odczuwać że istnieje wyższa siła, w jakiś sposób odczuwa obecność Stwórcy. I wtedy wszystkie wydarzenia, które przydarzają się mu w życiu, oraz wszystko, co dzieje się w otaczającym go świecie, tracą swoje znaczenie. Otaczające światło emanuje wiecznością.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.06.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa