Pytanie: Po ostatnim święcie Pesach czuję się okropnie z powodu uświadomienia sobie zła. Jak sobie z tym poradzić? Co zrobić?

Odpowiedź: Musimy zapoznać się ze swoją naturą.

Człowiek wykonał dobrą pracę w święta, przyłożył wysiłki w dążeniu, aby odkryć w sobie Stwórcę, wyjść z egoizmu, odkryła mu się teraz ciemność jeszcze większego egoizmu – dlatego czuje bezsilność, zmęczenie, brak zainteresowania wyższym… Co robić?

Cieszcie się z tego, że ujawniło się jeszcze trochę zła i można „zacisnąć zęby”, zwrócić się do grupy, do nauki, do Stwórcy – gdy nie ma ani siły, ani nastroju, ani pragnienia, gdy oczy zakrywają się, mózg nie działa, wszystkie uczucia są zamglone – właśnie teraz! To wspaniale! Taki stan powinien mieć „pracownik Stwórcy”. Ponieważ wtedy można prosić o litość – siłę z góry.

To znaczy, nie płakać, nie błagać Stwórcy, aby zlitował się nad tobą. Tak, to nie pomoże! Ponieważ znajdujemy się w systemie, w którym wszystko jest dokładnie wymierzone, dają nam odczucia, myśli, siłę albo słabość, które w danej chwili są nam potrzebne. Teraz muszę zebrać wszystkie razem w jedno i zrozumieć, że jest to zatwardziałość serca, o której jest powiedziane: „Ja zatwardziłem jego serce”.

Stwórca wziął mnie za rękę, zaprowadził do faraona, do mojego serca i pokazuje mi, jak mocno je zatwardził. Teraz wybór należy do mnie, z kim jestem – z Mojżeszem (punkt w sercu) czy z faraonem (serce)? Jeśli jęczysz: „Jestem zmęczony, nie mogę już więcej, mam już tego dość…” – wtedy znajdujesz się pod władzą faraona – jesteś jego niewolnikiem.

Ale jeśli, mimo wszystko chwytasz Stwórcę za rękę (przecież On zaproponował: „Chodźmy do faraona!”, to znaczy, że Stwórca jest obok ciebie i musisz tylko Go rozpoznać), wtedy masz siłę, aby przeciwstawiać się faraonowi. Postaraj się uchwycić za Stwórcę! Spróbuj, zobaczysz nagle, jak bliski dla ciebie jest Stwórca. Przecież powiedziano: „Bliski jest Stwórca dla rozbitych serc”.

Z wieczornej lekcji według Księgi Zohar, 07.04.2010

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Stwórca, ZOHAR

Pytanie: Co szczególnego jest w Księdze Zohar?

Odpowiedź: Księga Zohar zmienia ludzi, jeśli za nią podążają. Jest napisana w specjalnym kluczu, związana jest z wyższymi źródłami, które mają ogromny wpływ na człowieka, są w stanie odkryć w nim ukryte właściwości obdarzania i miłości.

Księga Zohar wywołuje na człowieka świecenie wyższego światła. W zbiorze „Sztandar Obozu Efraima” napisano: „Kto nie jest godny zrozumienia Księgi Zohar, powinien ją mimo wszystko studiować, ponieważ język Zoharu oczyszcza duszę”.

Pytanie: W tym zbiorze napisane jest, że Zohar wyjaśnia Maase Bereszit (Początkowe Działanie) i Maase Merkawa (Działanie Stworzenia). Czym są te stany?

Odpowiedź: Maase Bereszit – to teksty o stworzeniu świata, całego stworzenia, jego systemu. Maase Merkawa – to teksty, które opowiadają o pracy tego systemu zarządzania światem, o połączeniu wszystkich dusz i ich reinkarnacji. Jedno i drugie odnosi się do nas. Musimy odkryć te systemy i uczestniczyć w nich.

W Księdze Zohar jest o tym napisane, być może kilka linijek, ale przez nie człowiek zaczyna widzieć cały system. Powiedziano, że Księga Zohar każdego dnia ma nową interpretację. To zależy od właściwości człowieka. Jeśli zmienia się człowiek, staje się bardziej naprawiony, to każdego dnia inaczej widzi samą Księgę również. Odkrywa mu coraz więcej głębi czytanego tekstu.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały, ZOHAR

Słynny kabalista XVI wieku Ramak napisał w swojej książce „Or jakar“, że ludzie, którzy studiują Zohar, wywołują siły dusz i siły sprawiedliwych razem z siłą Mojżesza. Człowiek, który zajmuje się studiowaniem Księgi Zohar, jest w połączeniu ze źródłem wyższego światła, z siłą obdarzania i miłości. Dlatego przepuszcza przez siebie wyższe światło na wszystkie dusze, które są pod nim.

Każdy z nas ma punkt, który odróżnia go od innych. Właśnie w tym punkcie jest wyżej ponad wszystkimi innymi. W taki sposób każdy z nas przewodzi przez siebie wyższe światło na pozostałe dusze. Dlatego nie powinniśmy zmieniać świata. Zmieniając siebie, człowiek zmienia wszystkich pozostałych, ponieważ znajduje się w związku z nimi.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Ten, kto pracuje w ciemności, i nie odczuwa przy tym żadnego smaku, musi zrozumieć, że jest to bardzo pożyteczne dla postępu, ponieważ zbliża go to do obdarzania – do takiego stopnia, że nie chce innych stanów, ponieważ wysiłki – to nagroda, jeśli masz w sobie miłość do Tego, kto stwarza dla Ciebie te warunki.

Dostajesz możliwość do podjęcia wysiłków, nie czujesz w tej pracy żadnego smaku, nie masz nic, co mogłoby ożywić ego, „zły początek”, swoją dumę, zrozumienie, rozum, odczucie – w tych warunkach masz możliwość zebrać całą swoją siłę i przez ogromne wysiłki przynajmniej w czymś postępować naprzód, w bezinteresownym obdarzaniu.

Nagroda – to możliwość zetknięcia się ciemności ze świętością. Wtedy jasne jest, że nie jesteś przekupiony swoim pragnieniem otrzymywania przyjemności. Dlatego trzeba cieszyć się właśnie takimi stanami, w których nie ma żadnego smaku. W takich stanach człowiek rozwija się.

Potrzebne jest wsparcie grupy, ogólna inspiracja całej światowej kabalistycznej społeczności. Takie wzajemne wsparcie pomaga. Gdy nie otrzymujesz wsparcia ani od Stwórcy, ani od wewnątrz (co też pochodzi od Niego), starasz się otrzymać wsparcie od grupy – jest to najlepsze i niezawodne, kierujące do celu. To właśnie tutaj jest punkt przyłożenia właściwych wysiłków i możliwość dla wspólnej modlitwy.

Z lekcji według księgi Zohar, 20.12.2009

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Czy jest jakaś różnica między tym, że księge pisze jeden człowiek, jak na przykład Baal HaSulam, albo dziesięciu ludzi, jak Rabbi Szymon i jego uczniowie?

Odpowiedź: W Kabale albo jeden człowiek pisze księgę z tego, co on osiągnął, jak to robił Baal HaSulam, albo grupa ludzi, którzy są razem ze sobą związani. Między nimi istnieją różnego rodzaju stany, w których zaczynają na różne sposoby postrzegać Stwórcę. To oni właśnie opisują. Przy czym stany, które przechodzili rabin Szymon i jego uczniowie między sobą, opisywali w formie podróży po jakichś ziemskich miejscach. A w rzeczywistości żadnych ruchów z tej jaskini, w której się znajdowali, nie było. Wszystko działo się tylko w jednym miejscu i w połączeniu między nimi.

Im bardziej zbliżali się do siebie nawzajem, tym jaśniej poznawali Stwórcę. I odwrotnie, im bardziej oddalali się od siebie nawzajem, tym mniej odczuwali Stwórcę. Te badania w przybliżaniu się i oddalaniu między sobą w dziesiątce i odpowiednio ze Stwórcą, oni właśnie zapisywali. I to właśnie one są zawarte w Księdze Zohar. Baal HaSulam pisze, że uczniowie Raszbi osiągnęli wszystkie 125 stopni. Oznacza to, że ujawnili cały swój pierworody egoizm, wznieśli się ponad nim w połączeniu między sobą i odczuli w tym połączeniu jedyną Wyższą Siłę.

Dlatego stali się podobni do niej jak jeden człowiek z jednym sercem i poznali w swoim wspólnym pragnieniu Stwórcę.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Mądrość, którą człowiek powinien znać: człowiek powinien poznawać i ujawniać tajemnice swojego Stworzyciela. (Zohar dla wszystkich, Pieśń pieśni, „Mądrość, którą człowiek powinien wiedzieć”, p. 482-483)

Pytanie: Jakie tajemnice ma Stworzyciel?

Odpowiedź: Stworzyciel nie ma żadnych tajemnic, wszystkie tajemnice są w nas. Jeśli łączymy się między sobą coraz lepiej i w taki sposób, że między nami znika jakiekolwiek wewnętrzne oddalenie, to coraz bardziej odkrywamy wszechświat. O tym mówi Księga Zohar.

On (człowiek) musi poznać siebie, kim jest, jak został stworzony, skąd przyszedł, dokąd idzie, jak może naprawić swoje ciało i jak w przyszłości stanie przed sądem Władcy Świata.

Słowo ciało oznacza egoizm człowieka. Nasze fizyczne ciało odnosi się nie do poziomu człowieka, a do poziomu zwierzęcia.

Sąd oznacza, że człowiek musi osiągnąć taki stan, w którym może trzeźwo oceniać swoje czyny, właściwie je zrozumieć i osądzać samego siebie.

On musi poznać i zobaczyć tajemnicę duszy: czym jest jego dusza, skąd się wzięła, dlaczego zstąpiła do tego ciała, zrodzonego z cuchnącej kropli, która dzisiaj tutaj jest, a jutro jest – w grobie.

Człowiek musi poznać źródło swojego istnienia – skąd pochodzi i po co.

I on musi wpatrywać się, poznawać ten świat, w którym się znajduje, w jaki sposób naprawić go. Następnie, rozpoznając wyższe tajemnice wyższego świata, powinien poznać Stwórcę. Wszystko to człowiek będzie odkrywać z tajemnic Tory. Takie są zadania Księgi Zohar.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Kabaliści przekazali nam księgę Zohar, abyśmy dzięki niej mogli ujrzeć świat duchowy i odkryli Stwórcę. Ponieważ nauka Kabały jest odkryciem Stwórcy stworzeniu. (patrz definicja Kabały z artykułu Ball HaSulama „Istota nauki Kabały”)

Ta księga jest o każdym z nas. Opowiada, ale w dziwny sposób, co dzieje się wewnątrz mnie. Ale tylko wewnątrz! Podobnie do tego, jak moje zwierzęce ciało składa się z wielu części i systemów, tak samo moje duchowe ciało, dusza, składa się z takich samych części i systemów.

Materiałem zwierzęcego ciała jest pragnienie otrzymywania, napełniania się. Materiałem duchowego ciała jest pragnienie obdarzania, napełniania. Duchowe ciało, dusza nazywa się człowiekiem we mnie. Dlatego że zwierzęce ciało troszczy się tylko o siebie, istnieje tak długo, jak to zwierzę żyje.

Kim jest człowiek we mnie? Muszę go odkryć, otworzyć, zbadać go – tylko o tym mówi nauka Kabały i księga Zohar. Staram się rozpoznać w sobie pragnienie i jego formy – właściwości. Nazywają się wszystkimi imionami naszego świata.

W człowieku, we mnie są właściwości „Jakub” i „Ezaw”, „wół” i „osioł”, „ptaki” i „drzewa”, „Adam Riszon”, „Noe” i „arka”. Wszystkie te właściwości znajdują się we mnie. Co daje mi poszukiwanie? Czy odkryję te właściwości? Prawdę mówiąc, nie! Nie możemy nic znaleźć, szukając. Ale czynimy wysiłki, a one wywołują wyższe światło, manifestację Stwórcy.

To nasze starania, aby rozpoznać w sobie wyższe właściwości, powodują ujawnienie się Światła i jego Źródła zgodnie z zasadą „Igati i macati” – „Starał się i znalazł”.

Z lekcji według księgi Zohar, 20.12.2009

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, ZOHAR

Pytanie: Czy Księga Zohar może być użyteczna, jeśli znaleziono tylko jej fragmenty?

Odpowiedź: Księga Zohar była rzeczywiście napisana w bardzo dużej objętości – być może zawierała około stu ksiąg. Ze starożytnej księgi otrzymaliśmy być może tylko jedną dziesiątą. Jednak więcej nie jest nam potrzebne.

Kiedy kabaliści dziesięć wieków temu, począwszy od XI wieku, zaczęli badać tę księgę, odkryli, że przez to nic nie tracą. Księga Zohar tylko nastraja człowieka na prawidłowe postrzeganie Stwórcy, następnie sam rozwija się zgodnie z zasadą „dusza człowieka uczy go”. Dlatego to, co nie jest napisane w Księdze Zohar, odkrywasz i sam piszesz w swoim sercu, tj. na swoich naprawionych pragnieniach.

Pytanie: Czy nie trzeba znać komentarzy do słów, których nie rozumiemy?

Odpowiedź: Jeśli człowiek dostrzega w sobie wyższe obrazy Stwórcy, to nie są mu potrzebne księgi.

Komentarz: Ale mówimy o tych ludziach, którzy otwierają Księgę Zohar po raz pierwszy. Czytają i nie wiedzą, o co chodzi w tych słowach.

Odpowiedź: Absolutnie nie ma znaczenia, czy wiedzą, czy nie. Najważniejsze jest to, że ich dążenie do poznania wywołuje szczególną siłę zwaną „Zohar” – „świecenie”. Ludzie, którzy studiują Kabałę, selektywnie przyciągają do siebie otaczające światło, które zaczyna ich oczyszczać, podnosić i zmieniać, aż do stanu, w którym będą w stanie poczuć wyższy świat, Stwórcę.

Pytanie: Czy w Księdze Zohar napisane jest o prawach komunikacji między ludźmi?

Odpowiedź: Tak, ale obecnie nie odkrywają się nam jako prawa komunikacji. Prawdą jest, że na początku Księga Zohar wpływa na człowieka w taki sposób, że przyciąga do niego wyższe światło, które go oczyszcza, zmienia, właściwie łączy z innymi. A potem, w połączeniu z resztą przyjaciół, człowiek zaczyna ujawniać znaczenie Księgi Zohar.

Z lekcji w języku rosyjskim, 04.06.2017

Kategorie: Studia Kabały, ZOHAR

I odkrywał Raszbi (Rabbi Szymon bar Jochai, autor Księgi Zohar) tajemnice Tory, a przyjaciele słuchali jego głosu, i jednoczyli się z nim, w tą jedność każdy wnosił swój wkład. [Zob. książka Łączymy się ze źródłem, str. 978]

Rabin Szymon oraz jego dziewięciu uczniów mieli tak silne pragnienie poznania Stwórcy we wszystkich stanach interakcji, że byli w stanie stworzyć między sobą wzajemną wewnętrzną więź. Właśnie to oznacza, że „przyjaciele słuchali jego głosu i jednoczyli się z nim”.

Czytali fragmenty z Tory, każdy z nich reagował na te teksty, opisując swoje doznania i uzupełniając innych, a jeden odpowiedzialny za pismo zapisywał wypowiedzi wszystkich uczniów.

Będąc między sobą połączeni, wyrażali swoje doznania czerpane ze wspólnego źródła – Stwórcy, którego poznali, odczuwali, w taki sposób mogli analizować, sprawdzać, wpływać na Niego i otrzymywać od Niego odpowiedź. Oznacza to, że ich wrażenia odczuwane z tego wspólnego źródła – to było bardzo poważne poznawanie Stwórcy.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: W jednej ze starożytnych przypowieści powiedziane jest, że Bóg ulepił człowieka z gliny i pozostał mu niewykorzystany kawałek. „Co jeszcze ulepić dla ciebie?” – zapytał Bóg. – ulep mi szczęście poprosił człowiek. Bóg nic nie odpowiedział, tylko włożył człowiekowi w dłoń pozostały kawałek gliny. Gdzie jest ten pozostały kawałek gliny, którego człowiek może użyć, aby przestać być zwierzęciem a poczuć siebie w doskonałości, wieczności?

Odpowiedź: On jest. Tylko należy go zobaczyć.

Pytanie: Gdzie jest ta granica? Gdzie jest ten punkt?

Odpowiedź: Myślę, że jest to główna księga kabalistyczna, Księga Zohar. Wokół niej gromadzą się wszystkie inne materiały kabalistyczne, które odkrywają nam, w jaki sposób osiągnąć szczęście. Z następnego poziomu, poziomu Stwórcy, musimy przyciągnąć do siebie siłę, która nas stworzyła, przeprowadziła nas przez wszystkie metamorfozy, przez całą historię do naszego obecnego stanu, zamanifestowała się w nas i spowodowała to pytanie od wewnątrz, abyśmy teraz przyciągnęli tę siłę do siebie i wznieśli się do jej poziomu.

Ale zrobić skok z poziomu zwierzęcego na poziom Stwórcy człowiek musi sam tego dokonać. Na wszystkich innych poziomach, nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym wznosiliśmy się automatycznie. Natura nieustannie nas poruszała, ewoluowała. A teraz musimy podnieść się sami. To dlatego odkrywa się Kabała, która jest narzędziem, za pomocą którego musimy wejść w nowy wymiar. Stać się równym Stwórcy, to jest naszym celem, dlatego człowieka nazywa się „Adam”, tj. podobny do Stwórcy. Tylko osiągając to, wypełnimy wszystkie nasze pustki i staniemy się naprawdę szczęśliwi.

Ten kawałek „gliny”, który Stwórca położył nam na dłoń, to jest Kabała, jako metoda osiągania szczęścia.

Pytanie: Czy w zasadzie można powiedzieć, że cały rozwój człowieka, całe jego życie ma na celu uświadomienie sobie nikczemności i znikomości swoich pragnień?

Odpowiedź: Te wszystkie pragnienia są prawidłowe. Wręcz przeciwnie, prowadzą nas do przodu. Nic nie należy usuwać. Wszystko, co jest w nas i na zewnątrz jest specjalnie stworzone, abyśmy mogli to właściwie wykorzystać i zrealizować dla celu osiągnięcia wyższego celu. Odkryjemy wtedy, że w każdym z nas nie ma ani jednej złej cechy, ani jednej złej właściwości.

Stwórca ugniatał nas z „gliny“ z różnego rodzaju małymi rzeczami w środku, tak aby każdy znalazł dla siebie najdoskonalszy stan.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Podsumowując wnioski”

Kategorie: Nauka Kabały, Sens życia, Szczęście, ZOHAR