Pytanie: Jeżeli człowiek zrobił dobry uczynek i szala jego zasług przechyliła się na stronę dobra, to aby pozostawić mu prawo wyboru między dobrem i złem, dodaje mu się zło. Czy to oznacza, że uświadomienie sobie zła to proces nieskończony?

Odpowiedź: Nie, koniec jest. Ale zanim to nastąpi, każdemu dodaje się trochę zła, ponieważ, jak jest powiedziane: ten, kto ma większy egoizm od swojego przyjaciela, ma również większy zły początek. Jest to konieczne, aby człowiek miał możliwość wyboru, w którą stronę przechylić szalę wagi.

Jeśli nasz stosunek do dobra i zła, wynosi pół na pół, to wtedy możemy podjąć właściwą decyzję i przeważyć samych siebie i cały świat na szalę zasług. W przeciwnym razie nie mamy wyboru.

A potem znowu pogrążamy się w egoizmie, żeby było z czym pracować. Przecież najpierw trzeba wyprowadzić człowieka z równowagi, aby zobaczył, jak bardzo jest pogrążony w złu, a wtedy zrozumie, że Kabała zaleca, aby naprawić ten stan.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co to znaczy: wielkość Stwórcy, czy to jest to, co On daje?

Odpowiedź: Stwórca niczego nie powinien dawać. Jeśli zwiększa w tobie Swoją wielkość, to w taki sposób podnosi cię duchowo i nie potrzebujesz niczego więcej.

Będziesz mógł odpowiedzieć na wszystkie swoje pytania, głębiej zrozumieć to, co studiujemy, pojawi się możliwość podążania wiarą ponad wiedzę. W taki sposób stopniowo zdobędziesz odczucie wyższego świata.

Ale w żadnym wypadku nie siedź i nie czekaj. Jeśli dążysz do odczucia wrażenia wielkości Stwórcy, musisz działać wszelkimi sposobami. Najważniejsze, aby robić to poprzez przybliżenie do przyjaciół.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak zwiększyć wiarę? Czy robimy to sami?

Odpowiedź: To Stwórca czyni, ale dlatego, że wszyscy pragniemy zwiększać wiarę, przez cały czas. Każdy na swój sposób, ale w zasadzie, razem. Chcemy być w doskonałej wierze. Doskonała wiara to wiara, która całkowicie zastępuje wiedzę, uczucia, wszystko, co mogę otrzymać od Stwórcy.

Pytanie: W jaki sposób możemy pomóc sobie nawzajem w osiągnięciu stałego braku takiej wiary, która całkowicie zastąpi naszą wiedzę i uczucia?

Odpowiedź: Przyjaciele mogą dać ci przykład, wesprzeć cię, a wtedy zobaczysz, czego ci brakuje do osiągnięcia pełnej wiary.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli dobrze rozumiem, Rabasz w artykule „Trzy modlitwy – 2” opisuje dwa stany. Pierwszy, kiedy człowiek myśli, że ma dobre uczynki, Torę, i czerpie z tego przyjemność. Drugi stan, kiedy podąża do liszma. I tu budzi się faraon, który jest temu przeciwny, i Mojżesz, który występuje przeciwko faraonowi.

Czy w tych stanach, kiedy człowiek myśli, że jest w liszma, gromadzi wysiłki, które prowadzą do narodzin właściwości „Mosze” w człowieku?

Odpowiedź: Tak. To jest konieczne. Nie ma ani jednego stanu, który przechodzimy w naszych wzlotach i upadkach, który nie byłby dla nas przydatny.

Pytanie: W takim razie jeśli dobrze rozumiem, Faraon to pragnienie otrzymywania. On jakby też modli się do Stwórcy, tylko na poziomie zwierzęcym. A nowy punkt, który odnosi się do Stwórcy, jest już wyższego rzędu, ale wciąż jeszcze słaby?

Odpowiedź: Zgadza się.

Z lekcji na temat „Pesach”, 15.04.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego mówimy: „Pamiętaj o wyjściu z Egiptu”, gdy dotyczy to święta Pesach? Przecież miały też miejsce  inne wygnania: z Babilonu, Grecji, Rzymu. Dlaczego mamy właśnie pamiętać o wyjściu z Egiptu?

Odpowiedź: Wygnanie z Egiptu jest korzeniem wszystkich wygnań. Wszystkie inne wygnania jakby nawarstwiają się na nim. To wygnanie jest najtrudniejsze, fundamentalne. Człowiek wznosi się ponad swój egoizm i po raz pierwszy uświadamia sobie, co oznacza duchowy świat, właściwość obdarzania,  zamiast właściwości otrzymywania, z którym się rodzimy i w którym istniejemy.

Postrzegamy świat przez zmysły i ciągle pragniemy rozkoszować się i wyciągać z wszystkiego korzyści tylko dla siebie. Transformacja w narządach zmysłów, kiedy zaczynam „wychodzić z siebie“, identyfikować się ze światem, oddawać innym, czuć się poza ciałem, aby moje serce znajdowalo się tam – nazywa się wyjściem z Egiptu. Wszystkie pozostałe wygnania dzieją się już poza mną.

Z programu „Kabaliści piszą. Wyjście z Egiptu“ 

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Pan nam radzi, zajmować się wewnętrznym dialogiem ze Stwórcą i anulować się przed przyjaciółmi. Na które aspekty zwracać szczególną uwagę? Przecież nie możemy koncentrować się na wszystkim naraz.

Odpowiedź: Nie musisz koncentrować się na wszystkim, nie ma potrzeby rozpraszać się. Wręcz odwrotnie, ważne jest, aby skoncentrować się i wyraźnie zrozumieć, co jest twoim celem. Cel powinien być bardzo prosty: skierować się do Stwórcy z całkowicie otwartym sercem i włączyć się w Niego.

To jest twoja osobista, wewnętrzna praca, twoje myśli i plany. Wyobraź sobie, że jesteś w ciągłym kontakcie ze Stwórcą i co z tego wynika.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 14.04.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z artykułu Rabasza „Niecierpliwość i ociężałość w pracy duchowej”: Trzeba ciężko pracować, bo tylko cierpienia z ciężkiej pracy zmuszają człowieka do zwrócenia się do Stwórcy z zakończonym pragnieniem, z prośbą o pomoc wyjścia spod władzy faraona, króla Egiptu.

To właśnie nikczemny stan, poczucie, że położenie człowieka jest gorsze od innych, zmusza go do krzyku z całego serca o pomoc. I człowiek wierzy, że Stwórca słyszy jego modlitwę, ponieważ ujawnił człowiekowi jego zło, i oczywiście wyzwoli go też z tego zła, z wygnania.

Podążamy naprzód dzięki dwóm siłom. Jednak ci, którzy nie wiedzą dokąd iść, mają tylko jedną siłę, która popycha ich z tyłu i zmusza do pójścia naprzód. Cały czas biegną, ratując się przed „walcem rozwoju”, który dosięga ich z tyłu i popycha w stronę rozwoju.

Ale droga światła różni się od drogi cierpienia. Dlatego właśnie człowiekowi została dana Kabała, aby mógł rozwinąć siłę, która będzie mu świecić z przodu i przyciągać go: oczekiwaniem dobrej przyszłości, wielkimi nadziejami, pozytywnymi przykładami, inspirującym uczuciem, jakie daje zjednoczenie, duchowe wzniesienie.

Konieczne jest, aby cel był jak najjaśniejszy i najbardziej przyciągający, a także wyobrażony jako piękny i dobry. Choć postęp odbywa się kosztem egoizmu, którego musimy cały czas pozbywać się. Należy nauczyć się wykorzystywać tę technikę: przyciągać światło przywracające do źródła, aby wykonało całą pracę.

Tutaj wymagane jest subtelne podejście, jak w każdej sprawie. Jeśli wiesz, jak w nie wejść, będzie ci bardzo łatwo to zrobić. A inny człowiek, który tego nie zna, doświadcza strasznych trudności i cały czas napotyka na mur.

Niezbędne jest zorganizowanie sobie prawidłowego otoczenia, w którym bardzo szybko zaczniesz cierpieć z braku połączenia z powodu swojej zazdrości i ambicji. Ponieważ zobaczysz, że inni odnoszą większe sukcesy od ciebie. Zazdrościsz, że udaje im się takie silne połączenie a ty również chcesz to osiągnąć.

Zazdrość sprawia, że domagasz się swojej zmiany. Wiesz już, jak przebudzić światło, które przywraca do źródła, i zaczynasz się zmieniać pod wpływem światła, i tak zmierzasz do przodu. Najważniejsze jest rozwinięcie siły przyciągania, która nazywa się „przyspieszeniem czasu”.

W końcu problemy i cierpienia są siłą naturalnego biegu rozwoju „w swoim czasie” i nie zależą od nas. Należy zrozumieć, że cierpienie przychodzi po to, aby nas przebudzić. Musimy sami rozwijać cierpienia miłości w miejsce życiowych cierpień, aby zamiast zła które nas dogania, dobro świeciło przed nami.

Zamiast naturalnego biegu w uścisku czasu, musimy podnieść się ponad czas, aby określać prędkość własnego postępu. Oznacza to, że wszystko jest w naszych rękach!

Powinniśmy czuć się zainspirowani i zachwyceni, że wszystko zależy tylko od nas! Zechcemy dzisiaj, to będzie dzisiaj! Chcemy już teraz, to będzie teraz! Wszystko, czego pragniemy osiągnąć na drodze światła, może zostać przyspieszone i przybliżone.

Bardzo ważne jest, aby podkreślać to w pracy: wykorzystywać wszystkie komponenty, wszystkie dostępne środki na drodze przyspieszania czasu, które pomogą nam postępować naprzód. Należy rozwijać każdy ze środków i połączyć je razem w prawidłowej formie, aby zobaczyć, że istnieje tu określona metodyka. Zamiast podążać drogą cierpienia, rozwijając się pod presją własnej natury, człowiek będzie rozwijał się, wznosząc się ponad naturę: będzie wznosił się i otwierał przed sobą bramy.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pesach trwa siedem dni. Dlaczego?

Odpowiedź: Siedem dni – to siedem Sefirot, wszystkie poziomy naszej duszy. Pierwszego dnia Pesach człowiek wychodzi z intencji „dla siebie” i kontynuuje pozbywanie się swoich egoistycznych intencji, drugiego, trzeciego dnia itd. Do czasu, aż całkowicie się od nich oderwie. I tak dochodzi do stanu, który nazywa się „Jam Suf” – „Końcowe morze”. Jest gotowy rzucić się w nie, aby całkowicie oderwać się od Egiptu (od egoizmu).

Pytanie: Wyjście z Egiptu – to ostatnia granica materialnego, egoistycznego świata, za którą znajduje się warunkowa linia, zwana „machsom“. Po jej przekroczeniu człowiek zaczyna odczuwać miłość, obdarzanie, duchowy świat. Co się z nim dzieje? Jaka jest transformacja poza tą linią?

Odpowiedź: Za tą linią człowiek myśli tylko o tym, jak poprzez innych może coraz bardziej realizować w sobie właściwość obdarzania i miłości. W końcu zaczyna odczuwać w tej właściwości, że napełnia się wyższym światłem – Stwórcą.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Co to jest „Pesach”?

Odpowiedź: „Pesach” – od słowa „pasach”, „poseach”, „przechodzący”. Oznacza to przejście ze świata, w którym działa egoizm, do świata, w którym działa altruizm.

Pytanie: W przeddzień Pesach zadawane są cztery pytania. Co to za pytania?

Odpowiedź: Te cztery pytania odnoszą się do czterech poziomów egoizmu, które są w każdym człowieku. Symbolizują nasze pragnienie wyjścia spod władzy ogólnego egoizmu, który dzieli się na cztery poziomy.

Dlatego najmłodszy w rodzinie, czyli najmniejszy, który zaczyna rosnąć, zadaje pytania dotyczące swojego duchowego rozwoju. To taka alegoria.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Czy kiedykolwiek w historii rzeczywiście wydarzył się taki cud, że rozstąpiło się morze czerwone i przepuszczono przez nie naród Izraela, uciekający przed Faraonem?

Odpowiedź: Tora nie mówi o wydarzeniach w naszym materialnym świecie. Ona mówi tylko o tym, co dzieje się między naszymi duszami. W tym sensie, my przeszliśmy taki stan, który nazywa się przekroczenie morza czerwonego.

Wyjście z Egiptu i wolność od niewoli egipskiej – to wyzwolenie z władzy swego egoizmu, „anioła śmierci”. I w drodze do tej wolności przechodzimy pewne etapy, nazwane  przekroczeniem morza czerwonego. Oznacza to koniec Egiptu, koniec naszego egoizmu, po którym możemy stać się wolnym narodem.

W naturze kryje się szczególna siła jedności, która nazywa się Stwórcą. I jeśli przykładamy wysiłki, aby się zjednoczyć, zbliżyć do siebie, wbrew swojemu (egoistycznemu) pragnieniu otrzymywania, to w tych wysiłkach odkrywamy wyższą siłę która tworzy stan „przejścia przez morze czerwone.” Ta siła wyprowadza  nas z egoistycznej natury, w naturę miłości i obdarzania.

Z programu radiowego 103FM

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty