Pytanie: Pytanie, które niepokoi bardzo wielu ludzi: „Michaelu Laitmanie, dlaczego mówi Pan, że nie wierzy w Boga? Co więcej, mówi Pan, że Boga nie ma. Rozumiem, że jest to specjalny trik, dlatego że później cały czas Pan mówi: „Stwórca, Wyższa Siła, Natura. Wszystkich Pan zdezorientował”.

Odpowiedź: Zgadza się. To nie ja was zmyliłem, to wy byliście od samego początku zdezorientowani, a ja chcę was uświadomić. A żeby was uświadomić, należy pokazać, jak bardzo jesteście zagubieni. Wtedy zrozumiecie, jak to jest wrócić od wyimaginowanych wyobrażeń do prawdy. Jeśli spróbujemy dać ogólną definicję tego, czym jest Bóg, to odkryjecie, że ten Bóg, którego teraz sobie wyobrażacie, nie istnieje. A to, o czym ja mówię, istnieje.

Czyli Natura, Wyższa Siła Natury. Różnica jest bardzo duża – czy przyjmuję całe stworzenie, Boga, Stwórcę, Naturę jako coś, co istnieje realnie, fizycznie, co muszę sam odkryć, poczuć swoimi zmysłami. Czy jest to coś bezpostaciowego, że po prostu mówię „Bóg, Bozia” – i nic więcej. Najpierw to musimy właśnie określić.

Pytanie: A jednak może Pan powiedzieć ludziom czy Bóg istnieje, czy nie?

Odpowiedź: To jedyna siła całej Natury we wszystkich światach, włączając w to nasz wyimaginowany świat. Tak właśnie się nazywa „olam amedume” – „wyobrażony świat”. Tak więc Wyższa Siła, która obejmuje absolutnie wszystko i naturalnie także nas, nazywa się „Stwórca”.

Pytanie: A jak należy z Nim współpracować, z tą Naturą, ze Stwórcą?

Odpowiedź: Tego właśnie uczy Kabała. Dokładnie trafiłeś w sedno: „Jak zwrócić się do Stwórcy? Co mam zrobić? Jak Go znaleźć? Jak uporządkować swój stan w stosunku do Niego? I ogólnie, co zrobić ze swoim życiem? Jak mam żyć? Co jeśli jest w tym coś dla mnie?”?“. Powinniśmy zrozumieć, kim jest Stwórca. Czyli, Kabała mówi ci, co robić, abyś nie czuł się źle. To wszystko.

Pytanie: Aby człowiek nie czuł się źle?

Odpowiedź: Tak. A o co się modlisz?

Komentarz: Abym czuł się dobrze, i aby wszystkim wokół było dobrze, moim krewnym, dzieciom.

Odpowiedź: Chodzi o to, żeby poczuć panel sterowania światem i zacząć naprawdę zarządzać swoim losem. To jest dane człowiekowi. Wyższa Siła, którą znamy, Stwórca, chce żebyśmy to osiągnęli.

Pytanie: Czy Bóg, o którym wielu myśli, nie istnieje?

Odpowiedź: Nie istnieje.

Komentarz: A istnieje Bóg, jak Pan mówi, który nazywa się…

Odpowiedź: Stwórca, Wyższa Siła. Jest to Wyższa Siła Natury, która zawiera w sobie całą naturę. Sam Stwórca jest właśnie Bogiem. Natura sama w sobie jest Bogiem. Ale nie natura naszego świata, ale ogólna, którą już możemy ujawnić do tego stopnia, że możemy się z nią połączyć, z tą Naturą. Możemy nawet nią zarządzać. Stwórca chce, abyśmy byli na takim poziomie, abyśmy stali się Jego partnerami.

Pytanie: Co ma Pan na myśli przez słowo „Natura”?

Odpowiedź: Mam na myśli wszystkie światy. Nasz świat, naturalnie nawet się nie liczy. Wszystkie światy, w tym pięć światów, które generalnie są objęte i zarządzane przez jedną siłę, przez jedno prawo. To prawo jedności jest właśnie Stwórcą.

Komentarz: Czy Bóg dla Pana istnieje?

Odpowiedź: Dla mnie istnieje Stwórca. To jest Ten, który stworzył wszystko, i również ciebie i chce, abyś wypełnił swoje przeznaczenie – osiągnął Jego stopień, podobieństwo do Niego. Dlatego człowiek nazywa się „Adam” od słowa „dome” – „podobny” do Stwórcy – właściwości obdarzania, właściwości tworzenia, właściwości zarządzania wszystkimi światami. Człowiek powinien osiągnąć ten stan. Absolutnie każdy człowiek na naszym świecie! To jest zdumiewające? Tak. Ale każdy człowiek osiągnie to. Czy tego chce, czy nie.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Natura, Pytania&Odpowiedzi, Stwórca, Wiadomości

Pytanie: Jest takie odczucie, że poświęcenie siebie to wysoki stan, którego musimy stać się godni, czyli nawiązać kontakt ze Stwórcą. Ale dopóki nie mamy kontaktu, jak powinniśmy postępować: wiedzą czy może grać w ten stan?

Odpowiedź: Musicie ukierunkować się na to, co nazywa się poświęceniem siebie, oddaniem duszy („mesirut nefesz”). To znaczy poprzez wasze dążenie do kontaktu ze Stwórcą, coraz bardziej odkrywacie swoje wewnętrzne kli, chcąc, aby Stwórca je napełnił. I właśnie dzięki temu otwarciu na poświęcenie siebie, będziecie się do Niego zbliżać.

Jesteśmy na pograniczu tego stanu, i mam nadzieję, że to bardzo szybko się wyjaśni.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 30.06.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co mają na myśli kabaliści, mówiąc: „Wszystko musi zaczynać się i kończyć na Stwórcy”?

Odpowiedź: Mówi się, że wszystko musi zaczynać się i kończyć na Stwórcy, ponieważ Stwórca jest przyczyną wszystkiego, co się we mnie dzieje, dlatego że zawieram w sobie cały ten wszechświat, czuję go, jest we mnie odciśnięty. Poprzez wszystko, co czuję – nieożywioną, roślinną, zwierzęcą naturę i ludzi – Stwórca rozmawia ze mną i pomaga mi dostroić się, aby przez te doznania przyjść do Niego, poczuć Go.

Jeśli działam w taki sposób, zaczynam rozumieć język Stwórcy, jak rozmawia ze mną poprzez wszystkie oddziaływania na mnie, przez moje wewnętrzne właściwości i to jak siebie traktuję. To Stwórca początkowo wywołuje we mnie wszystkie moje doznania, realizacje.

Pozwala mi zrozumieć, że robi to, abym chciał odkryć Go we wszystkim, jako pierwotną przyczynę siebie, swoich uczuć i myśli, a następnie spróbować z tego, co otrzymałem od Niego w moim sercu i umyśle, wyjaśnić jak poprzez ten obraz mogę Go znaleźć. Odczuwając cały obraz, postrzegam to, jako Jego dialog ze mną.

Tak Stwórca komunikuje się ze mną, nie skrywając się za tym obrazem, a ja muszę się rozwijać, aby móc Go poczuć. Przecież kiedy rozmawiasz z małym dzieckiem, które jeszcze nie umie mówić, to ono macha rączkami i nóżkami, patrzy na ciebie i nie wie, jak cię zrozumieć. Ale stopniowo, poprzez takie wysiłki zaczyna cię rozumieć coraz bardziej.

To samo dzieje się z nami. Musimy, jak małe dziecko, „machać” wszystkimi swoimi właściwościami, możliwościami i starać się zrozumieć poprzez ten obraz, który jest w nas nieustannie odciskany, co On chce nam przez to powiedzieć, musimy przeniknąć przez niego przenikliwym wzrokiem i zobaczyć Stwórcę.

Wszystko, co dzieje się wokół nas, przypomina matkę, która pochyla się nad dzieckiem i rozmawia z nim, a ono nie wie, jak na to reagować. Dokładnie tak powinniśmy odczuwać siebie w stosunku do świata, i wtedy stopniowo wejdziemy w kontakt ze Stwórcą.

Z lekcji na temat „Grupa i rozpowszechnianie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Co oznacza kabalistyczna zasada „Pokonali Mnie synowie Moi”?

Odpowiedź: Stwórca rozbudza w nas różne egoistyczne właściwości, a my dzięki prawidłowej pracy między sobą, przenikamy altruistycznymi działaniami i relacjami. W ten sposób zaczynamy pracować nad egoizmem, który wzbudził w nas Stwórca.

Okazuje się, że za pomocą prawidłowej pracy nad sobą, nabywamy szczególne siły anty egoistyczne i działamy samodzielnie.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czym jest szczęście z punktu widzenia Kabały?

Odpowiedź: Szczęście, z punktu widzenia Kabały, to uszczęśliwianie Stwórcy. Uszczęśliwiać Stwórcę oznacza poczuć, że sprawiasz Mu przyjemność, czynisz Go szczęśliwym, dajesz radość, ponieważ gdy patrzy na ciebie, raduje się. Czujesz, jak raduje się tobą – jest to najwspanialszy stan! Nawet nie wiem, jak można go przekazać.

Być może jest to porównywalne z uczuciem, gdy rodzice radują się za swoich dzieci. Sam czułem to na sobie, pozwoliłem temu wszystkiemu przejść przeze mnie, przez dzieci, wnuki i mogę powiedzieć, że jest to wielka radość, gdy rodzice są szczęśliwi. Ale w przypadku Stwórcy – jest to zupełnie na innym poziomie!

W Kabale istnieje podwójne, dwustronne połączenie: Stwórca jest szczęśliwy, że my się radujemy, czyniąc Go szczęśliwym, a my jesteśmy szczęśliwi z tego powodu.

Jednoczymy się z Nim, i dlatego otrzymujemy podwójne doznania, które łączą się w jedno. Okazuje się, że zarówno ja, jak i Stwórca – będąc razem – czujemy to samo. Tak więc poczucie Jego szczęścia i mojego jest nierozerwalne.

Pytanie: Co zrobić, żeby Stwórca był szczęśliwy?

Odpowiedź: Stwórca – to my wszyscy razem, w pełnej objętości, połączeniu, zespoleniu, zjednoczeni ze sobą nawzajem, wewnętrznie, zmysłowo, świadomie. Połączeni wszystkimi sercami i wszystkimi myślami, – jesteśmy właśnie Stwórcą. Kiedy wszystko jednoczy się w jedną całość, postrzegamy to jako Stwórcę. Dlatego Stwórca jest pojmowany w taki sposób – poprzez nasze połączenie ze sobą.

Pytanie: Jak można być szczęśliwym, nie mając pojęcia, kim lub czym jest Stwórca? Jak dążyć do Niego?

Odpowiedź: Stwórcę należy odkryć! Niezrozumienie, niewiedza są nam dane właśnie po to, abyśmy odkrywali Stwórcę. A gdyby to było znane, człowiek dawno byłby już w duchowo-zwierzęcym stanie, ponieważ na tym świecie jesteśmy w zwierzęcym stanie. To jest konieczne, aby samemu osiągnąć nowy stan, samemu stworzyć go w sobie – za pomocą narzędzi, które są nam dane! Jednak to sam człowiek siebie kształtuje, tworzy.

Zatem okazuje się, że człowiek jakby bierze materię i zaczyna z nią pracować. I stopniowo z nieożywionej materii zaczyna się w nim kształtować żywa: roślinna, potem zwierzęca, potem ludzka materia. Powstają wszelkiego rodzaju jej wariacje, metamorfozy.

Ostatecznie człowiek sam tworzy w sobie całe to nagromadzenie, połączenie, nieskończone układy kombinacji! Wszystko to są – Sefirot, Sefirot, Sefirot. W rezultacie otrzymujemy DNA, wszystkie te białka, spirale – które widzimy w biologii.

Tylko że to wszystko jest na wyższym poziomie: na poziomie realizacji, kiedy człowiek nie tylko tworzy i formuje zgodnie z prawami natury, ale odkrywa te prawa i sam je realizuje! Jest to w rzeczywistości ogromna praca twórcza. Dlatego człowiek podejmuje tę pracę i nazywa się to praca Stwórcy. Nie ma większej przyjemności, gdy człowiek sam to wszystko tworzy w sobie! A wszystko to czeka na każdego z nas!

Pytanie: Jaka jest różnica szczęścia – otrzymywać od Stwórcy czy obdarzać Go?

Odpowiedź: Nie ma to znaczenia. Nawet otrzymywanie od Stwórcy znaczy więcej niż obdarzanie go – jeśli tylko ma to na celu, połączenie i zjednoczenie na podobieństwo do Niego.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca, Szczęście

Co oznacza upadek duchowy? Czasami ludzie myślą, że jest to konsekwencja pewnych materialnych niepowodzeń: zwolnienia z pracy lub problemów w rodzinie.

Ale w rzeczywistości upadek to uczucie oddalenia od Stwórcy, a wzniesienie to zbliżenie do Niego. Tak należy rozumieć wzloty i upadki i odpowiednio do nich pracować.

Oddalenie od Stwórcy odczuwane jest tak, że człowiek nie rozumie, czego się od niego wymaga, nie rozumie swojego stanu i cierpi z powodu swoich niewłaściwych powiązań z innymi ludźmi. A lekarstwem jest związanie się ponad wiedzą, z pragnieniem naprawy zawartym w naturze, z siłą obdarzania i miłości, tak aby zaczęła panować nad nami.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 19.06.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Studiując Kabałę należy dążyć nie tylko do tego by stać się mądrzejszym, zdobywając nową wiedzę w umyśle, ale przede wszystkim do zmiany swoich uczuć, aby serce się zmieniło, rozszerzyło. Serce uczy się odczuwać bardziej wzniosłe zjawiska, które są dla nas teraz niedostępne: działania obdarzania, zjednoczenia, które są ponad naszym umysłem.

W Kabale istnieje pojęcie „wiary ponad wiedzą”. Wiedza jest tym, co odpowiada rozumowi. W zakresie mojego zrozumienia jestem w stanie obdarzać, wiedząc, że przyniesie mi to korzyść. Przychodzę do sklepu, daję pieniądze w zamian za towar – nie ma żadnego problemu.

Ale wiara ponad wiedzą nie istnieje w naszym świecie. Skąd mogę wziąć dodatkową siłę, dla obdarzania ponad rozumem? Zgodnie z moim zrozumieniem jestem gotowy zapłacić dwa dolary za filiżankę kawy. Ale jestem proszony, aby zapłacić dwadzieścia dolarów zamiast dwóch, by to poszło na jakiś dobry cel. Skąd mam brać w sobie siły, aby oddać dodatkowe osiemnaście dolarów?

Siła, która daje mi możliwość wykonywać dodatkową pracę, wkładać dodatkowy wysiłek, poświęcić swój egoizm, nazywa się „wiarą”. To właśnie tę siłę powinniśmy otrzymać. Tylko dzięki niej można zmierzyć, ile naprawdę daję – nie według moich rozsądnych kalkulacji, ale z pragnienia obdarzania Gospodarza.

To znaczy, że obdarzam ponad obliczeniem, ile od Niego otrzymałem i jestem gotów Mu zrekompensować, ale całkowicie bezinteresownie. Nawet jeśli nic od Niego nie otrzymam, jestem gotów oddać Mu cały świat – to już nazywa się oddaniem duszy.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jakie są etapy zdobywania mądrości i miłości w Kabale?

Odpowiedź: Gdzie jest mądrość, tam jest miłość. I gdzie jest miłość, jest oczywiście mądrość. Mądrością nazywamy światło Chochma, które rozprzestrzenia się w świetle Chasadim.

Chasadim – to światło oddania, bezwarunkowego, absolutnego obdarzania ponad wszelkimi problemami, ponad wszelkim rozumem. Ponad – to nie znaczy, że nie masz rozumu. Wręcz przeciwnie, posiadasz ogromny rozum i jesteś gotów oddać wszystko. W tym oddaniu zaczynasz odczuwać Stwórcę, i właśnie w tym czujesz miłość.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Światowy Kongres, My! New Jersey, Lekcja nr 4

Pytanie: W jaki sposób Księga Zohar jest powiązana z Torą?

Odpowiedź: Wszystkie święte księgi biorą swój początek z księgi, którą napisał Adam. Proces rozwoju ludzkości w naszym świecie rozpoczął się setki tysięcy lat temu. Około 5771 lat temu żył człowiek o imieniu Adam, który jako pierwszy z ludzi odkrył świat duchowy. Napisał o tym księgę która nazywa się „Tajny Anioł” – ukryta siła. Jest to pierwsza księga o Kabale, czyli księga o świecie duchowym.

Kabaliści, którzy żyli w następnych 20 pokoleniach po Adamie, osiągali świat duchowy i również pisali księgi – w Księdze Zohar wymienionych jest kilku autorów, ale ich dzieła nie dotarły do nas. Drugą ze znanych nam ksiąg, napisaną przez ludzi, którzy byli na wysokich stopniach duchowego zrozumienia, jest księga Abrahama zwana „Księgą Stworzenia”.

Po Abrahamie napisano jeszcze kilka innych ksiąg o Kabale, a wśród nich – „Wielki Komentarz”. Możemy go również studiować, choć na wszystko nie mamy czasu. Dla duchowego poznania wystarczy nam to, co studiujemy z ksiąg Baal HaSulama.

Następną, szczególnie ważną księgą jest księga, którą napisał Mosze i nazwał Torą. Zohar – to wyższe świecenie, światło Nieskończoności, które świeci człowiekowi. Tora pochodzi również od słowa „or” – światło i od słowa „oraa” – instrukcja.

W Torze cały proces od stworzenia świata i do zakończenia przez człowieka naprawy jest przedstawiony w określonej kolejności i po raz pierwszy proces ten został usystematyzowany. Dlatego ta księga jest tak znana, ma takie wielkie znaczenie i jest fundamentalna.

Mosze, sam jeden odkrył więcej niż wszyscy inni. Była to wyjątkowa dusza. Miał naśladowców, swoich uczniów, którzy napisali wiele ksiąg. Nazywamy ich dzieła – „Newiim/Proroctwa”.

Prorok – to człowiek, który osiągnął jawne odkrycie Stwórcy – Wyższej siły, która przebywa między nami. Są Prorocy, którzy pisali swoje dzieła będąc na poziomie Biny, i dlatego taki Prorok może powiedzieć: „Słyszałem głos Stwórcy”. I są tacy, którzy byli na znacznie wyższym stopniu poznania duchowego – na stopniu Chochma. Ci mówią: „Widziałem…”

Po „Prorokach” następują „Pisma/Ktuwim”. Zarówno autorzy „Proroctw”, jak i autorzy „Pism” byli oczywiście kabalistami, którzy odkryli nam wyższy, duchowy świat. Nie mają nam nic więcej do powiedzenia poza poznaniem świata duchowego – o naszym świecie nikt nie pisał.

Później pojawił się Talmud, Miszna i równoległa z Talmudem – Księga Zohar. Rabin Akiwa miał dwóch wielkich uczniów: jeden napisał Talmud, a drugi, rabin Szymon, napisał Księgę Zohar. Później zostało napisanych jeszcze wiele innych ksiąg, aż do dnia dzisiejszego.

Księga Zohar jest komentarzem do Tory, tak jest napisane na jej pierwszej stronie. Dokładnie tak samo jak Tora, opisuje cały proces naprawy człowieka: jak z punktu w sercu przechodzi przez swój Egipt, wchodzi na swoją pustynię, osiąga stopień Biny itd. – w takiej samej kolejności Zohar prowadzi swoją narrację.

Tylko Mosze pisał w bardzo, bardzo ukrytej formie. W końcu kiedy czytamy Torę, wydaje nam się, że jest to po prostu historyczna opowieść która przydarzyła się jakiemuś starożytnemu narodowi. Ale oczywiście wcale nie chodzi o to – Tora zawiera informacje o wyższych duchowych stopniach. Tak więc Zohar odkrywa nam całą tę historię, wyjaśniając, co tak naprawdę się dzieje.

Dlatego to, co jest napisane w Torze, można zrozumieć dopiero po studiowaniu nauki Kabały, czytaniu Księgi Zohar. Wtedy zaczniemy rozumieć to, co Mosze chciał nam przekazać. A inaczej, ta księga jest niczym więcej niż fascynującą, piękną opowieścią.

Oczywiście, jest tam napisane o Stwórcy, o tym, jak przemawia do narodu, zwraca się do Mosze, czyni cuda. Ale żeby zrozumieć prawdziwe znaczenie tych wszystkich treści, potrzebujemy Księgi Zohar. Zdecydowanie nie chodzi o nasz świat – mówi się nam o wewnętrznej pracy człowieka i o stanach których doświadcza.

A wszelkie próby przedstawienia tego, co jest napisane w Torze, jako prawdziwych wydarzeń, to bajki dla małych dzieci, a nam to nic nie daje. Jeśli chcemy się naprawić, to dla nas Księga Zohar jest księgą do pracy wewnętrznej, do naszej naprawy. Oprócz niej potrzebujemy księgi Ari „Drzewo Życia”, z komentarzem Baal HaSulama – Nauka Dziesięciu Sefirot.

W taki sposób, dzisiaj musimy studiować dwie księgi Baal HaSulama: Naukę Dziesięciu Sefirot – według dzieł Ari i Księgę Zohar z Komentarzem „Sulam”. Zasadniczo, obejmują dla nas wszystko, nie potrzebujemy niczego więcej. Jedynie w celu właściwego podejścia do tych ksiąg, zbudowania właściwej intencji, połączenia się jako grupa, w sposób jaki to robili uczniowie rabina Szymona, potrzebujemy dodatkowych artykułów, które napisali zarówno Baal HaSulam, jak i Rabasz, aby uzyskać prawidłowe podejście do tych podstawowych ksiąg.

Z 4 lekcji kongresu „My!”, New Jersey, 01.04.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Studia Kabały, Tora, ZOHAR

Pytanie: Jak napełnić chisaron przyjaciół?

Odpowiedź: Tak, że im pomagasz. Swoimi działaniami. Dowiedz się, czego pragną i staraj się być z nimi w tych pragnieniach. Jesteś obdarzający bo widzisz, czego potrzebuje twój przyjaciel i pomagasz mu to osiągnąć. Tak to działa.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 22.06.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie