Pytanie: Dlaczego władza Stwórcy wydaje się być jakimś ciężarem, który trzeba przyjąć jak brzemię, z trudem?

Odpowiedź: Ponieważ władza obdarzania jest skierowana przeciwko naszemu pragnieniu, naszemu egoizmowi, dlatego postrzegamy ją jako ciężar, jako brzemię.

Przede wszystkim muszę zorganizować sobie taki porządek dnia, który stanie się dla mnie ramami, brzemieniem, abym pracował „jak wół pod jarzmem i osioł pod ciężarem”. Muszę wiedzieć, że ta praca jest nieprzyjemna dla mojego „osła” (pragnienie/homer, osioł/hamor). Traktuję swoją naturę jak osła, nad którym ja – jego pan, chcę nałożyć na niego jarzmo, uprząż, która go ogranicza i zmusza do pracy, siła tego „woła” lub „osła”.

Zasłaniam mu oczy klapkami, daję pożywienie – tworzę ograniczenia i napełnienia, aby zmusić go do wykonania niezbędnych działań. W taki sposób, nie zabijam go ani nie karzę – ale pracuję ze swoim naturalnym początkiem w przemyślanej i celowej formie.

To nie ja dokonuję jego naprawy – a światło. Ja tylko robię wszystkie przygotowania, aby mój „osioł” dokładnie wykonywał swoją pracę, dzięki której na niego wpłynie światło. Dlatego wprowadzam swoje zarządzanie: lejce, obrożę, uzdę. A co najważniejsze, zakrywam mu oczy, aby nie rozglądał się dookoła, i nie patrzył na nic, co nie należy do bezpośredniej drogi, a patrzył tylko na właściwą drogę.

To właśnie oznacza nałożenie ciężaru na osła. Ale robię to wszystko dla jego dobra! W końcu będzie tak, jak powiedziano: „Znał wół swojego pana, a osioł – uzdę swego gospodarza”. To właśnie w tych pragnieniach, naprawionych właściwą intencją, w konsekwencji otrzymujemy napełnienie.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak możemy uszczęśliwić Stwórcę, skoro Stwórca to system? Nie możemy przecież zadowolić na przykład prawa powszechnego ciążenia…

Odpowiedź: Wszystko zależy tylko od tego, jak to postrzegamy, ponieważ człowiek wnosi do tego systemu swoje odczucia. Jak pracujesz na komputerze, czasami na niego przeklniesz, chcesz rozbić tę nieszczęsną skrzynkę. Dlaczego? Przenosisz na nią swoje uczucia.

Tak samo jest ze wszystkim na świecie: przenosisz swoje uczucia na te przedmioty, obiekty, z którymi masz do czynienia, na te siły, z którymi wchodzisz w interakcję. Tak samo jest ze Stwórcą. Stwórca – jest absolutem! Absolut nie może się zmienić. Nie podlega twoim prośbom. Nie może z tobą wchodzić w interakcje, dlatego że jest absolutem!

Komentarz: Jak możemy uszczęśliwić Stwórcę?

Odpowiedź: Uszczęśliwiamy Go naszymi odczuciami. Dlatego Stwórca nazywany jest „Bo-re” – „Przyjdź i zobacz” – przychodzę i widzę, odkrywam. Gdzie? W sobie.

Komentarz: To znaczy, że czuję, że czynię Go szczęśliwym?

Odpowiedź: Tak. Stwórca jest tym, co rozprzestrzenia się we mnie, w moich naprawionych uczuciach. A w rzeczywistości poza mną? A poza mną nie mogę powiedzieć, że coś istnieje. Czy więc powinienem na to pracować? Tak. Ponieważ tak osiągasz doskonałość.

W rzeczywistości, gdy ją osiągamy, zaczynamy rozumieć, co jest ukryte w tych słowach, co oznacza sprawianie przyjemności Stwórcy i czy jest to możliwe. To wszystko jest w przyszłości.

Pytanie: Jeśli Stwórca jest połączeniem wszystkich ze wszystkimi, to jak to połączenie może radować?

Odpowiedź: Kiedy łączymy się ze sobą nawzajem, to między nami tworzy się połączenie, które jest nad nami, chociaż jest utkane z naszych uczuć, z naszych myśli, intencji, wzajemnych relacji – z nas. Dlatego że w nas samych go nie ma. Tworzy się między nami, na odległości między nami. Powiedzmy, że jestem ja i drugi człowiek, i ten stan połączenia rodzi się między nami. Nie ma go w drugim człowieku, ani we mnie, a jest między nami.

Dlatego to połączenie nie jest ani w drugim człowieku, ani we mnie – znajduje się między nami. Ta pustka, która nagle okazuje się napełniona naszymi wzajemnymi uczuciami – jest obrazem Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Co się stanie, gdy osiągniemy stan liszma (dla Stwórcy)?

Odpowiedź: Wtedy będziemy połączeni najlepszymi więzami ze sobą. Stwórca odkryje się między nami, i zapragniemy przyłączyć do siebie wszystkie narody świata.

Teraz, z pomocą naszej prośby do Stwórcy, powracamy do tego, czego pragniemy, żeby osiągnąć liszma. Ale jak dotąd, mamy bardzo mało sił. Wygenerować wspólną siłę można tylko, dzięki wspólnym wysiłkom wszystkich przyjaciół.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie