Pytanie: Czym jest radość ze względu na Stwórcę?

Odpowiedź: Musimy sobie wyobrazić, czego Stwórca od nas chce, jakich stanów oczekuje, i wtedy będziemy mogli powiedzieć, czy sprawiamy Mu przyjemność naszym stanem, czy nie.

Rzecz w tym, ze możemy odczuć nasz stosunek do Stwórcy, Jego stosunek do nas i jednocześnie iść naprzód. Nieustannie Go prosimy, aby o nas nie zapomniał i włączył nas do swojej pracy. Kiedy zwracamy się do Stwórcy, powinniśmy czerpać radości z tego, że dążymy do połączenia z Nim, to uczucie nas napełnia.

I za każdym razem powinniśmy Go błogosławić za to, że dał nam możliwość choć trochę poczuć duchowość, poczuć trochę siebie, poczuć trochę innych i rozróżnić zbliżanie się do Stwórcy od oddalania się od Niego. Jest to dla nas bardzo ważne.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Po co mam wpływać na Wyższą Siłę, skoro jestem tylko małym człowiekiem w tym świecie? Czyż ona nie zarządza naszym światem z maksymalną mądrością?

Odpowiedź: Z jednej strony masz rację. Ale z drugiej strony, Wyższa Siła specjalnie zarządza nami tak, aby zostawić nam możliwość poznania jej, wywoływania jej szczególnego oddziaływania a tym samym wejścia z nią w kontakt, a nawet partnerstwo.

Jest to konieczne, aby zrozumieć strukturę całego świata. Dzięki temu wznosimy się z poziomu bezmyślnie działających, bezcelowo żyjących stworzeń, do poziomu głównej części całego stworzenia, całej natury. To bardzo ważne i to czyni człowieka Człowiekiem.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy poświęcenie siebie jest podobne do obdarzania dla obdarzania?

Odpowiedź: Nie. Chodzi o to, że poświęcenie siebie, obdarzanie – wszystko to przychodzi do człowieka z góry, i wtedy zaczyna odczuwać więź ze Stwórcą zgodnie z tymi stanami.

To bardzo poważny stosunek do Stwórcy, do siebie, do wzajemnej więzi. Za każdym razem tylko delikatnie tego dotykamy ale będziemy wracać do tego coraz głębiej. W każdym fragmencie, który czytamy jest jakaś cząstka z tego stanu.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 30.06.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W którym momencie zaczyna się stan „liszma“?

Odpowiedź: Liszma (nie dla siebie) to stan, w którym człowiek otrzymuje takie wzmocnienie z góry, że może już dążyć do połączenia ze Stwórcą i tylko to jest jego celem.

Pytanie: Jaką właściwością możemy bardziej zadowolić Stwórcę naszymi wysiłkami: w liszma (dla bliźniego) czy w lo liszma (dla siebie)?

Odpowiedź: W obu stanach. Musimy starać się być maksymalnie dobrzy, życzliwi, obdarzający w oczach Stwórcy. Wtedy zobaczymy, jak dokładnie nasze pragnienia są realizowane.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kabalistyczny termin „liszma” jest tłumaczony jako „ze względu na Stwórcę”. Co przez to rozumiemy?

Odpowiedź: Oznacza to, że całe stworzenie, które jest egoistycznym pragnieniem ze względu na siebie, musi naprawić się, zmienić, jakby wywrócić siebie na lewą stronę, aby robić wszystko nie ze względu na siebie, ale dla dobra Stwórcy albo dla dobra innych, co generalnie jest tym samym.

Tak jest powiedziane: „Od miłości do siebie – do miłości do przyjaciół, a potem – do miłości do Stwórcy”. Więc to jest to samo. Tylko przez miłość do Stwórcy rozumie się powszechną miłość, ponad wszelkimi różnicami między wszystkimi. A do tego czasu po prostu ćwiczymy na miłości do przyjaciół.

Pytanie: To znaczy, że powinienem i otrzymywać, i obdarzać nie ze względu na siebie, ale ze względu na innych lub ze względu na Stwórcę. Dlaczego?

Odpowiedź: Dlatego że w takim przypadku twoje pragnienia stają się nieograniczone i zaczynasz odczuwać w nich to, co czuje Stwórca: wieczność i doskonałość. To tak jakbyś miał oddawać, a w rzeczywistości otrzymujesz.

Pytanie: Jak w jednym organizmie, gdzie każdy organ otrzymuje to, czego potrzebuje, a wszystko inne oddaje, ale dzięki temu w organizmie utrzymywane jest życie i wszyscy na tym zyskują. Czy Kabała mówi, że wszyscy powinniśmy dojść do takiego stanu?

Odpowiedź: Musimy dojść do najdoskonalszego, najlepszego, największego napełnienia, wiedzy. Dlatego „Kabała” jest tłumaczona z hebrajskiego jako „nauka otrzymywania”. Ale to otrzymywanie może być nieograniczone, nieskończone tylko wtedy, gdy współpracuje z innymi.

Pytanie: Czy to oznacza, że taki rodzaj interakcji powinien być między wszystkimi ludźmi?

Odpowiedź: Tak. To jest właśnie to, co pozwala na wieczne i doskonałe napełnienie.

Pytanie: Co musi się wydarzyć, aby tak się stało?

Odpowiedź: Uświadomienie sobie zła naszego obecnego stanu.

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”

Kategorie: Język Kabały, Praca duchowa

Komentarz: Człowiek, który przez jakiś czas studiuje Kabałę, musi przezwyciężyć siebie, pracować na przymus. Jego egoizm rośnie a tych ludzi których wcześniej kochał zaczyna odrzucać. Wielu nowicjuszy to odpycha, opuszczają grupę, nie chcą kontynuować nauki. A może powinni pokonać tę barierę? Co powinni zrobić ludzie, którzy po raz pierwszy zetknęli się z metodą Kabały?

Doskonale rozumieją, o czym Pan mówi, podziwiają tę wewnętrzną głębię, którą Pan przekazuje. Ale w żaden sposób nie mogą zaakceptować tej metody i ciągle pytają: „Po co te wszystkie działania: pieśni, tańce i inne rzeczy?”

Odpowiedź: Widzę, że dla wielu ludzi jest to bardzo bliskie i jest dla nich przyjemne. Przyglądam się kongresom, gromadzą się tam tysiące ludzi, wszyscy tańczą, śpiewają, pokrzykują. Dla nich jest to zrozumiały sposób wyrażenia ekspresji, zjednoczenia. Wydaje mi się, że są z tego zadowoleni. Czy byliby zadowoleni, gdybym rozpoczął tam poważne studia?

A co jeszcze można zrobić, jeśli chcesz podnieść ludzi na duchu, zainspirować ich?! Przynajmniej na tak małym poziomie mogą w jakiś sposób wyrazić dążenie do Stwórcy, do zjednoczenia – nawet, może nie do zjednoczenia, a do czegoś co ich pociąga. Widziałem to.

Jednak sam, nie jestem na to tak bardzo nastawiony. Mam zupełnie inny sposób poznawania, przenikania wewnątrz. Ale mówimy o masach, które czują i pojmują w taki sposób. A swoją drogą, kiedy po tańcach, ludzie obejmują się, krzyczą, słucham ich pytań – i te pytania są bardzo głębokie i rzeczowe: na temat czterech etapów prostego światła i innych w takim kontekście.

To nie są tylko pytania, gdy człowiek nie wie, o czym mówi, ale oparte są na zrozumieniu! Ci ludzie czują te wartości, jakoś się z nimi utożsamiają. To się w nich dobrze łączy.

Zazdroszczę im!

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Oszukać samego siebie”

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Komentarz: Powiedział Pan, że kiedy człowiek wchodzi w duchowość, to nie istnieje ani pragnienie, ani awijut, tylko ekran i odbite światło.

Odpowiedź: Tak, cała pusta przestrzeń jest wypełniona odbitym światłem. To światło, jak na kliszy fotograficznej zaczyna manifestować ci Stwórcę a w tej pustce odkrywasz Boskie siły, absolutne dobro.

Wszystko to manifestuje się wokół całej masy dusz, znajdujących się wewnątrz, jakby w jakiejś ogromnej objętości, jak dziecko w matce. Ten powrót do najlepszego stanu jest przygotowany dla całej ludzkości.

Niestety, ludzie zaczną to odczuwać poprzez cierpienia, mimowolnie wpychając ich w tak zwane skurcze porodowe. Nie ma wyjścia – nacisk musi być, aby urodzić człowieka, wypchnąć go do tego stanu.

A kiedy zaczniemy to odczuwać, uznamy pracę kabalistów za praktycznie zakończoną. Ludzkość odczuwając takie stany, sama pobiegnie naprzód.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Zdjęcie Stwórcy”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Komentarz: Mówimy o poświęceniu siebie, ale raczej bardziej odczuwamy pewnego rodzaju pozyskanie, włączenie, scalenie. Człowiek nie czuje, że z czegoś rezygnuje.

Odpowiedź: Człowiek rezygnuje ze wszystkiego, z czego tylko może, oprócz połączenia ze Stwórcą. To ogólnie, jest to co determinuje poświęcenie siebie, oddanie duszy (mesirut nefesz).

Pytanie: Nie do końca rozumiem, jak można zrezygnować ze Stwórcy, ponieważ chcemy Go poznać, zrozumieć, poczuć Jego miłość.

Odpowiedź: To nie oznacza, że rezygnujesz z miłości do Stwórcy, lecz wskazuje, że poza tym absolutnie nic nie jest dla ciebie ważne.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 30.06.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kiedy osiągamy gotowość do wyrzeczenia się siebie, oddania grupie, potrzebujemy siły. To ogromna praca. Jeśli brakuje mi siły w grupie, odczuwam bardzo wielkość Nauczyciela i czerpię stamtąd siły. W jakim stopniu mogę zastosować tę siłę w grupie, aby anulować się przed przyjaciółmi?

Odpowiedź: Na ile możesz, na tyle bierz. Sama wielkość nie ma znaczenia. Potem zaczniemy to mierzyć: nefesz, ruach, neszama, chaja, jechida – to znaczy, z jaką siłą potrzebujemy pomocy z góry, aby znajdować się ponad światłem, które odkrywa się z dołu.

Pytanie: Jak powiązane są oddanie i zawarcie sojuszu ze Stwórcą? Czym jest zawarcie sojuszu ze Stwórcą, które wzmacnia oddanie?

Odpowiedź: Oddanie jest dla nas konieczne w każdej relacji człowieka ze Stwórcą, nawet człowieka do człowieka, do przyjaciół. Myślę, że sami to szybko zrozumiecie.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 30.06.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Wszystkie pragnienia i myśli, które pojawiają się w człowieku, dotyczące pracy duchowej, czy to dla niej czy przeciwko niej, wszystkie pochodzą tylko od Stwórcy. Zawsze jesteśmy tylko konsekwencjami, podczas gdy On jest zawsze przyczyną. Stwórca jest zawsze źródłem, korzeniem, jest pierwszy, a my jesteśmy konsekwencją, stworzeniem, drugim.

Dlatego musimy uświadomić sobie, że zawsze odczuwamy nasze reakcje na Jego wpływ i musimy, zgodnie z tym zrozumieniem, reagować. To znaczy, jeśli daje nam właściwe myśli i pragnienia, – dziękujemy. Jeśli daje niewłaściwe myśli i pragnienia, ale jednocześnie przypomina nam, że On to robi, powinniśmy prosić, i dziękować Stwórcy, że przypomniał nam.

Kategorie: Praca duchowa