Pytanie: Bywają stany, gdy przyjaciel podejmuje wszelkie wysiłki, aby przybyć na kongres, angażuje się w dyżury i spotyka się z sytuacją, w której nie odczuwa wzajemnej troski ze strony innego przyjaciela. Nie może tego usprawiedliwić. Co zrobić w takich przypadkach?

Odpowiedź: Jeśli człowiek nie może usprawiedliwić drugiego, to jest to jego problem. Powinniśmy postrzegać każdego przyjaciela jako idealnego, który wypełnia absolutnie wszystko i ze wszystkich swoich sił dąży do duchowego celu. Jeśli widzimy go nie do końca takim, ale gorszym, to pokazuje, że musimy naprawić się, wznieść się na poziom, na którym zaczniemy postrzegać wszystkich jako absolutnie sprawiedliwych i w takim samym stopniu postrzegać siebie wraz z nimi.

Pytanie: Jak mogę w tym uczestniczyć, jak mogę pomóc, usprawiedliwiać lub zrobić coś, by człowiek się podniósł?

Odpowiedź: Jak usprawiedliwić siebie? Nie wiem jak można usprawiedliwiać siebie w takim przypadku. Mogę widzieć pewne wady u innych, ale one pokazują mi, co muszę naprawić w sobie. Jestem wówczas wdzięczny Stwórcy i przyjacielowi za odkrycie moich wad.

Generalnie, świat przede mną powinien być postrzegany jako absolutnie naprawiony, kiedy Szchina, obecność Stwórcy, przyobleka się we wszystkich, i każdy wypełnia wszystkie pragnienia, wszystkie warunki Stwórcy. A jeśli tego nie widzę, to tak naprawdę muszę naprawić się do takiego poziomu, kiedy będę postrzegać wszystkich w całkowitej naprawie.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie