Pytanie: W artykułach Pana nauczyciela, Barucha Aszlaga (Rabasza) jest napisane, że człowiek studiujący Kabałę żyje wśród ludzi, którzy nie mają żadnego związku z rozwojem duchowym, a nawet niektórzy sprzeciwiają się temu. Dlatego, jeśli chce rozwijać się duchowo i zmienić swoją egoistyczną naturę, powinien zorganizować wokół siebie nowe otoczenie, które by go wspierało.

Ale z drugiej strony zachodzi obawa, by nie izolować się od społeczeństwa, od znajomych, rodziny i nie zamykać się w małej grupie, by nie popadać w ascezę. Jak dokonać prawidłowego wyboru między egoistycznym społeczeństwem, które nie wspiera rozwoju duchowego, a grupą oddaną altruistycznym ideom i wartościom?

Odpowiedź: To naturalne, że każda nauka, każda pasja, wciąga człowieka i zaczyna ciągnąć w swoją stronę. Tak samo jest z Kabałą. Co więcej, Kabała przyciąga do siebie o wiele bardziej niż jakakolwiek inne zainteresowanie, ponieważ odkrywa sens naszego świata, jego historię, stworzenie człowieka, zarządzanie rzeczywistością, jego zachowanie z punktu widzenia natury.

Oczywiście, że człowiekowi otwierają się ogromne możliwości i rzeczywiście może poczuć że go to unosi, zbyt mocno pociąga, odrywa od wszystkiego, co ziemskie. Z reguły takie uczucia odczuwają początkujący. Ale generalnie trzeba ich uspokoić, ponieważ w rzeczywistości to wszystko nie jest tak, jak może się im wydawać.

Wszyscy czasami ulegamy różnym fascynacjom. Ale nauka Kabały jest wyjątkowa, ponieważ nie odrywa nas od tego świata, wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej odkrywa go. Dlatego człowiek, który prawidłowo studiuje Kabałę, wchodzi w głębszy kontakt z tym światem, zaczyna go rozumieć, porządkować i ostatecznie znajduje w tym świecie mocny, stabilny korzeń.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała“

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa