A gdy da Ci odpoczynek Bóg, twój Wszechmocny, od wszystkich twoich wrogów wokół, w ziemi którą, twój Bóg, twój Wszechmocny, daje ci w dziedzictwo, abyś ją posiadł, wymaż pamięć o Amaleku spod Niebios, nie zapomnij! [Tora, „Dwarim”, „Ki tece”, 25:19]

Nie zapominaj, że musisz nieustannie wymazywać pamięć o Amaleku.

W żadnym wypadku nie osłabiaj swojej uwagi, bądź zawsze na straży i pamiętaj, że w każdej chwili Amalek, intencja „dla siebie”, może czychać, wkradać się do jakiś szczególnych pragnień, intencji i ukraść je dla siebie. W taki sposób znowu otrzyma od ciebie pożywienie, a ty osłabniesz na swojej drodze.

Komentarz: Kiedy więc Stwórca daje jednak spokój?

Odpowiedź: Spokoju nie ma.

Z programu TV „Tajemnice wiecznej Księgi”

Kategorie: Praca duchowa, Tora

Pamiętaj, co uczynił ci Amalek w drodze, gdy wychodziliście z Egiptu. Jak napadł na ciebie w drodze i pobił wszystkich osłabionych, którzy pozostawali w tyle, gdy byłeś wyczerpany i zmęczony, i nie bał się on Wszechmocnego. Tora, „Dwarim”, „Ki tece”

Amalek (skrót od słów „al minat lekabel” – intencja „dla otrzymywania”) – to egoistyczna intencja, która wybiera nasze najsłabsze pragnienia, kradnie je i “zabija” przez to, że przejmuje je, wykorzystuje w egoistyczny sposób dla siebie. To właśnie nazywa się uśmierceniem pragnień. Amalek napadł na naród Izraela w drodze z Egiptu do góry Synaj, czyli próbował pociągnąć ich z powrotem do Egiptu.

Innymi słowy, po wyjściu z egoizmu, na drodze narodu do pierwszego skrócenia, wzniesienia się nad egoistycznym poziomem i otrzymania światła z góry, znajduje się Amalek, który próbuje zabrać wszystko dla siebie. Jego zadaniem jest sprowadzenie ich z powrotem do Egiptu, jeśli się uda, a jeśli nie, to przynajmniej oderwać od nich jak największą część.

Dlatego należy nieustannie z nim walczyć, ponieważ jest to intencja przeciwko Stwórcy. Amalek to nie są częściowe egoistyczne pragnienia, które można naprawić, jeśli nie teraz, to później, na intencję „dla siebie”, która nie poddaje się naprawie i którą można odwrócić w przeciwieństwo. Dlatego należy je “zabić” a dopiero wtedy można wykonać przeciwne działanie, obdarzania i miłości.

Powiedziano, że „nie bał się Wszechmocnego”. Amalek, tak samo jak Faraon, niczego się nie boi, ponieważ do tego upoważnił go Stwórca. Pod tym względem Amalek i faraon są równie silni.

Z programu TV „Tajemnice wiecznej Księgi”

Kategorie: Praca duchowa, Tora

Wiara jest środkiem do osiągnięcia wewnętrznego światła Tory. Wiara to kli dla obdarzania, właściwość Biny. Powinna być podstawą, i dlatego powiedziano: „Sprawiedliwy będzie żyć swoja wiarą”.

Wiara ponad wiedzą jest środkiem do zwrócenia się do Stwórcy, aby otrzymać podobne właściwości do Jego właściwości. Ale to nie jest jeszcze ostateczny cel. Oczywiście, wiara ponad wiedzą jest celem studiowania, ponieważ chcemy osiągnąć naprawę, właściwość obdarzania. Ale w istocie jest to tylko środek.

Ponieważ Tora nazwana jest Torą życia i należy uczyć się z intencją „liszma” dla Tory, a nie „liszmo” – dla Stwórcy. Innymi słowy, chcę nie tylko stać się podobny do Stwórcy, budując kli, ale także napełnić to kli właśnie tym napełnieniem, które odpowiada Stwórcy, aby to napełnienie stało się moim „życiem i długowiecznością”.

Z lekcji według artykułu Rabasza,18.01.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Tora

Tora – to duchowa instrukcja, dzięki której człowiek, realizując ją krok po kroku, osiąga całkowitą naprawę duszy. Na pierwszy rzut oka wiele części Tory wydaje się powtarzać. Jednak w rzeczywistości powtarzają się ponownie, ale już na znacznie wyższym poziomie.

Na przykład w szkole, bardzo łatwo przyswajałem sobie prawa fizyki, które wydawały mi się proste i zrozumiałe. Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy na studiach znów zaczęliśmy je analizować – wydawało się że niby te same prawa, ale na zupełnie innym, głębszym, bardziej złożonym poziomie.

Dlatego niemożliwe jest wykonywanie zasad Tory, nie znajdując się na odpowiednich stopniach duchowych. Nie można zrozumieć następnego poziomu, jeśli nie przygotowało się wcześniej do niego, swoich pięciu zmysłów postrzegania. To tak jakby czytać moralne nauczanie psu. Oczywiście, pies co najwyżej wyczuje instynktownie twój nastrój, ale twojej moralności – nigdy nie zrozumie.

Jeśli chcesz, żeby pies zachowywał się właściwie, musisz zniżyć się do jego poziomu i zrozumiałą dla niego metodą – nagrody i kary, wpoić mu, że coś wolno, a coś jest zakazane. Wtedy zrozumie, że nie wolno brać jedzenia ze stołu, nie dlatego że oczekujesz gości, i stół został nakryty dla nich, lecz dlatego że grozi mu za to kara.

A dla człowieka wyjaśnienie systemu zakazów, może przybierać zupełnie inne obrazy moralne. Czyli, każdy rozumie na swoim poziomie. Dlatego, chociaż historie Tory przekazywane są tymi samymi słowami, to jednak ich poziomy rozumienia są różne, tak jak różny jest stopień percepcji człowieka i psa.

Pytanie: Czym jest przepracowanie stopnia duchowego?

Odpowiedź: To oznacza, że wszystkie pragnienia, które można wykorzystać na danym stopniu, zostały przez ciebie prawidłowo uporządkowane, połączone ze sobą, i utworzyły wspólne pragnienie (wspólne naczynie) i otrzymałeś do nich tę porcję światła „dla obdarzania”, którą powinieneś był otrzymać na tym poziomie.

Pracując dla obdarzania, generujesz w innych właściwości miłości, miłosierdzia. To jest właśnie praca na danym duchowym stopniu. I choć na kolejnym stopniu powtarza się to samo, to już zupełnie na innych warunkach.

Z programu telewizyjnego „Tajemnice wiecznej Księgi”

Kategorie: Praca duchowa, Tora

Pytanie: Stwórca dał nam zły początek i Torę jako przyprawę. Czy można powiedzieć, że utknęliśmy w złym początku i nie używamy Tory jako przyprawy?

Odpowiedź: Tak, dlatego musimy prosić. Jeśli będziemy starać się zamienić nasze egoistyczne, złe serce na dobre, to będziemy potrzebować Tory, która na nas zadziała, i nasze serce stanie się dobre.

Musicie rozwijać ważność celu. Tylko ważność celu utrzyma was w kierunku stanu, w którym niezależnie od tego, jak wiele nienaprawionych właściwości pokazuje się wam, i tak mimo wszystko będziesz zmierzać do przodu.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Tora

Pytanie: Jeśli Tora jest przeznaczona po to, abyśmy się zjednoczyli, dlaczego kabaliści pozostawili tak wiele materiału, że studiując go, mamy złudzenie, że teraz poznamy kolejne granice?

Dlaczego nie napisali jednego lub kilku artykułów o potrzebie zjednoczenia, abyśmy mogli studiować je raz za razem i nie gubić się w ogromnej liczbie wyjaśnień, pozornie różnych kwestii?

Odpowiedź: Duża liczba artykułów zależy od podziału dusz, od wariantów połączeń między nimi. Dlatego potrzebujemy takiej obfitości materiału.

Pytanie: Jeśli grupa ludzi wybierze jeden artykuł, na przykład: „Nie ma nikogo oprócz Niego” i będzie postępować tylko według niego, czy osiągnie cel?

Odpowiedź: Nie, nie osiągnie. Żaden artykuł nie obejmuje wszystkich dusz.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Pytanie: Co jest tak wyjątkowego w Torze, skoro nawet Księga Zohar jest jedynie komentarzem do Tory?

Odpowiedź: Zapisy, które Mojżesz zrobił na pergaminie, są ziemskim wyrazem, w materialnych symbolach, duchowych działań światła na pragnienie. Wszystko, czego Mojżesz nauczał swoich uczniów, zapisał w księdze.

Podczas czterdziestu lat wędrówki po pustyni zapisali całą Torę, przechodząc cały proces zarówno w zapiskach, jak i w ciałach, i w duchowości, zapisali całą swoją drogę, począwszy od wygnania z Egiptu (ziemskiego i duchowego), przez pustynię (ziemską i duchową) aż do ziemi Izraela (ziemskiej i duchowej).

Wszystko to urzeczywistniło się w związku gałęzi i korzenia. Cały ten proces Mojżesz wyraził w bardzo konkretnej, symbolicznej formie. Zohar opisuje ten sam proces już na innym poziomie, w innej formie, ponieważ ogólne pragnienie otrzymywania przyjemności, stworzone przez Stwórcę, posunęło się w międzyczasie o kilka kroków naprzód, udoskonaliło pod wpływem światła.

Dlatego to pragnienie, które przeszło wzloty i upadki, zburzenie Pierwszej i Drugiej Świątyni, wygnanie, i osiągnęło ostateczne rozbicie przed ostatnim wygnaniem, powinno dostać metodę odpowiednią dla końca wygnania, dla naszych czasów.

Właśnie dlatego została napisana Księga Zohar, której autorami byli kontynuatorzy wielu pokoleń kabalistów, poczynając od Abrahama aż do zburzenia Świątyni. Ponieważ rabin Szymon był uczniem rabina Akiwy, który odkrył ogromne światło, i dlatego mógł wyrazić to w Księdze Zohar.

Sama Tora dzieli się na dwie części: ustną i pisaną, co wynika z różnicy między Zeir Anpinem (Z“A) i Malchut. Z“A świata Acilut nazywa się „ustną Torą”, a Malchut świata Acilut „pisaną Torą”. Tora jest odkryciem światła. W świetle, które przychodzi do Malchut, jest wszystko, co niezbędne do jej zmiany. Ale jeszcze nie zrealizowało się w działaniu i dlatego nazywa się „ustną Torą”. Jest to na razie praca z ekranami.

Natomiast kiedy pod wpływem tego samego światła w Malchut urzeczywistniają się wewnętrzne zmiany i zostają w niej utrwalone, nazywa się to „pisaną Torą ”. Mowa tu tylko o działaniach światła w pragnieniach – od początku stworzenia i do jego końca. Ponieważ nie ma nic poza pragnieniami.

Wśród tych pragnień są takie, które odczuwają się jako istniejące same z siebie, oddzielone od wszystkich innych – czyli my. Mają takie właściwości, które mogą pomóc im na drodze naprawy. Dlatego dostają odczucie braku, własnego nienaprawienia, rozpoznanie zła – tak właśnie odczuwamy siebie.

To tym pragnieniom należy dać tak zwaną Torę – instrukcję, która wyjaśnia im, jak mogą sami, poprzez swój wolny wybór, uczestniczyć w swoich naprawach, samodzielnie przyciągać światło, pragnąc naprawić się szybciej, zamiast czekać, aż światło przyjdzie i poruszy ich.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Tora, ZOHAR

Pytanie: Jak zrozumieć, o jakich tajemnicach opowiada Tora?

Odpowiedź: Jeśli chcemy zrozumieć, o czym opowiada Tora, to trzeba zacząć studiować naukę Kabały. Kabała uczy metody czytania świętych ksiąg, ponieważ świętymi nazywane są dlatego, że zostały napisane na poziomie wyższego, duchowego świata. Dlatego do ich zrozumienia, musimy opanować specjalny język, terminy, aby wiedzieć co oznaczają słowa takie jak „człowiek”, „dusza”.

Każde słowo i zdanie Tory zobaczymy zupełnie inaczej. Powiedziano, że „Tora mówi językiem ludzkim”, to znaczy „językiem gałęzi”. Używa ona słów naszego świata, ale wskazuje na korzenie wszystkiego, co się dzieje, czyli siły działające w wyższym świecie.

Dlatego Tora nazywana jest świętą, a w naszym świecie nie ma świętości. „Święta” oznacza „oddzielona” od naszego świata. Tak jak podczas ślubu pan młody mówi do panny młodej: „Jesteś mi poświęcona”, to znaczy ​​oddzielasz się od całego świata i należysz tylko mnie. W tym samym znaczeniu, Tora nazywana jest świętą, ponieważ odnosi się wyłącznie do wyższego świata.

Oznacza to, że przede wszystkim musimy nauczyć się języka, w którym napisana jest Tora. Wtedy zrozumiemy wszystkie jej opowieści i zrozumiemy, że nie jest to historia ani legendy, lecz dokładna instrukcja, prowadząca nas do właściwego postrzegania rzeczywistości. Tora nie mówi o wydarzeniach z odległej przeszłości, lecz o siłach, które mają na nas bezpośredni wpływ teraz.

Z audycji w radiu 103 FM

Kategorie: Język Kabały, Tora

Pytanie: Co to znaczy żyć według praw Tory?

Odpowiedź: Wszystko, co otrzymujemy od Tory, jest przeznaczone tylko po to, aby pomóc nam lepiej żyć.

Pytanie: Kiedy Tora pomaga człowiekowi, wtedy wypełnia on przykazania z łatwością. A jak sprawdzić, czy Tora mu pomaga, czy człowiek jednak wykonuje działania obdarzania ze względu na otrzymywanie?

Odpowiedź: Należy kontynuować, a z czasem człowiek zobaczy.

Pytanie: Czy można osiągnąć taki stan, w którym Tora będzie mnie stale chronić podczas drogi, tak aby zawsze być w radości, w stanie wzniesienia?

Odpowiedź: Nie możemy osiągnąć ideału, ponieważ nie jesteśmy jeszcze w stanie Ostatecznej Naprawy (Gmar Tikun), ale stopniowo możemy się do niego zbliżyć.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania, Tora

Pytanie: Powiedziano w TES, p.40: Najpierw rozważmy słowa mędrców, którzy powiedzieli: „Pracował i znalazł – wierz, nie pracował i znalazł – nie wierz”. Dlaczego trzeba to najpierw rozważyć, a potem zrozumieć, jak i w czym Tora staje się dla człowieka śmiertelnym jadem?

Odpowiedź: Należy postarać się ujawnić warunek „pracował i znalazł – wierz”, na tyle głęboko, żeby zobaczyć, że wysiłki, które możemy włożyć by osiągnąć odczucie odkrycia, były proporcjonalne do naszego pragnienia.

Jak to możliwe, żeby człowiek pracował i nie znalazł, skoro oddaje wszystkie swoje siły, żeby osiągnąć poznanie Stwórcy, i znajduje się w oczekiwaniu Jego odkrycia.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES, 29.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Tora