„Z Twoich czynów poznajemy Ciebie” – to stan, kiedy człowiek stopniowo za każdym razem, swoim wysiłkiem w upadku i wzniesieniu poznaje działania Stwórcy. Ponieważ chcę w każdym stanie być połączony ze Stwórcą.

Właśnie w złych stanach zaczynam rozumieć, jak On mną zarządza, gra ze mną, dezorientuje mnie. Na tej podstawie zaczynam odczuwać, że nie “zwodzi” mnie samego, a moje pragnienie otrzymywania, poprzez które to wszystko się dokonuje.

Wtedy odnoszę się do pragnienia otrzymywania jak do narzędzia, naczynia, kli. Jestem ja i kli. W tym momencie pojawia się „głowa” (rosz) i „ciało” (guf) parcufa.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Czym są dwa działania podczas upadku”, 10.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jest powiedziane: „Zrobimy i usłyszymy”. Czy jest to jedno działanie?

Odpowiedź: Zrobimy – to działanie, usłyszymy – to konsekwencja. Jeśli moje działanie lub prośba do Stwórcy ma na celu obdarzanie, wówczas otrzymamy tę właściwość i wypełnimy działanie dla obdarzania.

Pytanie: Jaki jest związek pomiędzy obdarzaniem ze względu na obdarzanie i odbitym światłem?

Odpowiedź: Każde obdarzanie, obdarzanie ze względu na obdarzanie lub obdarzanie dla otrzymywania, odnosi się do odbitego światła.

Pytanie: Intencja, aby osiągnąć obdarzanie Stwórcy może być nie całkowicie czysta. Jak to naprawić? W którym momencie?

Odpowiedź: Naprawia się to od razu na miejscu. Jak tylko pojawią się jakieś pragnienia, musisz je natychmiast zbadać a te pragnienia, które są ponad egoizmem, wykorzystać dla dobra Stwórcy.

Pytanie: Co to jest wyższe światło, które Stwórca daje nam dla obdarzania?

Odpowiedź: Jest to światło Stwórcy, które naprawia nasze intencje. A potem z tymi intencjami możemy działać na rzecz obdarzania Stwórcy poprzez swoich przyjaciół.

Pytanie: Jeśli jeden z przyjaciół odczuwa związek z prawdziwym obdarzaniem, to jak może dokładnie i umiejętnie przekazać swoje uczucia przyjaciołom?

Odpowiedź: Przyjaciele sami to poczują. Ponadto, może się modlić, aby Stwórca pomógł mu wytłumaczyć to przyjaciołom. Bez słów.

Pytanie: Jak zrozumieć, że sprawiam zadowolenie Stwórcy?

Odpowiedź: Powinieneś to poczuć poprzez twoje połączenie z Nim.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co mogę zrozumieć z działania Stwórcy, z przeszkody, która zostaje mi posłana?

Odpowiedź: Jeśli rozumiem stan, w którym Stwórca posyła mi pragnienie z intencją otrzymywania, to z tego Jego działania poznaję Jego miłość do mnie. Daje mi materiał, samo pragnienie, oraz możliwość upodobnienia się do Niego, bycia jak On, osiągnięcie tego samego odczucia, jakie ma On.

Wynika z tego, że taki Jego stosunek wobec mnie jest najlepszy. Nie da się stworzyć większego stanu miłości, szczerości i lepszej relacji, niż ta. Tym samym Stwórca daje mi możliwość, stać się do Niego podobnym.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Czym są dwa działania podczas upadku”, 10.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Powiedział Pan, że wyjście ze stanu upadku zależy od przygotowania. Ale dlaczego mówią, że zależy to od Stwórcy, a nie od otoczenia, grupy?

Odpowiedź: Dlaczego wszystko musi dokonywać się właśnie z pomocą Stwórcy? Ponieważ dzięki temu staję się jak On. Nie może być ani jednego prawidłowego działania z mojej strony, jeśli nie powiążę Stwórcy ze wszystkim, co się ze mną dzieje, jeśli nie jesteśmy ze sobą połączeni, jak, powiedzmy, dwie sklejone kartki w książce.

Do każdego stanu, określenia w działaniach, w myślach, w intencji, muszę odnosić się poprzez Stwórcę. W ten sposób Go poznaję. W ten sposób upodabniam się do Niego. Generalnie, cały mój wysiłek polega na tym, aby ciągle pozostawać z Nim, niezależnie od tego, co razem przechodzimy. To oznacza: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Czym są dwa działania podczas upadku”, 10.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jakimi oczami widzimy prawdziwy świat?

Odpowiedź: Postrzegamy świat, który nas otacza poprzez nasz egoizm, a chcielibyśmy widzieć go, nie zmącony naszym egoizmem, taki jaki jest w rzeczywistości. Do tego stanu dochodzimy stopniowo, krok po kroku.

W jaki sposób mogę to zrobić? Staram się to wszystko przepracować w grupie, w której znajduję się, czyli widzieć ją lepszą, powyżej siebie. Jeśli to realizuję, wtedy będę postrzegać świat głębiej, kompletnie, świat w którym Stwórca stopniowo mi się odkryje.

Pytanie: Jeśli w naprawionym stanie świat jest doskonały, to dlaczego ciągle mówimy o jego degradacji?

Odpowiedź: Mówimy zgodnie z tym, jak go postrzegamy. Ale tak zwana degradacja ma na celu popchnięcie nas do własnej naprawy, aby poprzez nas samych zobaczyć świat doskonały.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kiedy patrzymy na naszą historię, która musi wydarzyć się w każdym z nas: wejście do Egiptu i wyjście z niego, rozstąpienie się Morza Czerwonego, zbliżenie do góry Synaj, stanie u jej podnóża, nie widzimy aby człowiek w jakiś sposób działał czy wpływał na bieg wydarzeń. Tora mówi o tym jednoznacznie: tak to było.

Oznacza to, że wszystko jest z góry przesądzone i że już znajdujemy się w końcu tego rozwoju. Teraz ten rozwój, zaprogramowany potencjalnie, musi się zrealizować we wszystkich i każdym z nas bez wyjątku i bez możliwości uniknięcia tego procesu.

Widzimy, że wszystko jest powiązane przyczynowo-skutkowym związkiem: potrzeba danego stanu i jego narodzin, które z kolei rodzą potrzebę następnego stanu i jego narodzin, i tak dalej. Ale nasza rola polega na przyspieszeniu stanów, na świadomym uczestnictwie w nich, zwiększeniu wrażliwości na to, co się dzieje. Ale rozwinąć tę wrażliwość możemy tylko z pomocą grupy.

Grupa może zwiększyć moją świadomość zła i dobra w różnych stanach i tak bardzo wzmocnić moją wrażliwość na nie, że poczuję jak zachodzą we mnie w każdym ułamku sekundy, a nie raz na kilka dni, tygodni, czy miesięcy. Wszystko zależy od miary wrażliwości. Gdy ją już nabywam, zaczynam rozumieć swoje stany, zaczynam określać ich jakość, ich istotę – czym jest dobro, a czym zło.

W ten sposób stopniowo, w świetle, które na mnie oddziałuje, zaczynam łączyć dobre i złe stany z relacją do wielkości Stwórcy, aż zacznę nienawidzić mojej natury. Wtedy dochodzę do podnóża góry Synaj, nazwanej tak dlatego, że osiągam nienawiść (hebr. sina) do swojej natury, i dzięki temu staję się godny otrzymania Tory.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Czym jest przygotowanie do otrzymania Tory – 1”, 12.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jak praktycznie pracować z intencją, gdy otrzymuję materialną przyjemność? Nie ma znaczenia, czy otrzymuję duchową przyjemność czy materialną, zawsze powinienem dziękować za nią Stwórcy. Każdą przyjemność można obłóczyć w intencję ze względu na obdarzanie. Aby to zrobić, należy przeanalizować otrzymaną przyjemność i otoczyć ją swoją postawą wobec Stwórcy, pragnąc podziękować Mu za daną mi przyjemność.

Rozumiem, że przyjemność pochodzi od Stwórcy i chcę ją przyjąć z wdzięcznością, w odbitym świetle, czyli w mojej odpowiedzi skierowanej do Niego. Czuję, jak to przybliża mnie do Stwórcy. Stwórca jakby robi krok w moją stronę, dając mi przyjemność, a ja odpowiadam Mu swoją wdzięcznością, także robię krok w Jego stronę i stajemy się sobie bliżsi. Oznacza to, że mogę teraz otrzymać przyjemność w kelim obdarzania.

Stwórca obleka się w materialne szaty, dlatego że tylko w takich niskich odzieniach jesteśmy w stanie, na razie poczuć daną nam przyjemność. Stwórca jest obecny we wszystkim, co sprawia nam przyjemność: w kawałku chleba, w słodkim cukrze, w łyku wody, w przyjemnych zapachach i dźwiękach. Stwórca obłócza się w to wszystko i dlatego zauważamy różne zmiany.

Gdy jednoczymy się i otrzymujemy przyjemność, to możemy zadowolić tym Stwórcę. Przecież to On w każdej chwili i w każdym stanie wnosi swoje światło w każdą formę przyjemności, zjednoczenia i wzajemnego obdarzania.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Wiara jest środkiem do osiągnięcia wewnętrznego światła Tory. Wiara to kli dla obdarzania, właściwość Biny. Powinna być podstawą, i dlatego powiedziano: „Sprawiedliwy będzie żyć swoja wiarą”.

Wiara ponad wiedzą jest środkiem do zwrócenia się do Stwórcy, aby otrzymać podobne właściwości do Jego właściwości. Ale to nie jest jeszcze ostateczny cel. Oczywiście, wiara ponad wiedzą jest celem studiowania, ponieważ chcemy osiągnąć naprawę, właściwość obdarzania. Ale w istocie jest to tylko środek.

Ponieważ Tora nazwana jest Torą życia i należy uczyć się z intencją „liszma” dla Tory, a nie „liszmo” – dla Stwórcy. Innymi słowy, chcę nie tylko stać się podobny do Stwórcy, budując kli, ale także napełnić to kli właśnie tym napełnieniem, które odpowiada Stwórcy, aby to napełnienie stało się moim „życiem i długowiecznością”.

Z lekcji według artykułu Rabasza,18.01.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Tora

Pytanie: Kabaliści zaliczają zazdrość do tych cech, które pomagają człowiekowi wejść do świata duchowego. Ale tak naprawdę, czego mam zazdrościć innym? Przecież każdy człowiek jest wyjątkowy i każdy podąża swoją własną drogą. Dlaczego wyjątkowość innych miałaby budzić we mnie zazdrość i dodawać mi siły na drodze?

Odpowiedź: Celowo wzbudzam zazdrość, pasję i ambicję w sobie. Nie chodzi tu o człowieka z ulicy, który zazdrości innym sukcesów lub pragnie zaszczytów. Na płaszczyźnie tego świata zazdrościmy drobiazgów i namiętnie pożądamy błyskotek. Ale ja wręcz przeciwnie biorę tylko to, co jest mi potrzebne do życia, i na resztę nawet nie patrzę.

Zapewniam sobie wszystko, czego potrzebuję, przygotowuję się do pracy duchowej i już w jej ramach aktywuję takie narzędzia jak zazdrość. Poniewaz inaczej, nie będę miał jak się rozwijać. Zazdrość, pasja i ambicja to trzy egoistyczne podejścia, bez płomienia których praca się zatrzymuje. To one wyprowadzają mnie z tego świata, a także ze światów BJ’A do świata Acilut.

Dlatego jeśli chcę pracować duchowo, to patrzę na pracę innych i pochylam przed nimi głowę. Wtedy stają się w moich oczach wielcy: zaszli daleko, osiągnęli już koniec naprawy – a ja zazdroszczę im.

A jeśli nie zazdroszczę, to jestem osłabiony i nie mogę ruszyć się z miejsca. Całą siłę postępu, otrzymuję od swojego egoizmu. Właściwy ruch z prawidłową intencją, czyli forma obleczona w materiał, przynosi mi światło; a sam materiał, dzięki któremu się rozwijam, to mój egoizm.

Pytanie: Ale jak uchronić przed zazdrością prawidłową intencję?

Odpowiedź: To właśnie na zazdrości, pasji, ambicji buduje się intencję. Zazdrość przekształcasz w zazdrość o Stwórcę, ambicję w Jego chwałę, zapał w gotowość połączenia z Nim. A w przeciwnym razie, co naprawiasz? Co budujesz: zamek z powietrza w chmurach?

Pytanie: Jednak, kiedy ulegam zazdrości, pochłania mnie jej ogień…

Odpowiedź: Nie tak, pozwalasz sobie aby obudzić zazdrość, zapał i ambicje dopiero po redukcji – już nie dla siebie, ale po to, żeby zrozumieć, określić „terytorium pracy”. Wszystko odbywa się pod kontrolą, w przeciwnym razie nie należy zaczynać. Krótko mówiąc, próbuj. Nie bój się wybuchnąć zazdrością. Zacznij nad tym pracować. Daj Boże, żebyś pozazdrościł przyjaciołom, to będzie dobre. Przecież nie mamy żadnej innej siły napędowej.

Gdybym żył sam, bez otoczenia, to bym był jak zwierzę. I odwrotnie, jeśli otoczenie mnie ekscytuje, stale demonstrując, że przyjaciele mają to, czego mi brakuje, dzięki temu robię postępy w życiu. Potrzebuję tylko specjalnego otoczenia, które daje dobre przykłady, których będę zazdrościć.

Z lekcji według artykułu „Pokój na świecie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy zazdrość na naszej duchowej drodze może zaszkodzić człowiekowi? W świecie materialnym zazdrość jest bardzo szkodliwa w życiu. Jak prawidłowo zazdrościć przyjaciołom i Panu?

Odpowiedź: Zazdrość jest zarówno bardzo dobrą, jak i bardzo złą cechą. To zależy od tego, jak ją wykorzystujesz. Jeśli zazdrość dopinguje cię, sprawia że szybko rozwijasz się pomagając innym, to jest to dobra zazdrość. Używaj jej.

Pytanie: Jak nie szkodzić, jak zmniejszyć pragnienie zazdrości, aby nie zepsuć człowiekowi drogi i życia?

Odpowiedź: Zazdrościć tak, aby przejąć od przyjaciół dobre właściwości i wykorzystać je, aby się do nich zbliżyć.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa