Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 5

Pytanie: Jakie działania można podjąć, jeśli niektórzy członkowie dziesiątki nie wierzą, że Stwórca zarządza światem jako Dobry, Czyniący dobro?

Odpowiedź: Chcemy odkryć Stwórcę, dlatego znajdujemy się w grupie, to jednak musimy zdawać sobie sprawę z tego, co robimy, aby Go odkryć. Odkrycie dowolnych stanów i wydarzeń, odbywa się w odczuciu i w zrozumieniu, to znaczy w uczuciach, w wiedzy w takim stopniu, w jakim możemy upodobnić się do tego, co się dzieje. Dotyczy to także naszego egoistycznego świata.

Dlatego musimy stworzyć w sobie organ podobny do Stwórcy, właściwość obdarzania, w której możemy Go odkryć i osiągnąć swój cel. Więc zróbmy to. Musicie wierzyć kabalistom i podążać za nimi. Wtedy zobaczycie, że odniesiecie sukces. W każdym razie kabaliści nie uczą nas niczego złego. Tylko tego, żebyście odnosili się do swojej ograniczonej, małej grupy przyjaciół tak, jakbyście już znajdowali się we właściwości obdarzania i miłości.

Jeśli będziecie próbować, to stopniowo poczujecie, że oprócz naszego świata istnieje jeszcze inny świat, że oprócz naszego poziomu relacji istnieją inne relacje i wszystkie zbudowane są na tej właściwości. Dla tego musicie stworzyć w naszym świecie zamkniętą przestrzeń – grupę, w której będziecie odnosić się do siebie nawzajem zgodnie z prawami świata duchowego. Odkryjecie wtedy między sobą Stwórcę.

Zapamiętajcie te słowa, postarajcie się je poczuć! Nie wymądrzajcie się, przez to tylko cofniecie się i kto wie, kiedy wrócicie ponownie.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek nieustannie otrzymuje wszelkiego rodzaju wpływy od natury, od środowiska, od całego świata poprzez miliony różnych kanałów i reaguje na to.

Jak możemy zrozumieć, co otrzymujemy, jak możemy na to zareagować, aby z poziomu natury, z którym wchodzimy w interakcję, osiągnąć prawidłowe względne położenie i maksymalnie efektywnie rozwijać się do pełnego odkrycia się w nas Natury oraz pełnego odkrycia nas w Naturze?

Człowiek znajduje się w zamkniętym systemie Natury, który wpływa na niego poprzez różne kanały na wszystkich poziomach: w rodzinie, w pracy, w społeczeństwie i tak dalej. Jeśli prawidłowo definiuje, że ​​może wykorzystać wszystkie te przeszkody dla swojego duchowego wzrostu, to można nazwać błogosławieństwem. I odwrotnie, jeśli nie może niczego usprawiedliwić, to jest przekleństwem.

Ale w zasadzie, zawsze daje się człowiekowi możliwość wzniesienia się, odkrycia Natury (Stwórcy) i osiągnięcia błogosławieństwa. Jeśli to nie wychodzi, to musi wziąć na własny rachunek.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 08.02.2022

Kategorie: Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Jak obudzić i stale przebudzać konieczność miłości do przyjaciół? Przestać myśleć o sobie i myśleć tylko o nich? Jak to zrobić?

Odpowiedź: A jak zacząłeś teraz o tym myśleć? Wcześniej nie miałeś takiej myśli, a teraz czujesz w sobie to przebudzenie.

W jaki sposób to się stało? Dlatego że jednoczyłeś się ze swoimi przyjaciółmi, słuchałeś mnie, włączałeś się we wspólny stan ducha, jaki panuje na kongresie.

Tak więc proszę was, abyście kontynuowali i nie wychodzili z tego stanu.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Księga Zohar napisana jest specjalnym językiem, głównie aramejskim. Aramit to starożytny język paralelny do języka hebrajskiego, w którym dzisiaj mówią w Izraelu. Te dwa języki były popularne w starożytnym Babilonie, dlatego są używane przez kabalistów.

Pierwszy kabalista, który nazywał się Adam, używał zarówno języka aramitskiego, jak i hebrajskiego. W swojej książce „Raziel a Malah“ („Tajny Anioł“) używał obydwu języków.

Język Księgi Zohar nie jest dokładnym fizyko-matematycznym językiem, ale językiem wskazówek, należy go dobrze zrozumieć. Jest dostępny tylko dla człowieka, który obłócza się w te obrazy i wydarzenia, opisane nim alegorycznie.

Dlatego człowiek nie może od razu zrozumieć, o czym dokładnie napisano w tej księdze. Jeśli pracuje nad sobą, studiuje Kabałę, jest w grupie, rozwija się w grupie podobnej do tej, która napisała Księgę Zohar, zaczyna rozumieć, co zapisali, i jak napisane słowa zaczynają odtwarzać się w jego grupie.

To jest Księga Zohar która zaczyna brzmieć jak odtwarzana płyta, pojawia się między nimi i pokazuje im, o czym ona mówi.

Ale dzieje się to tylko w takim stopniu, w jakim uczący się, podobni są we właściwościach autorów Księgi Zohar. Dlatego sam język tej księgi, tak zwany „język gałęzi”, jest alegoryczny i zrozumieć go może tylko ten, kto znajduje się na duchowym poziomie. Inaczej Księga Zohar jest postrzegana jako zbiór zwykłych opowieści, bajek, legend.

Z rozmowy o Księdze Zohar

Kategorie: Język Kabały, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Co to jest w Kabale „miłosierdzie Stwórcy”?

Odpowiedź: Wszystkie epitety: „Stwórca jest dobry”, „Czyniący dobro”, „miłosierdzie”, „miłość”, „nienawiść” itd., chociaż są używane w kabalistycznych książkach, zostawcie dla powieści.

Należy zrozumieć, że inaczej nie możemy wyrazić swoich wrażeń. Mówimy, że coś jest mokre, to gorące, to chłodne, przyjemne, nieprzyjemne itd., w taki sposób wyrażamy siebie.

Zasadniczo wszyscy jesteśmy wrażliwymi stworzeniami. Chociaż wydaje nam się, że działamy rozumem, to nie robimy tak w żadnym wypadku! Czujemy i cały czas mierzymy swoje doznania. Nawet kiedy mówię „pięć metrów” lub „500 tysięcy kilometrów”, to mimo wszystko poprzez uczucie mierzę te odległości. Tam, gdzie w nas nie ma uczuć, tam nie ma żadnych pomiarów, żadnej nauki, żadnych pojęć.

Nie możemy działać absolutnie sztywno, bez uczuć, w systemie pomiarowym. W taki sposób jesteśmy zbudowani, dlatego że od początku naszą istotą jest pragnienie czerpania przyjemności. Odnośnie tego pragnienia – więcej przyjemności, mniej przyjemności – możemy właśnie zmierzyć siebie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 22.12.2019

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Mówi Pan, że człowiek może dojść do odkrycia wyższego świata tylko za pomocą Kabały. Jak odnosić się do innych metod które twierdzą, że osiągnęły odkrycie ludzkiej świadomości?

Odpowiedź: Tak samo, jak do mnie – nie wierzyć nikomu. Z jakiej racji powinniście mi wierzyć lub komuś innemu? Jeden będzie miał większą brodę, drugi będzie piękniej mówił, trzeci będzie manipulował czymś innym. Wszystko należy sprawdzić.

Najpierw musisz się upewnić, że sprawdzasz poprawnie. To znaczy najpierw uporządkować swoje organy zmysłów, swoje myśli, swój aparat, za pomocą którego przeprowadzasz weryfikacje, tak jak każdy naukowiec.

Bo jak inaczej to zrobić? Powiedzmy, że teraz zaczynasz komuś wierzyć. Tak minie całe życie, i w rezultacie na końcu przekonasz się, że wierzyłeś nie w to co trzeba. Następnym razem, będąc w naszym świecie, uwierzysz i podążysz za innym z zamkniętymi oczami. Kabała mówi nie: „Najpierw należy sprawdzić, za pomocą czego, upewniamy się, co jest doświadczeniem, jego poprawną prawidłowością, analizą, tylko po tym poprawnie podchodzimy do tego systemu”.

Gdy przyszedłem do Kabały w charakterze początkującego uczonego, tylko w taki sposób odnosiłem się do niej. Nawet nie wyobrażałem sobie, że mogę w coś wierzyć. W co? W to, że mówią mi o istnieniu Boga? Nie chcę wierzyć! Chcę wiedzieć!

Kabała zajmuje się tym, że odkrywa ci wiedzę. Poznajesz wyższy świat, to znaczy dodatkowy system, który stoi za naszym światem i zarządza nim. Stopniowo wchodzisz w niego, zaczynasz go widzieć. On przechodzi wskroś przez materię. Widzisz, jak działa materia, jak wszystkie jej części są związane między sobą. Wszystkie metody mówią tylko o tym, a kabalista to widzi, tym operuje.

Każdy człowiek, który zadaje sobie pytanie o sens życia, powinien to wszystko sprawdzić sam na sobie. Nikt nie może niczego zrobić za niego.

Jeśli człowiek znajduje uspokojenie w jakiejś innej metodzie, to niech tam pozostanie. Kabała w żadnym wypadku nikogo nie ciągnie do siebie i nikogo nie agituje. Przez wiele tysiącleci była ukryta, dlatego że ludzkość jej nie potrzebowała, obecnie w ludziach pojawiło się naglące pytanie o sens życia. Wcześniej ludzkość nie była na tyle wzajemnie powiązana między sobą, jak teraz.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Poszukujący”

Kategorie: Kabała i inne nauki, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: W jakim stopniu zjawiska katastroficzne zachodzące dziś w naturze, w relacjach społecznych, na poziomie zmiany celów, stawianych przed ludźmi, przyśpieszają lub opóźniają odkrycie Programisty, który stworzył wszechświat?

Być może specjalnie popycha nas do jakiegoś punktu przełomowego, po którym nie będzie innego wyjścia?

Odpowiedź: Mimo wszystko nie mamy żadnego wyjścia. Mamy tylko jedną drogę: albo rozwijać się automatycznie zgodnie z Jego planem, albo podejmować własne wysiłki.

Jego plan jest skierowany na to, aby istoty, które On stworzył, pojęły Go i odkryły, że wszystko, co stworzył, zostało stworzone w formie wielkiego dobra. A ponieważ nie chcą tego poznać, to istnieją w przeciwstawnym świecie, w przeciwstawnych doznaniach, w swoich egoistycznych pragnieniach.

Nie proponuje się tu nic nowego – tylko zmienić naszą naturę z egoistycznej na altruistyczną. Jeśli opanujemy ją, zrozumiemy, że świat, wszechświat, kosmos mają zupełnie inny obraz. W naszym naprawionym mózgu będzie się to odzwierciedlało prawidłowo.

Z programu telewizyjnego „Wirtualny świat”, 09.02.2022

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Pytanie: Czym jest błogosławieństwo i przekleństwo dla człowieka rozwijającego się duchowo?

Odpowiedź: Człowiek, który czuje, że znajduje się w świecie, którego nie rozumie, ale czuje, że ten świat został stworzony dla niego, chce go poznać, zrozumieć, adaptować się do tego świata lub świat pod siebie, czyli wejść z nim w poprawną interakcję, stopniowo studiuje naturę i szuka jak można się do tego dostać.

Jeśli są w nim pewne zapisy informacyjne, nawet jeśli jest to małe dziecko, to już się rozwija. Czuje, że musi zrozumieć sens życia, dlaczego jest to dane, co zawiera. Taki człowiek szuka tego, stopniowo i w końcu znajduje.

Sam fakt, że jest prowadzony do zrozumienia sensu życia, nazywa się błogosławieństwem. A jeśli poczuje, że odwodzą go od tego, nazywa się to przekleństwem.

Pytanie: Czy można nazwać przekleństwem otrzymywanie ze względu na siebie?

Odpowiedź: Ogólnie tak. Używanie egoizmu, to znaczy wykorzystywanie dowolnych swoich pragnień i właściwości dla własnego wzniesienia, przyjemności, napełnienia, władzy nad innymi, to wszystko jest na szkodę dla samego człowieka. Takie działania można nazwać nie szkodliwymi w stosunku do innych, a szkodliwymi dla siebie.

Pytanie: Jeśli, na przykład, człowiek otrzymuje intencję ze względu na obdarzanie, wznosi się ponad swoje egoistyczne myśli, czy to jest błogosławieństwo?

Odpowiedź: Oczywiście. To jest rzeczywiście realna pomoc z góry.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 08.02.2022

Kategorie: Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Co zrobić, gdy egoizm popycha mnie do zjednoczenia, mówiąc: „Idź zjednocz się, tam wygrasz świat duchowy”?

Odpowiedź: Wspaniale! Idź i zjednocz się. To dobrze. A potem zobaczysz, jak bardzo ego będzie przeciwko tobie, za tobą i tak dalej.

Egoizm – to anioł Stwórcy. Teraz nazywamy go „złym aniołem”. Potem zrozumiemy, że na świecie nie ma zła, tylko dwie przeciwstawne siły, które popychają nas do naszego jedynego Źródła, abyśmy mogli je zrozumieć.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Jak można nauczyć się wzajemnego poręczenia w radości? Za każdym razem, gdy próbuję o tym pomyśleć, to ciało zaczyna wynajdywać różne sztuczki. „Tylko nie poręczenie!” – krzyczy egoizm.

Odpowiedź: Ciało ma rację, ono tego nie chce. I co powinieneś zrobić? Powinieneś poważnie się o to zatroszczyć i dosłownie od rana do wieczora starać się być skupionym wewnętrznie, w dążeniu do swoich przyjaciół i prosić o to. W zbliżeniu z nimi odkryjesz Stwórcę, w przeciwnym razie pozostaniesz małym zwierzęciem.

Pytanie: Jak prosić Stwórcę o to, co On chce dać, a nie stawiać Mu warunków?

Odpowiedź: Jeśli prosisz o swoje zjednoczenie, z którego możesz zwrócić się do Stwórcy, aby cię zjednoczył i napełnił, to jest to najpiękniejsza prośba, na którą On czeka.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie