Pytanie: Co oznacza „płonący cierń”?

Odpowiedź: Są takie krzewy, które płoną, dlatego że wydzielają różne olejki. Zarówno w powietrzu, jak i na słońcu wyglądają, jakby zostały pochłonięte przez płomienie. Wydają się płonąć, ale same się nie palą, a od nich unosi się ciepło i zapach.

Z duchowego punktu widzenia w człowieku płonie pragnienie zrozumienia Stwórcy, zbliżenia się do Niego. Nazywa się to „płonący cierń” („sne boer”). Sam człowiek staje się tym cierniem.

W „Opowieści paschalnej” pragnienie zrozumienia Stwórcy przekazuje się alegorycznie. Kiedy Mojżesz uciekając przed faraonem powrócił do narodu, zobaczył płonący krzew. Symbolizuje to pojawienie się w nim siły, dążącej do Stwórcy w takiej formie, że może prowadzić za sobą innych.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.04.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Kto doświadcza plag faraona?

Odpowiedź: Dziesięć plag egipskich przechodzi przez człowieka, który jeszcze nie uwolnił się od swoich egoistycznych intencji. Człowiek odczuwa te plagi jako karę, w tych pragnieniach, które nie zostały jeszcze naprawione intencją ze względu na Stwórcę.

Pytanie: Jak nie utożsamiać siebie z faraonem? Niech faraon przez to przechodzi, niech cierpi.

Odpowiedź: To właśnie te kary pomagają człowiekowi nie utożsamiać siebie z faraonem, ale abstrahować od niego. Oznacza to że potrzeba dziesięć uderzeń, dziesięć porcji światła, które są po to, aby człowiek po każdej dawce oddzielił się od faraona i patrzył na niego z boku.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 14.04.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czego można nauczyć się od faraona?

Odpowiedź: Wszystkiego, oprócz bezpośredniej pracy dla Stwórcy.

A ogólnie, faraon – to wszystko! Faraon uczy nas nawet pracować dla Stwórcy. Tylko my nie rozumiemy, w jaki sposób nas uczy. Wszystko, co w nas jest, wszystko, co prowadzi nas do przodu, to, co nami porusza, uczy nas, buduje, kieruje – to wszystko jest faraon.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 14.04.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Na czym polega cud wyjścia z niewoli egipskiej?

Odpowiedź: Cud polega na tym, że w zasadzie z niewoli nie da się wyjść. Urodziliśmy się i istniejemy w intencji ze względu na siebie, tylko dzięki pomocy z góry, pomocy Stwórcy, intencja ta może zmienić się w intencję ze względu na oddawanie innym. W taki sposób wychodzimy z Egiptu.

Cud – to nowe właściwości oddawania i miłości, które pojawiają się w nas w miejsce właściwości otrzymywania i nienawiści. Człowiek powinien sam świadomie poprosić o te właściwości, wtedy wyższa siła natury zacznie je w nim kultywować.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.04.2022

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Z punktu widzenia Kabały Bóg lub Natura to jedno i to samo. Celem Natury, jak napisano w pierwotnych źródłach, jest jedność wszystkich przeciwieństw. Dlatego tak wiele mówi się w nich o tym, że trzeba zjednoczyć się, „pokochać bliźniego” i tak dalej. Jednak jaki jest cel lub tendencja Natury

Odpowiedź: Celem Natury jest doprowadzenie człowieka, a zatem wszystkich, którzy tworzą pojęcie „człowiek”, do stanu podobieństwa ze Stwórcą. Wtedy będzie nazywał się „Adam” („adome” – „podobny do Stwórcy”).

Stwórca – to właściwość obdarzania i miłości. A człowiek w swoim pierwotnym stanie jest przeciwstawny tej właściwości. Dlatego jego naprawa polega na tym, żeby oddalił się od swojej pierwotnej egoistycznej właściwości „dla siebie” i odwrotnie zmienił się tak, żeby robić wszystko dla dobra innych. Taka jest tendencja Natury.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 26.04.2022

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Komentarz: Kiedy czytałem historię o wyjściu z Egiptu, to nie mogłem zrozumieć, dlaczego Stwórca nieustannie zatwardza ​​serce faraona. A potem w pierwotnych źródłach znalazłem wyjaśnienie, że zatwardziałość serca jest konieczna, aby w człowieku pojawiło się prawdziwe pragnienie prawdy.

Odpowiedź: Potrzeba pomocy Stwórcy!

Człowiek jednak myśli: jeśli teraz nie zdążę, to jakoś następnym razem, kiedy będę mądrzejszy, silniejszy i tak dalej. Tak dochodzi do świadomości, że nic w nim nie ma i nie może być takiego, żeby mógł pokonać faraona. Wówczas ma potrzebę wezwać na pomoc Stwórcę i zaczyna modlić się.

Pytanie: Pana nauczyciel Rabasz napisał, że zatwardzić serca było konieczne, aby pojawiła się możliwość modlitwy. Okazuje się, że modlitwa jest potrzebna nie Stwórcy, a samemu człowiekowi?

Odpowiedź: Oczywiście. Bo czego potrzebuje Stwórca? Przecież człowiekowi potrzebna jest modlitwa, aby stworzyło się w nim pragnienie dla otrzymania pomocy od Stwórcy. Modlitwa jest ostatecznym działaniem ze strony człowieka, kiedy ma już wszystko, co konieczne, aby poprawnie zwrócić się do Stwórcy.

Pytanie: Ale gdzie jest ten punkt, na który można nacisnąć, aby pojawiła się modlitwa?

Odpowiedź: Poszukaj go, naciśnij. Nikt go nie znajdzie oprócz Ciebie.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 14.04.2022

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Mojżesz (punkt w sercu człowieka) był wychowywany przez faraona przez 40 lat, potem uciekł do Jitro, dopiero wtedy w ciągu 40 lat wyciągał cały naród z niewoli egoizmu. Tak też w naszym stanie, kiedy zaczynamy studiować Kabałę, mija wiele lat, zanim zaczynamy rozumieć, co się z nami dzieje.

Pytanie: To znaczy że większą część swojego życia Mojżesz przeżył w egoizmie?

Odpowiedź: Tak, ale to nie tylko egoizm, ale przygotowanie do tego, aby z niego wyjść. Mojżesz symbolizuje siłę wiary, która wyciąga człowieka z ego.

Pytanie: Zawsze Pan mówi, że wiara – to obdarzanie. Co oznacza obdarzanie?

Odpowiedź: Obdarzanie – jest kiedy człowiek czuje, że wszystko, co znajduje się poza jego egoistycznymi właściwościami, – to prawidłowe właściwości i powinien do nich dojść. To znaczy że przez obdarzanie rozumiemy nie nasze zwykłe zrozumienie, że człowiek powinien coś oddawać, ale szczególne postrzeganie świata.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.04.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza imię córki faraona Batja („bat-jud-hej”)?

Odpowiedź: Tak nazywa się siła Stwórcy.

To nie kobieta czy dziewczyna, która wyciągnęła Mojżesza z Nilu, ale duchowa siła, która zamanifestowała się w duszy. Ta siła nazywa się „Mojżesz” – od słowa „limszoh” (wyciągać). Ta siła wyciąga pragnienie, zwane „Mojżesz“, z pierwotnego egoizmu, a następnie pragnienie to wznosi się do właściwości oddawania i miłości.

Innymi słowy, córka faraona jest jedną z właściwości egoizmu, która oddziela się od niego i zaczyna działać przeciwko swojemu ojcu, faraonowi. Można powiedzieć, że jest to punkt w sercu, który potem wyciąga za sobą wszystkie pozostałe pragnienia.

Wszystko zaczęło się od Batji. To ona znalazła Mojżesza w Nilu, wychowała go i towarzyszyła mu przez długi czas.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.04.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czym jest modlitwa z samej głębi serca? Gdzie znajduje się ten sam najgłębszy punkt?

Odpowiedź: „Sama głębia serca” – to takie głębokie pragnienie w człowieku, do którego sam nie może dosięgnąć. Przecież tam, w samej głębi serca, kryje się najwyższa siła, która trzyma całe moje serce, całe stworzone przez nią pragnienie. Tam ukrywa się tajemnica życia.

Ale jeśli z głębi serca, z tego samego wewnętrznego punktu we mnie, w którym znajduje się Stwórca, który mnie stworzył, wspiera i kontroluje wszystkie moje myśli i pragnienia, a ja umiem zwrócić się do Niego – to oznacza, że osiągnąłem prawidłową prośbę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 03.05.2011

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy kabalista może mieć zwykłą depresję, jak każdy inny człowiek na świecie? Obecnie miliony ludzi cierpi na depresję.

Odpowiedź: Tak, ale miliony ludzi są w depresji, dlatego że czegoś im brakuje: jedzenia, wiedzy, honoru, władzy itd. Chcą coś osiągnąć, a nie mogą. Depresja może wynikać z tego, że nie mogę osiągnąć tego, czego chcę. A może być dlatego, że nie mam pragnień.

To samo dotyczy duchowości: albo nie mogę osiągnąć tego, czego chcę, tj. połączenia ze Stwórcą, odkrycia Stwórcy, albo nie mam do tego pragnienia. Tu pojawia się problem. Chodzi o to, że kabalista nie może być w depresji, jak zwykli ludzie. Tu jest inna przyczyna: kabalista nie może poznać Stwórcy. A to nie jest ten poziom depresji.

W zasadzie zarówno ziemska, jak i duchowa depresja pochodzi od Stwórcy po to, by popchnąć człowieka do przodu. Ale ten kto, znajduje się tylko na ziemskim poziomie, nie ma ani związku z grupą, ani z nauką Kabały, ani z metodą, dlatego jest mu bardzo trudno poradzić sobie z depresją.

Depresja bierze go w posiadanie i nie wiadomo, kiedy minie, dlatego że człowiek nie ma narzędzi, by ją przezwyciężyć. Kabała naucza, jak przezwyciężyć te upadki i zrozumieć że są tylko wezwaniem do wzniesienia.

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”, 27.03.2019

Kategorie: Praca duchowa, Zdrowie