Duchowości nie da się przekazać językiem naszego świata
Pytanie: W XVI wieku na świecie zaczęła się rozwijać Kabała Luriańska, która po dziś dzień jest podstawą tej nauki. W zasadzie wszystkie napisane wcześniej księgi kabalistyczne, na przykład Tanach, Księga Zohar, Talmud itd. mówią o jednym: jak zrównoważyć swoją egoistyczną naturę i odkryć Stwórcę. Co jest szczególnego w Kabale Luriańskiej?
Odpowiedź: Faktem jest, że nie jest łatwo opowiedzieć człowiekowi w naszym świecie o Stwórcy, o Jego działaniach, dlatego że jest to zupełnie inny świat, zupełnie inne relacje, inne działania.
Wszystko to jest absolutnie inne, od tego co obserwujemy i do czego jesteśmy przyzwyczajeni w świecie materialnym. Jest to całkowicie nieporównywalne z naszymi właściwościami, działaniami, myślami i dlatego trudno jest przekazać coś ze świata duchowego w języku naszego świata.
Świat duchowy wcale nie jest taki jak nasz świat. To jest świat nie tyle myśli, co intencji. A już na pewno nie są to działania fizyczne. Ale jak można to wszystko przekazać człowiekowi?
Starożytni kabaliści przychodzili na świat już z wewnętrznym odczuciem duchowej rzeczywistości, stopniowo rozwijali je, rozszerzając swoje postrzeganie do bardziej ogólnego, całościowego zrozumienia miejsca w którym się znajdują.
Dzięki szczególnym właściwościom obdarzania, połączenia i miłości, uczyli się wnikać w ukryte, tajemne siły natury i odkrywać ich wzajemne powiązania. To jednak jest bardzo trudne do wyjaśnienia. Ponieważ ludzie uważają, że w takiej postaci, w jakiej jesteśmy teraz, możemy poczuć wyższy świat. Ale jak to jest możliwe?
Świat materialny odczuwamy za pomocą naszych pięciu organów zmysłów. Gdybyśmy mieli inne duchowe narządy zmysłów, mielibyśmy zupełnie inne wrażenia zarówno o sobie, jak i o otaczającym nas świecie. Na tym polega nasz problem.
Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”