Upadek, jaki człowiek otrzymał, przeznaczony jest dla jego korzyści. Człowiek jest otoczony troską z góry w szczególny sposób, został opuszczony z poprzedniego stanu, w którym, jak się mu wydawało, miał odrobinę doskonałości, o czym świadczy jego zgoda na pozostawanie w takiej formie przez wszystkie dni swojego życia.

Jeśli przyłapujemy się na tym, w jakim stanie jesteśmy, to z reguły zgadzamy się, żeby taki pozostał. Nie próbujemy się z tych stanów wydostać i uświadomić sobie, że pochodzą od Stwórcy właśnie po to, abyśmy mogli odczuć jaki stan może być duchowo wyższy, ale nie według naszego odczucia, kiedy był przyjemny i bardziej zrozumiały w sercu i w umyśle – nie.

Do jakiego więc stanu powinienem dążyć? – Do większej świadomości, że wszystko, co jest we mnie, pochodzi od Stwórcy. Nie chcę zmienić samego stanu, ale wydzielić w nim Stwórcę jako jego Źródło. To jest dla mnie najważniejsze. Niech dane mi będą jakikolwiek stany: dobre czy złe, zagmatwane lub wyraźne, nie będę nawet ich krytykował czy definiował, nie ma to dla mnie znaczenia.

Natychmiast będę dążył do wewnątrz, do ich Źródła – do Stwórcy. Ważne jest dla mnie, w jaki sposób chcę przedstawić Stwórcę, jako Źródło tego, co teraz pojawia się w moich odczuciach i umyśle, to znaczy nie sam stan, ale określenie z maksymalną jasnością, że pochodzi od Stwórcy.

Co więcej, absolutnie nie jest konieczne ustalanie tylko tego. Muszę ustalić w tym najważniejszą rzecz – właściwość Stwórcy. Przecież jeśli mówimy o Stwórcy, że On jest „Dobry, Czyniący dobro”, oznacza to, ze muszę to odczuć w swoich stanach.

Z lekcji na temat „Praca w ukryciu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Musimy mówić ludziom o przyczynach wielopłaszczyznowego, wielostronnego światowego kryzysu: politycznego, gospodarczego, duchowego, moralnego, klimatycznego i tak dalej – ponieważ wszystko to jest praktycznie jednym kryzysem.

Musimy wyjaśniać wszystkim, w jakim stanie się znajdujemy. Do tej pory, dopóki nie było światowego kryzysu, milczeliśmy. Mówiliśmy o ekologii, gospodarce, o tym, że ludzkość zmierza ku upadkowi, ale to były puste rozmowy. Teraz, gdy widzimy na własne oczy, co dzieje się na świecie, w społeczeństwie, we wszystkim i wszędzie, łatwiej nam to wyjaśnić.

My, jako ostatnie pokolenie, jako przedstawiciele Stwórcy, naprawdę możemy zrobić wszystko, co możliwe, żeby ludzie to zrozumieli.

Każdy z Was jest wyjątkowy w tym, że otrzymał takie pragnienie, dążenie, połączenie z następnym poziomem człowieczeństwa, na który musi się jeszcze wznieść. A wy już znajdujecie się w jakimś kontakcie z tym poziomem i dlatego powinniście wyjaśniać, w jaki sposób go opanować, jak przejść na następny poziom, co z tym zrobić.

To jest wasza obowiązkowa misja. Po to właśnie żyjecie. Wy nie istniejecie dla siebie. I dzięki Bogu, rozumiemy, że człowiek nie może istnieć dla samego siebie, ponieważ Wyższy świat – polega na obdarzaniu.

Dlatego powinniście cały czas wykorzystywać wszelkie możliwości, żeby zamieszczać swoje wzmianki, artykuły, przedrukowywać to, co piszemy, dopasowując to do czytelnika, do którego się zwracacie. Jest to stała, obowiązkowa praca, i nie ma tutaj żadnych wymówek. Nie wyobrażacie sobie, jakie otrzymujecie z tego korzyści.

Poczujecie, że otworzy się wam umysł i uczucia, serce i głowa, dzięki temu, że troszczycie się o naprawianie świata. Jesteście bowiem jak grupa wiodąca, jak głowa. Sama w sobie nie może istnieć, jeśli nie istnieje ciało. Dlatego musimy myśleć o tym, jak się rozprzestrzenić.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Komentarz: Zdarza się, że do naszej grupy przychodzą dobrze przygotowani ludzie, którzy przeszli MAK. Jednak na razie mają jeszcze bardzo silną lewą linię, ale tak bardzo „palą się“ do naszej idei, chcą aby wszystko było idealne, chcą aby grupa rozwijała się, stawiają wiele żądań.

Odpowiedź: Tak, to zrozumiałe. Ale chodzi o to, że ich żądania mogą być nierealistyczne. Mamy do czynienia z człowiekiem. To najbardziej nikczemna i najbardziej egoistyczna istota w naszym świecie. Sami wiemy, ile sił kosztuje nas, radzenie sobie z samym sobą, by zostać choć trochę włączonym w jakieś ramy.

Tym bardziej, gdy mówimy, że musimy wznieść się ponad siebie, zrobić redukcje na wszystkie swoje pragnienia, intencje i zacząć oblekać się w zupełnie inną naturę – przeciwną naturę: w miejsce malchut – binę, zamiast siebie – Stwórcę.

Człowiek – „Adam” od słowa „dome”, oznacza „podobny do Stwórcy”. Oznacza to, że w stopniu, w jakim nasze właściwości będą podobne do Stwórcy, staniemy się Adamem – człowiekiem. Ale przedtem, jesteśmy najstraszniejszymi zwierzętami.

Rozumiem, że nowicjusze „palą się“ do naszej idei. My też „paliliśmy się”. Jednak, to „palenie się” trzeba ująć w jakieś ramy. Nowicjusze muszą zrozumieć, z czym mają do czynienia. To wszystko nie jest takie proste.

Ponieważ „zrozumieć” w Kabale oznacza, że ludzie zaczynają odczuwać wewnętrzne zmiany w sobie, pracować z nimi i czuć, jak bardzo się im sprzeciwiają.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Pytanie: Istnieje pojęcie „niezbędne i niepotrzebne”. Jak zdecydować, co jest dla nas niezbędne w życiu?

Odpowiedź: Dla każdego człowieka, to co jest niezbędne, jest inne, dlatego sam musisz to określić. Jeśli najważniejsze w życiu, na tym świecie jest dla ciebie osiągnięcie świata duchowego, to wszystko inne wykorzystasz tylko na niezbędne potrzeby po to, aby egzystować normalnie, z godnością, ale bez nadmiaru.

Wtedy prawidłowo rozdzielisz swoją energię i siłę, aby poznać Stwórcę. Ale tylko ty możesz o tym zadecydować i nikt inny. To jest twoje życie, twoja dusza.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Im bardziej się rozwijamy, tym bardziej rosną nasze zwierzęce pragnienia. Jak dziesiątka lub grupa może pomóc przyjacielowi wznieść się ponad te pragnienia, aby zbliżyć się do Stwórcy? W czym wyraża się ta pomoc?

Odpowiedź: We wszystkim. W czym dziesiątka może pomóc każdemu przyjacielowi, w każdym stanie? Przede wszystkim, dawać przykład.

Oprócz przykładu, jest to wzajemna pomoc i niezależne wsparcie. Ale z reguły jest to przykład. Przykłady mogą być pozytywne i negatywne. Mogę pokazać przyjacielowi przykład poprzez swoje oddanie, dążenie do Stwórcy, lub, przeciwnie, poprzez aluzje pokazać negatywny przykład. Ale bardzo trudno jest to opisać. Należy się tego obawiać.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy wierzyć, że wszystkie stany pochodzą od Stwórcy i jak osiągnąć taką wiarę?

Odpowiedź: Jak osiągnąć wiarę, że wszystkie stany pochodzą od Stwórcy? Tylko konsekwentną świadomością, że nie ma nikogo oprócz Niego. Dzieje się to pod wpływem wyższego światła działającego na nas. Ponieważ oprócz tego, że światło zarządza wszystkim: nieożywioną, roślinną, zwierzęcą naturą, i ludźmi, jeszcze pragnie też, aby zarządzany nim element, czyli człowiek, odczuwał je.

Jest to już nowe, dość szczególne podejście Stwórcy wobec człowieka. Oznacza to, że Stwórca zaczyna go przyciągać, budzić w nim odczucie swojej obecności. Takie przyciąganie może być dwustronne. Z jednej strony Stwórca przyciąga człowieka do siebie, z drugiej strony zaczyna budzić w nim wszelkiego rodzaju myśli, przeszkody, sugestie. To tak, jakbyśmy słyszeli transmisję normalnej rozmowy i jednocześnie jakieś zakłócenia na linii. Stwórca robi to samo. Jest mistrzem w tych sprawach i musimy z tym pracować.

Z reguły Stwórca wzbudza połączenie z nami i jednocześnie wprowadza coś negatywnego, czyli wszelkiego rodzaju zamieszanie. Powiedzmy, że teraz patrzysz na mnie, słuchasz, chcesz zagłębić się w słowa, a w tym samym czasie, wyobrażasz sobie swoją poduszkę, na którą upadasz. Ale te przeszkody są konieczne, bo tak wzmacniasz połączenie.

Więc co robić? Prosić Stwórcę. Nie trzeba samemu próbować się pocieszać: „Teraz coś zrobię, wypiję filiżankę kawy, jakoś się rozgrzeję, zrobię sobie na złość!” Nie ma potrzeby budzić swojego osła, trzeba tylko prosić Stwórcę: „Za to, że dajesz mi myśli o Tobie – dziękuję! Za to że dajesz mi pragnienie do spania, a nie słuchania lekcji – dziękuję! I jeszcze chcę Ci podziękować za to że teraz mnie pocieszasz i jeszcze bardziej przyciągasz do Siebie”. To jest najlepsze!

Macie wszelkie warunki, aby rozpocząć pracę nad odwrotnym połączeniem. Właśnie tak to się robi – bardzo prosto. Oznacza to, że nie zaleca się podejmowania osobistych wysiłków. Wysiłek powinien skupiać się tylko na jednym – we wszystkich przypadkach życia zwracać się do Stwórcy, dopóki nie będzie tak, że nie ma nikogo oprócz Niego, tylko Stwórca przed wami.

A twoje wysiłki? Nie ma żadnych wysiłków. Kim jesteś, że będziesz podejmował duchowe działania, jakieś decyzje?! Człowiek nie może mieć niczego takiego. Ważne jest tylko zwrócenie się do Stwórcy! Dlatego powiedziane jest: „Daj Bóg, aby modlił się od rana do wieczora”. Modlić się, czyli zwracać się do Stwórcy, cały czas pozostawać z Nim w wewnętrznym dialogu.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy można zobaczyć lub poczuć, że inny człowiek wykonał wewnętrzną pracę w sobie?

Odpowiedź: Zwykle można to odczuć nie tylko poprzez wewnętrzną pracę, ale także poprzez zewnętrzne oznaki: jak łączycie się z innymi ludźmi, czy uczestniczycie w lekcjach i różnych wydarzeniach. Jest to widoczne.

Pytanie: Czy radość i ozdoby podarowane mi przez Stwórcę – to moja grupa?

Odpowiedź: Ostatecznie, okazuje się że tak właśnie jest. Jeśli tak myślisz, to dobrze robisz.

Pytanie: Jest powiedziane, że podczas modlitwy człowiek przebywa w pałacu Stwórcy, jest blisko Niego. A kiedy otrzymuje odpowiedź na modlitwę, to stamtąd wychodzi. Okazuje się, że w modlitwie, nie dążymy do odpowiedzi, ale do samej modlitwy?

Odpowiedź: Zarówno modlitwą, jak i prośbą i odpowiedzią zawsze pragniemy być w kontakcie ze Stwórcą.

Pytanie: Czy ozdoby to naprawione pragnienia moich przyjaciół? Czy możemy przyjąć to za podstawę w pracy?

Odpowiedź: Oczywiście. To jest wywyższenie (idur), kiedy wywyższasz swoje pewne właściwości i są one uważane za ozdobę całej grupy.

Z lekcji na temat „Sukkot”, 22.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Rabasz, artykuł 6 1990 r., „Kiedy człowiek powinien używać dumy w pracy duchowej”: Człowiek musi zwrócić na to uwagę i wierzyć, że Stwórca zajmuje się jego rozwojem i kieruje na drogę, która prowadzi do Niego. W takim przypadku powinien radować się, że Stwórca czuwa nad nim i daje mu także upadki.

Oznacza to, że człowiek musi wierzyć, na ile jest w stanie zrozumieć, że Stwórca daje mu duchowe wzniesienia, ponieważ człowiek nie może twierdzić, że sam otrzymuje wzniesienia, ale to sam Stwórca chce go przybliżyć i dlatego daje mu (odczucia) duchowego wzniesienia. Ponadto człowiek musi wierzyć, że upadki też daje mu Stwórca, dlatego że chce go przybliżyć.

Dlatego każde działanie, które jest w stanie wykonać, człowiek musi wykonywać tak, jakby był w stanie wzniesienia. Nazywa się to przebudzeniem z dołu. A każde działanie, które wykonuje i wierzy, że takie jest pragnienie Stwórcy, jeszcze bardziej zbliża go do Stwórcy, czyli człowiek sam musi odczuwać, że Stwórca wznosi go ku sobie.

Najważniejsza jest reakcja na każde negatywne i każde pozytywne działanie, czyli ciągłe sprawdzanie, czy są równoważne i wywołują w nas tę samą reakcję.

A co za różnica czy moje zwierzę czuje się: dobrze czy źle? Najważniejsze, że czuję jak Stwórca zwraca się do mnie. A teraz od mojej reakcji zależy, jak odpowiem Stwórcy bez słów. Otrzymałem coś negatywnego – zwracam się do Niego z miłością, lub otrzymałem coś pozytywnego – odnoszę się do Niego z miłością.

Kiedy moja rekcja jest bardziej wyraźna: na pozytywny wpływ odczuwany przeze mnie, czy na negatywny? Oczywiście na negatywny. Wtedy mogę potwierdzić, że naprawdę dążę do Niego, a nie staram się poczuć od Stwórcy coś przyjemnego.

Należy zrozumieć oznaki zbliżania się Stwórcy do człowieka. Możemy być bardzo blisko i jednocześnie odczuwać to, co przychodzi od Niego, jako coś negatywnego. Ale to nie wywoła w nas negatywnej reakcji, a wręcz przeciwnie, będziemy wdzięczni, że ponad tą negatywną reakcją możemy pokazać pozytywny stosunek do Stwórcy.

W taki sposób zbudowany jest ekran: redukcja (cimcum), ekran (masach), odbite światło (or chozer).

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rabasz

Pytanie: Na jakiej podstawie odkrywany jest Stwórca?

Odpowiedź: Stwórca odkrywa się na podstawie przeciwieństwa między ciemnością a światłem, gdy istnieje określony warunek odrzucenia przyjaciół w grupie i pewien warunek połączenia ich w grupie.

W różnicy pomiędzy siłami ciemności i światła, otrzymywaniem i obdarzaniem, kiedy dokonujemy redukcji, ekranu i tak dalej, Stwórca zaczyna odkrywać się.

Zrozumienie Stwórcy zakłada dwie właściwości, które są sobie przeciwne i wzajemnie istnieją, gdyż są niezbędne tylko dla upodobnienia się do Stwórcy, tylko dla Jego odkrycia.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Zrozumienie, że „nie ma nikogo oprócz Niego” doprowadziło mnie do analizowania każdego wydarzenia w moim życiu z tego punktu widzenia, i próbuję dowiedzieć się, dlaczego to się ze mną dzieje. W rezultacie cały czas poddaję się takiej analizie. Czy to jest normalne?

Odpowiedź: Najlepszą analizą naszych stanów jest to, gdy pamiętam o tym, że „nie ma nikogo oprócz Niego” i tylko odnośnie tego stanu określam siebie. W taki sposób wybieram swój następny krok.

Odnośnie „nie ma nikogo oprócz Niego”, cały czas muszę analizować. Co więcej wszystkimi moimi myślami, pragnieniami, różnymi stanami, muszę zrozumieć: że to, co jest we mnie, wprowadził Stwórca. Teraz, gdy już ustaliłem, że to wszystko zostało we mnie włożone przez Stwórcę, moją reakcją na to, co się dzieje – jestem ja sam.

Oczywiście, na początku pojawia się automatyczna, zwierzęca reakcja, nawet jeśli zrozumiałem, że wszystko pochodzi od Stwórcy. Ale potem następuje reakcja duchowa, lecz tylko w tym wypadku, jeśli jestem połączony z grupą i razem z nią wypracowuję swoją reakcję na wszelkie stany. To już jest reakcja świadoma, na poziomie „człowiek” (Adam).

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa