Z artykułu „Nie ma nikogo oprócz Niego” („Szamati” nr 1): Powiedziano: „Nie ma nikogo oprócz Niego”, co oznacza, że ​​nie ma żadnej innej siły na świecie, która miałaby możliwość zrobienia czegokolwiek przeciwko Stwórcy.

A to, że człowiek widzi, że są na świecie rzeczy i siły, które zaprzeczają istnieniu Wyższych Sił – jest przyczyną, że takie jest pragnienie Stwórcy. I to jest metoda naprawy, która nazywa się „lewa ręka odpycha, a prawa ręka przybliża”…

„Nie ma nikogo oprócz Niego”, oznacza, że wszystko, co się dzieje, jest konsekwencją jedynego zarządzania, jedynego wpływu. Choć wydaje nam się, że są jakby dwie siły, a może nawet więcej. Ludzie wierzą, że na świecie istnieje wiele różnych sił, lub przynajmniej dwie: dobra i zła.

Ale to tylko dlatego, że jedna wyższa siła, jeden zamysł, jeden cel, to jest jedno zarządzanie, działa na nas we wszystkich możliwych formach. Te działania wyższego zarządzania wydają nam się różne i sprzeczne do takiego stopnia, że można odnieść wrażenie, że ze sobą walczą. Nie rozumiemy znaczenia szczęśliwych i tragicznych wydarzeń, których sami doświadczamy i otaczającego nas świata.

Kiedy widzimy, co się dzieje wokół nas, nie jesteśmy zdolni odnieść dwóch sprzecznych sił dobra i zła do jednego celu, do jednego zarządzania. Na tym punkcie powinniśmy skupić wszystkie wyjaśnienia. Wszystkie instrukcje Tory skierowane są na to, żeby pomóc nam odkryć że za mnogością działających na nas sił – kryje się tylko jedno zarządzanie. Na tym właśnie polega cała praca: dowiedzieć się, że nie ma nikogo oprócz Niego. To jest nasz główny kierunek.

A poza tym ujawniamy, że ta jedyna siła, jest dobra i przynosi dobro. Każda czynność, w każdym momencie naszego życia, odbywa się na polecenie jednego wyższego zarządzania. Dlatego naszym celem w każdej chwili jest, starać się odkryć tę jedyną władzę i usprawiedliwiać ją, jako absolutnie dobrą.

Odkrywamy jej dobroć do takiego stopnia, że zaczynamy kochać tę wyższą siłę całym sercem i całą swoją istotą. W takiej formie zapoznajemy się z jej działaniami, odkrywając we wszystkich swoich pragnieniach wyższe zarządzanie jako jedyne i dobre.

I to pomimo faktu, że w każdym naszym pragnieniu i myśli manifestuje się przeciwna forma, zaprzeczając temu, że wyższa siła jest dobra i że oprócz niej nie ma niczego. Przecież musimy pracować nad swoimi pragnieniami i prosić o naprawę, aby odkryć, że Stwórca jest jedyny, który działa na świecie, odnosi się do nas z nieskończoną dobrocią.

Ta decyzja, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy, dobrego i niosącego dobro, prawidłowo kieruje człowieka w życiu. Dlatego wie, co musi robić w każdej sekundzie swojego istnienia.

Poza tym nic więcej nie jest wymagane. Trzeba tylko zadbać o to, co jest niezbędne dla życia swojego fizycznego ciała, na zwierzęcym poziomie. A wszystkie inne swoje umiejętności i wysiłki skoncentrować na zbliżeniu się do odkrycia jedynej i absolutnie dobrej wyższej siły we wszystkich możliwych przeciwnych, zaprzeczających stanach.

Wtedy człowiek odkryje, że wszystkie perypetie życia, cała jego marność i zamieszanie, mają na celu pomóc mu jeszcze głębiej i szerzej ujawnić wyjątkowość Stwórcy i Jego niezmienną dobroć. Główny cel naszej pracy i istnienia tutaj, na naszej ziemi, w stanie zwanym „tym światem”, skierowany jest na takie odkrycie wyższej siły.

A potem będziemy kontynuować pracę już na innych poziomach. Ale wszystkie 125 stopni aż do samego końca naprawy polegają na odkryciu w swoich pragnieniach i we wszystkich naszych pragnieniach razem, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy, dobrego i niosącego dobro.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 29.10.2014

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

I teraz możemy zrozumieć, w jaki sposób Światło Nieskończoności wyszło z kategorii „Acmuto”, w odniesieniu do której nie mamy ani dźwięku, ani słowa, i zostało nazwane imieniem „Światło Nieskończoności”. (Nauka Dziesięciu Sefirot, cz. 1, „Redukcja i linia”, Wewnętrzna kontemplacja, rozdz. 2, p. 12)

Acmuto jest bezpośrednio wewnętrzną częścią Stwórcy, która odnosi się tylko do Niego i której nie jesteśmy w stanie pojąć. To jest właśnie istota Stwórcy. A dla nas Stwórcą jest to, co objawia się w odniesieniu do nas. Dlatego w języku hebrajskim Stwórca nazywany jest „Bore”, od dwóch słów „bo-u-re” – „przyjdź, odkryj, zobacz”.

Okazuje się, że istnieje Acmuto, którego nie pojmujemy – odnosi się to do istoty Stwórcy, i istnieje Bore, Stwórca, tj. Jego zamysł w stosunku do nas, który poznajemy.

Zamysł Stwórcy w stosunku do stworzeń to sprawianie im przyjemności. A otrzymać przyjemność można tylko poprzez zbieżność właściwości z Nim. Stwórca to obdarzanie, miłość, emanacja i my też musimy nabyć takie same właściwości. Nauka Kabały mówi tylko o tym.

Pytanie: Czy dlatego zostało stworzonych tak wielu ludzi, na których powinno się trenować obdarzanie?

Odpowiedź: Należy starać się wspólnie osiągnąć właściwości Stwórcy.

Pytanie: Ale jeśli jest to tak ważne, dlaczego ta informacja jest ukryta?

Odpowiedź: Nie jest ukryta, nikt nie chce jej znać, ponieważ należy obdarzać, rozwijać w sobie właściwość obdarzania i miłości do bliźniego.

Pytanie: Ale dlaczego Stwórca uczynił tak, że nikt tego nie chce? Przecież mógł to zrobić inaczej?

Odpowiedź: Nie można tego wyjaśnić na początku studiów Kabały, ale do tego dojdziemy.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”

Kategorie: Praca duchowa, Struktura Wszechświata, Stwórca

Pytanie: Jeśli wszyscy przyjaciele są również włączeni w moją duszę, to czego powinienem się nauczyć w moim stosunku do nich z każdego obrazu pokazywanego mi przez Stwórcę?

Odpowiedź: Poprzez przyjaciół Stwórca daje nam narzędzia, z pomocą których możemy ustanowić kontakt z Nim. A następnie należy to uczynić w odniesieniu do całego świata, co jest wymagane aby osiągnąć stopień „nie ma nikogo oprócz Stwórcy”.

Pytanie: Dlaczego tak trudno jest myśleć o tym, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy? Chciałoby się porzucić tę myśl, jest taka ciężka.

Odpowiedź: Na początku ekran jest bardzo gruby i bardzo trudno jest nam przebić się przez niego, aby utrzymać myśl, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy.

Ale potem ekran staje się stopniowo coraz cieńszy i coraz łatwiej przezwyciężać go. A w końcu rozumiemy że nawet lepiej, żeby ten ekran pozostał. Ponieważ daje nam znaki pracy, doznania, możliwość uchwycenia się Stwórcy.

Jeśli ekran całkowicie zniknie, to naturalnie powiemy, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy – ale to wszystko. A obraz świata pokazuje człowiekowi, jak uchwycić Stwórcę.

Z lekcji według artykułu „Bezpośredni i pośredni wpływ”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kiedy otwieramy Księgę Zohar raz za razem, po pewnym czasie pierwsze podekscytowanie mija. Ta inspiracja jest nam dana z góry, tak jak i punkt w sercu, z którego człowiek przychodzi do nauki Kabały. To przebudzenie z góry (itaruta de-leila) daje nam wyższa siła.

Oczywiście, z tym „paliwem”, z pragnieniem Wyższego, człowiek podąża naprzód, z oczami pełnymi entuzjazmu, chcąc coraz mocniej odczuwać, co kryje się tam, wewnątrz księgi, co dokładnie jest powiedziane o nim. Ponieważ z góry budzi się w człowieku połączenie między nim a księgą.

A potem ta inspiracja mija. Mija, bo do człowieka przychodzą nowe pragnienia, na które nie ma przebudzenia z góry, przez Stwórcę. Człowiek jest zobowiązany dodać do nich przebudzenie z dołu, od siebie, i tak za każdym razem posuwać się naprzód – poprzez własne poszukiwanie odpowiedzi na pytania „Po co mi ta praca? Dlaczego?”

Stwórca pragnie, aby człowiek za każdym razem odkrywał znaczenie Wyższego, pilną potrzebę połączenia się z Nim, znaczenie wszelkich środków służących do osiągnięcia tego połączenia – księgi Zohar – aby wciąż na nowo szukał w sobie wszystkich tych wewnętrznych definicji.

I tutaj człowiek dochodzi do stanu, w którym musi zrozumieć, że zajmując się „pracą Becalela”, buduje w sobie duchowe naczynie, Świątynię, ze wszystkim, co się w niej znajduje. To ogromna, powolna praca, wymagająca wielkich wstępnych przygotowań.

Prawdę mówiąc, sam człowiek niczego nie dokonuje, od niego wymagana jest tylko gotowość, pragnienie i intencja. Wszystko zostało dokonane siłą Biny z góry, ale dzięki przebudzeniu z dołu. Właśnie na tym polega praca człowieka. To oznacza, że człowiek ją wypełnia.

Dlatego nasza praca, z jednej strony polega na tym, aby podejmować wysiłki, przeprowadzać wyjaśnienia na każdym kroku. Z drugiej jednak strony, ta praca nazywa się „pracą Stwórcy”, ponieważ dokonuje ją Stwórca, a nie człowiek.

Przecież człowiek powinien tylko osiągnąć pragnienie, prośby, modlitwy – resztę robi Stwórca (pół szekla, Stwórca zakończy za mnie).

Z lekcji według księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Powiedziano: „Kupuj, ale nie sprzedawaj”. Ale z drugiej strony muszę rozpowszechniać, obdarzać. Jak połączyć jedno z drugim? Jak to należy zrozumieć?

Odpowiedź: Oznacza to, że trzeba cały czas troszczyć się o więź ze Stwórcą, ale nie zastępować jej, a tylko rozszerzać.

Pytanie: Uczymy się, że istnieje hierarchia pragnień: jedzenie, seks, rodzina, pieniądze, zaszczyty, wiedza. Czy muszę rozróżniać, z której siły pragnienia, z jakiej linii połączenia można powrócić do Stwórcy?

Odpowiedź: To zostanie ci pokazane. Przybliżyć się do Stwórcy możesz albo poprzez połączenie z prawej strony, albo poprzez połączenie z lewej strony.

Pytanie: W naszym świecie są takie przykłady, kiedy rodzice dają swoim dzieciom wszystko, a potem dzieci ich nienawidzą. Albo na przykład, jakiś bogaty krewny pomaga wszystkim, a wszyscy potajemnie go nienawidzą. Czy może człowiek, nie daj Boże, zamiast pokochać Stwórcę, nienawidzić Go, ponieważ daje mu wszystko?

Odpowiedź: Nie. Ze Stwórcą jest to niemożliwe.

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”, 13.01.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jakie są charakterystyczne cechy wpływu na nas Księgi Zohar i Nauki Dziesięciu Sefirot?

Odpowiedź: TES – to oryginalny podręcznik, który jest studiowany na całym świecie i który wyjaśnia nam wszystkie stany, przez które przechodzi dusza. Księga Zohar podzielona jest na rozdziały, dlatego nie możemy zadowolić się nią od pierwszej do ostatniej stronicy.

Będziemy studiować i to, i to. Staraj się, aby te księgi stanowiły dla ciebie prawdziwe źródła i abyś żył, kierując się tylko nimi. A potem zobaczysz, jak to, co jest w nich zawarte, obleka się w ciebie, w materię, w czas.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 23.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały, ZOHAR

Liszma jest to przebudzenie z góry. Dlaczego konieczne jest przebudzenie z dołu?

Dlatego że z własnej woli nie będziemy w stanie się połączyć, nie jesteśmy w stanie wykonać nawet jednego kroku naprzód, dlatego że wszyscy jesteśmy egoistami. Niemniej  jednak powinniśmy starać się wykonać te wysiłki.

Jest napisane: „Włożył wysiłek i znalazł”. Jeśli nie staram się, to nie otrzymam z góry żadnej siły do naprawy. Sam nie jestem w stanie stworzyć tej naprawiającej siły, nie mogę naprawić siebie sam, ale powinienem w pocie czoła starać się wykonać wysiłek. Wtedy na miarę moich wysiłków ta siła przyjdzie do  mnie od wewnątrz i naprawi mnie.

Tak się czasem czujemy: nic nie rozumiem, nic nie wiem, ale nagle przychodzi oświecenie. I właśnie tego oświecenia powinienem oczekiwać. O tym jest powiedziane: „Nie ty powinieneś zakończyć tę pracę (nie ty ją realizujesz), jednakże nie masz prawa, z niej zrezygnować „. Powinieneś starać się, bo właśnie twoje wysiłki wywołują siłę naprawy.

Z 6 lekcji kongresu w Toronto, 18.09.2011

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co zrobić, jeśli człowiek osiąga poręczenie, sojusz, a potem napotyka przeszkody materialne i widzi, że przyjaciele w rzeczywistości nie zaspokajają wszystkich jego materialnych potrzeb, i upada? Jak znowu podnieść się ponownie i osiągnąć poręczenie?

Odpowiedź: Człowiek musi naprawić się w stanie upadku.

Pytanie: Czy to pragnienie, które ujawniamy między nami a Stwórcą, jest potem źródłem wszelkich zmian?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Kto jest inicjatorem zawarcia sojuszu? Czy to ja inicjuję sojusz, czy też Stwórca daje mi taką możliwość?

Odpowiedź: Oczywiście, że to pochodzi od Stwórcy. Wszystko zaczyna się od Niego.

Pytanie: Przy zawieraniu sojuszu Jakub stawia warunki Stwórcy. Uczymy się, że nie powinniśmy oczekiwać żadnej nagrody. Dlaczego więc ustalane są warunki?

Odpowiedź: Warunek nie oznacza nagrody. Jeśli chcemy osiągnąć sojusz, to zawiera on żądania obu stron i muszą zostać spełnione. Tego potrzebujemy – abyśmy zajęli zdecydowane stanowisko wobec Jakuba w tej sprawie.

Z lekcji na temat „Poręczenie na drodze do Liszma”, 03.01.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy upadek jest mi dany do pracy osobistej czy do pracy w dziesiątce? Czy człowiek ma obowiązek zwrócić się do dziesiątki, aby nie pozbawić jej możliwości pracy w tym momencie?

Odpowiedź: To prawda. Człowiek musi zwrócić się do dziesiątki, zwracać się do Stwórcy, po to, aby poprzez siebie razem połączyć przyjaciół.

A kiedy poczuje, że mu się to udaje, wtedy powinien przejść do następnej procedury. A następna procedura jest wtedy, gdy już dąży, aby odkryć siebie w Stwórcy.

Pytanie: Skąd mam wiedzieć, czy pomagam Stwórcy?

Odpowiedź: Zależy to od twojego stałego pragnienia. Jeśli chcesz cały czas czuć Stwórcę, pomagać Mu, to w końcu otrzymasz taką możliwość.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 24.02.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy można wykorzystać artykuł „Ukrycie i odkrycie oblicza Stwórcy” do rozpowszechniania? Przecież jest w nim napisane, że w odkryciu oblicza Stwórcy, człowiek będzie miał zarówno dochód, jak i spokojne życie.

Odpowiedź: Można używać. Tak.

Pytanie: Istnieje zły początek, to znaczy ukrycie oblicza Stwórcy, i dobry początek, to znaczy odkrycie oblicza Stwórcy. Jest to założone w systemie „człowiek”. Te dwie właściwości mogą być znaczące, a mogą też zachodzić nieświadomie: człowiek żyje i w stopniu jego czynów i myśli wszystko może się zmienić na lepsze lub na gorsze.

Jeśli życie kabalisty jest obarczone takimi trudnościami, to czy jest to właśnie narzędzie w rękach Stwórcy, gdzie toczy się walka o naprawę samego człowieka od grzesznika do sprawiedliwego?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Dlaczego w odkryciu oblicza Stwórcy człowiek nadal widzi wady u tych których zna, że postępują nieuczciwie i są pogrążeni w cierpieniach? Czy tak będzie aż do Całkowitej Naprawy?

Odpowiedź: To nie zależy od człowieka, ale od Stwórcy, jak Stwórca organizuje mu wizję świata.

Z lekcji według artykułu „Ukrycie i odkrycie oblicza Stwórcy – 2”, 21.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa