Pytanie: Mamy możliwość albo otrzymać przyspieszenie od Stwórcy, albo wszystko wydarzy się w swoim czasie. Co było przyczyną przyspieszenia wyjścia z Egiptu narodu Izraela? Co można wykorzystać z tego jako przykład, aby przyspieszyć czas?

Odpowiedź: Powodem przedwczesnego wyjścia narodu Izraela z Egiptu była potężna smuga „czarnej siły”, która zstąpiła na Izraelitów w Egipcie i uczyniła ich życie tam nie do zniesienia, gorszym niż śmierć. Dlatego odbyła się ich ucieczka stamtąd, i tak szybko podjęli decyzję o swojej duchowej indywidualności.

Pytanie: Jak można to wykorzystać w dziesiątce, kiedy występują duże sprzeczności?

Odpowiedź: Jeśli dziesiątka nie jest jak jeden człowiek, to jako taka nie istnieje i jeszcze nie można tego wykorzystać w niej. Dziesiątka jest wtedy, gdy cała dziesiątka jest jak jeden.

Pytanie: Czym jest indywidualność duchowa?

Odpowiedź: Jest to osobliwość duszy każdego z dziesiątki w odniesieniu do pozostałych.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pieśń „Dziękuję za uratowanie mojej duszy” („Ki hilacta nafszi”) – jest to pieśń wdzięczności za to, że człowiek, w końcu znalazł odpowiedź na pytanie o sensie życia, wzniósł się do poziomów, dla których został stworzony – powyżej naszego świata.

Nasza dusza kształtuje się na wyższych informacyjnych poziomach, tak jak formuje się ciało noworodka wewnątrz matki. Stopniowo kształtując się, dusza zaczyna schodzić i pogrubiać się, obłuczając się w powłoki coraz bardziej zbliżone do materii, dopóki nie wejdzie w materialne ciało.

Dlatego duchowe poznanie polega na tym, żeby wznieść się do tych poziomów, na których zaczęła kształtować  się  nasza dusza. Tam zaczynamy rozumieć jej korzeń, osnowę: dlaczego spotkał mnie taki los; co jest dla mnie przeznaczone nie tylko w tym życiu, a w całej serii reinkarnacji, dopóki całkowicie  nie zrealizujemy swojego duchowego  potencjału i nie doprowadzimy duszy do za wczasu ustalonego stanu.

Zrozumienie korzenia duszy daje człowiekowi odpowiedź na pytanie, jak żyć. Jest to bardzo ważne, szczególnie w naszych czasach, kiedy jesteśmy całkowicie zagubieni i nie wiemy, co zrobić z samym ​​sobą.

Ta pieśń – jest to podziękowanie za to, że Stwórca wzniósł cię do korzenia twojej duszy, dał ci osiągnąć własną duszę. Jest ona o zbliżeniu z wyższą siłą, z korzeniem duszy, z wyższym duchowym poznaniem, kiedy człowiek wchodzi w dialog ze Stwórcą i słyszy, jak Stwórca wzywa go: „Przybliż się do Mnie“,

Z programu TV „Rozmowy z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Duchowość, Muzyka i pieśni, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli patrzę na grupę, na duchowe środowisko i jednocześnie próbuję skupić się na Stwórcy, na punkcie jedności, to jak przejawia się struktura dziesięciu Sefirot?

Odpowiedź: Stopniowo zaczynamy odczuwać, że między nami istnieje żywa sieć powiązań, która jest zawsze w ruchu, w zmianach. W konsekwencji tego, będziemy odczuwać różne postawy od naszych przyjaciół, od świata, od otoczenia i zaczniemy determinować te procesy. Musimy osiągnąć stan, w którym jesteśmy całkowicie zależni, połączeni, sklejeni ze sobą w takim stopniu, że wewnętrzne zmiany każdego wpłyną na wszystkich.

W Kabale nazywa się to „scalenie” („dwekut”). A potem zobaczymy, jak z tego zrozumienia w sklejeniu między nami Stwórca zaczyna się manifestować. Ten klej sam w sobie jest Tym, który określa nasze stany duchowe. W taki sposób będziemy pracować i odkrywać duchowe.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

(Rabasz. Artykuł 371. Drabina postawiona na ziemi): „Oto drabina postawiona na ziemi.” Co to jest drabina. Jest to poziom, od którego zależą wszystkie pozostałe stopnie, czyli Nukwa, która jest bramą do wszystkich pozostałych stopni.”

Widzimy przed sobą możliwość wzniesienia się do Stwórcy i ta możliwość nazywana jest drabiną. Dlatego korzystamy z niej, w każdy możliwy sposób. Patrząc na tę drabinę i próbując się z nią połączyć, cały czas próbujemy się po niej wspinać. To jest klucz do naszego prawidłowego rozwoju.

Pytanie: Czy można skojarzyć drabinę z cechami Stwórcy, i czy jest możliwość manifestowania się w tych dobrych cechach?

Odpowiedź: Tak, w trakcie naszej pracy duchowej możemy nieustannie wznosić się i być w takim połączeniu ze Stwórcą, aby w końcu nasza droga zakończyła wzniesieniem Stwórcy ponad nas samych, wzniesieniem się do Niego i możliwością odczuwania tylko wyższego świata.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Szchina – to otrzymujące kelim, które człowiek przekształca w obdarzające kelim.

W pracy w dziesiątce – oznacza to, co możecie postawić między sobą jako wzajemne obdarzanie, pragnąc być razem w jednym odczuciu, w jednym dążeniu. Myślcie o tym coraz więcej a zobaczycie, że ten stan staje się coraz bardziej odczuwalny, konkretny, wtedy będziecie mogli jakby nim zarządzać.

Szchina – to coś, co was wspólnie łączy, do czego wszyscy należycie. Jesteś ty, jest dziesiątka i coś, co was spaja, wiąże – powiedzmy, to jest właśnie Szchina. A jedność Stwórcy i Szchiny oznacza, że pragniecie obdarzać Stwórcę tak, jak On pragnie obdarzać nas.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jest napisane, że „nie ma nikogo oprócz Niego”, to znaczy, że nie ma niczego, oprócz jednej, jedynej wyższej siły, działającej w całym wszechświecie. A to, że wydaje nam się, że na świecie jest wiele różnych, przeciwstawnych, a nawet całkowicie przeciwnych sił, jest tak dlatego, że ta wyższa siła tak przedstawia nam, zarządzając z góry wszystkimi innymi siłami, które są w jej pełnej władzy. W taki sposób ona zarządza nami, kieruje i rozwija.

Nie możemy zobaczyć, że wszystko jest napędzane tylko przez jedną siłę, ponieważ nie dysponujemy właściwościami do jej postrzegania. Ponieważ, aby poczuć tę siłę, trzeba jej w jakiś sposób odpowiadać. Dostrzegamy każde zjawisko na świecie tylko w takim stopniu, w jakim posiadamy w sobie te same właściwości. A jeśli nie ma w nas takich właściwości, to niczego nie czujemy. Wokół nas może dziać się wiele interesujących zjawisk, ale nie odczuwamy ich, i dlatego nie jesteśmy świadomi ich istnienia.

Jesteśmy wewnątrz wyższej siły, poza którą nie ma nic i która kontroluje wszystko. Ale jeśli mamy jakiś konflikt w pracy lub w domu, to nie czujemy, że za tym stoi jakaś siła, skrycie zarządzająca wszystkimi wydarzeniami w naszym życiu. Dlatego że jesteśmy bardzo daleko od tej wyższej siły i nie utożsamiamy się z nią. Wydaje się nam, że w rzeczywistości jest wiele sił i działań walczących ze sobą, a świat jest pełen przeciwstawnych sił.

Jeśli jednak zaczniemy przyłączać się do Stwórcy jak do jedynej siły i zapragniemy Go odkryć, to ujawnimy, że rzeczywiście w całym wszechświecie działa tylko jedna siła, dobra i czyniąca dobro dla wszystkich: zarówno złych, jak i dobrych. Człowiek powinien starać się osiągnąć taki sam stosunek wobec świata, aby również stał się dobry i czyniący dobro, jak Stwórca. Wówczas poczuje, jak dobra siła Stwórcy realnie panuje nad całą rzeczywistością, i faktycznie ma nikogo oprócz Niego.

Z programu „Świat“

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Mojżesz – to siła w człowieku, która pragnie pociągnąć za sobą wszystkie jego pragnienia. Postanawiam stać się lepszym, dążyć do duchowości i obdarzania, do połączenia z przyjaciółmi, chcę kochać wszystkich, wznosząc się ponad cały brud tego świata. Tak decyduję! Ale już w następnej chwili zapominam o swoich dobrych intencjach i wszystko toczy się jak dawniej. Tak dzieje się z każdym, co więc robić?

Siła, która postanawia iść naprzód i pociągnąć za sobą wszystkie inne pragnienia człowieka, nazywa się Mojżesz. Mojżesz dostrzega, że nie może pociągnąć innych za sobą. Wtedy skarży się Stwórcy: „Ale oni mi nie uwierzą!”.

Przekonuję swoje ciało, że trzeba wstać z łóżka, żeby się uczyć, trzeba wzmacniać więź z przyjaciółmi, wspólnie pracować nad naszym zjednoczeniem. Namawiam swoje serce, ale ono nie chce słuchać, nie poruszają go moje wezwania, to znaczy, że nie wierzy mi, że tak trzeba postępować.

Wtedy Stwórca nakazał Mojżeszowi rzucić laskę na ziemię, i laska przemieniła się w węża, Mojżesz bardzo się przestraszył i uciekł. Rzecz w tym, że istnieją tylko dwa stany: albo egoizm, albo świętość, i nie ma stanu pośredniego. Ta sama laska zamienia się w węża, jeśli zostanie rzucona na ziemię.

Jeśli nie stawiam duchowości ponad wartościami tego świata, to moja laska zamienia się w węża i oczywiście uciekam z duchowej drogi. Dlatego nawet jeśli nie dostrzegam wartości duchowego, muszę ją podnieść: uchwycić węża za ogon i wznieść go, a wtedy znów zamieni się w laskę.

Czy będzie to laska, czy wąż, sam człowiek to określa. To ja decyduję, jak postępować: czy ku duchowości, zjednoczeniu i obdarzaniu, czy ku materialnemu rozdzieleniu, oddaleniu od przyjaciół i od obdarzania, to właśnie nazywa się laską lub wężem. Wszystko zależy od tego, co cenię bardziej, a co mniej, czyli muszę pracować nad moją własną wartością priorytetów.

Ta praca odbywa się głównie w dziesiątce, kiedy jestem pod wrażeniem przyjaciół, jak wysoko cenią duchowość. Każdy ma obowiązek pokazywać innym, że duchowość jest dla niego o wiele ważniejsza niż materialne, jak powiedziano „niech człowiek pomoże bliźniemu”. To jest najważniejsze. Wężem nazywane są wszystkie intencje dla siebie, a ja muszę uchwycić go za głowę, żeby zapanować nad nimi.

Stwórca uczy Mojżesza, dając mu laskę, z którą może iść naprzód i czynić postępy. Oznacza to, że materialne zawsze będzie stać niższej według ważności, niż duchowe, i tak wytyczona jest droga. Ale jeśli nie utrzymam znaczenia duchowości na odpowiedniej wysokości i rzucę laskę na ziemię, decydując, że duchowość nie ma specjalnego znaczenia, i niebo nie jest ważniejsze od ziemi, laska natychmiast zamieni się w węża. W ten sposób Stwórca pokazuje, że należy chronić duchowe wywyższenie.

Z lekcji na temat „Pesach”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Rozum dany człowiekowi należy właściwie wykorzystać po to, aby wydobyć ze wszystkich artykułów kabalistycznych, zasady obdarzania i wiary ponad wiedzą, i w takiej formie zbudować swoją intencję.

„Ponad wiedzą” – nie oznacza, że ​​całkowicie odrzucam swój rozum. Ponad wiedzą oznacza wzniesienie się ponad egoistyczne rozumienie, które posiadałem i przejście na znacznie wyższy poziom.

Wiara ponad wiedzą – to zdolność patrzenia na całą rzeczywistość nie z punktu widzenia egoizmu, lecz z pragnienia obdarzania.

Z lekcji według artykułu 59 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Istnieje wiele rodzajów świateł. Na przykład światło chasadim – jest prośbą ze strony stworzenia, która nieustannie się wyjaśnia i zmienia. Czy można powiedzieć, że tylko wtedy światło można nazwać „chasadim”, prośba staje się bardzo precyzyjna, bardzo konkretna? Czy jednak światło może być różnych rodzajów?

Odpowiedź: Najlepiej, gdy nie uciekamy od terminów „or chasadim”, „or chochma”, ponieważ wskazują nam, w jaki sposób kli, pragnienie otrzymywania, odnosi się do światła, jak się wobec niego przejawia, przyciąga światło i je otrzymuje. To właśnie jest podstawowa właściwość kli.

Pytanie: Powiedział Pan, że jest to jakby prośba o zjednoczenie. Czy można to wyrazić jako potrzebę miłości?

Odpowiedź: Tak, masz rację, można powiedzieć i tak.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 05.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jest powiedziane, że światło miłosierdzia można otrzymać od Stwórcy, jeśli proszę nie za siebie, a za społeczeństwo, za świętą Szchinę (Boskość). Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że prosisz, aby ich napełniło wyższe światło miłosierdzia, czyli światło chasadim.

Pytanie: Pracujemy w grupie, ale tutaj, z pewnością mówi się o całym świecie?

Odpowiedź: Nie, wystarczy poczuć to światło w grupie. Innymi słowy, możesz poczuć świętą Szchinę w dziesiątce. Święta Szchina to dobre wzajemne relacje między wami w dziesiątce. Jest to wpływ światła chasadim.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie