Człowiek musi osiągnąć taki stan, kiedy już samo zwrócenie się z modlitwą, napełnia go tak, że nie potrzebuje żadnej reakcji ani odpowiedzi.
Jeśli mam więź ze Stwórcą i modlę się do Niego, wylewając przed Nim swoje serce i całą swoją duszę, przekazując Mu wszystkie moje nadzieje i tęsknoty, napełnia mnie to tak bardzo, że nie potrzebuję już żadnej odpowiedzi.
Z lekcji na temat „Jom Kipur”
Cała ludzkość zmierza w kierunku wspólnej korekty i dlatego zaczyna odczuwać powszechny wzajemny związek i przynależność do jednego systemu, wzajemny wpływ, pożyteczny lub szkodliwy. Cała ludzkość – to jeden człowiek, Adam, który powinien być podobny do Stwórcy.
Dlatego kiedy pracujemy w dziesiątce, nie możemy zapominać o całej ludzkości, którą jesteśmy zobowiązani ciągnąć za sobą. Przecież otrzymaliśmy od Stwórcy pragnienie zjednoczenia się z Nim po to, aby pociągnąć za sobą cały świat. Na tym polega nasza misja, dla której Stwórca dał nam dążenie do duchowości, a innym tego nie dał.
Nie ma w nas nic wyjątkowego poza tym zadaniem, które powierzył nam Stwórca. On mógł dać je innym ludziom, ale skoro powierzył je nam, jesteśmy zobowiązani wypełnić je w miarę możliwości, przyłączając do niego wszystkich mieszkańców tego świata. Każda część w ogólnym systemie jest tak samo ważna, jak wszystkie inne, ponieważ jest to doskonały system.
Duchowość jest doskonałością i jeśli we wspólnym naczyniu brakuje choćby jednej komórki to nie będzie ono kompletne. Dlatego cel nazywa się końcem naprawy i trzeba modlić się za cały świat i tylko na samym końcu za samych siebie.
Po tym, jak włączyłeś w modlitwę całą ludzkość, wszystkich ludzi, wtedy masz prawo dodać samego siebie i zwrócić się do Stwórcy z prośbą. W przeciwnym razie twoja modlitwa nie będzie doskonała i nie dotrze do Stwórcy.
Z lekcji na temat „Pesach”
Rabasz. Artykuł 579. „I usunę serce kamienne”: Człowiek wznosi chisaron, czego mu brakuje, i prosi Stwórcę, żeby napełnił ten chisaron.
Aby obudzić Stwórcę i uzyskać prawdziwy chisaron w dziesiątce, musimy zebrać się razem w jednym kręgu, jako jedno kli, i zwrócić się do Niego z prośbą, aby pomógł nam poczuć Siebie i tym związać nas wszystkich w jedno zjednoczone kli.
Realizacja prawdziwego chisaronu dziesiątki nastąpi wtedy, kiedy poczujemy, że jesteśmy połączeni ze sobą jak części malchut i wzniesiemy z siebie wspólne pragnienie, aby Stwórca zamanifestował się w nim. Wtedy przejawi się w nas i napełni nas. Nazywa się to „połączeniem ze Stwórcą”.
Pytanie: Czy można nazwać prawdziwym chisaronem, gdy jest pragnienie obdarzania, ale nie ma siły?
Odpowiedź: Nie, to oznacza, że nie ma pragnienia. Jeśli jest pragnienie, to znaczy że są siły. Jeśli nie ma pragnienia, nie ma sił.
Pytanie: Jak dziesiątka ma być zawsze gotowa do przebywania w tym samym przebudzeniu co Stwórca?
Odpowiedź: Dziesiątka tego nie wie. Jeśli próbujemy wznieść się do Stwórcy, zjednoczyć się z Nim naszymi wspólnymi siłami, stopniowo to się uda. Stwórca zbliża się do nas, odkrywa się w nas i pozwala się poznać.
Z lekcji na podstawie notatek Rabasza
Pytanie: Jak żałować tego, że nie znajdujemy się w doskonałości, aby przejść ze stanu grzesznika do stanu sprawiedliwego?
Odpowiedź: Musimy nauczyć się usprawiedliwiać Stwórcę we wszystkich naszych stanach i dążyć do całkowitego zjednoczenia się z Nim. Dlatego należy żałować, że jeszcze nie jesteś w tym stanie.
Pytanie: Jeśli mamy jakąś potrzebę i wznosimy modlitwę, to okazuje się, że zawsze pochodzi z pozycji grzesznika?
Odpowiedź: Nie, nie tylko. Może też być z pozycji sprawiedliwego, gdy czujesz się dobrze w świecie Stwórcy i chcesz Mu podziękować.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Pytanie: Kiedy w pełni zgadzam się ze Stwórcą, skąd wziąć żądanie wobec światła, które przywraca do Źródła? Przecież zgadzam się nawet z tym, że nie mam takiego żądania.
Odpowiedź: Absolutnie słusznie. To właśnie jest początek tego pragnienia, które musimy rozwinąć. Od tego należy zacząć jego rozwijanie. To znaczy, pragnę być związany z przyjaciółmi, ze Stwórcą, ze wszystkimi naszymi stanami. I to tak związany, aby odczuwać siebie oderwanego od wszystkich innych pragnień i celów. Wtedy możemy wznieść oczy ku Niemu i zażądać: „Wybaw!”.
Ponieważ to, co musimy osiągnąć, a więc nasze najważniejsze zadanie, nie polega na tym, abyśmy otrzymali coś tam, co leży gdzieś “na półce”, a uświadomili sobie, że wszystko znajduje się we władzy Stwórcy. Właściwość obdarzania, właściwość miłości, właściwość więzi, znajdują się w Jego władzy i jesteśmy zobowiązani prosić Go, aby nam w tym pomógł. Na tym właśnie polega odkrycie Stwórcy człowiekowi.
Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025
Pytanie: Zaleca nam Pan prosić Stwórcę, aby naprawił i napełnił nas. Jaki prawidłowo prosić o napełnienie?
Odpowiedź: Twoje serce powinno pragnąć właściwości obdarzania i połączenia ze Stwórcą, a rozum musi uświadomić sobie ten stan i połączyć się z Nim, aby ten stan wniknął w twoje serce jak palące pragnienie: „Tylko tego pragnę”.
Pytanie: Ale uczymy się, że nie powinniśmy prosić dla siebie. Tutaj wydaje się mieszać egoizm. Jak prawidłowo to przetworzyć?
Odpowiedź: Prawidłowo przekształcić egoistyczne pragnienia można tylko wtedy, jeśli myślicie o tym ze stanu miłości.
Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025
Pytanie: Jak człowiek widzi, że jego kelim obdarzania nie są jeszcze naprawione? W czym to się wyraża?
Odpowiedź: Wyraża się to w tym, że człowiek prosi Stwórcę o naprawę. Stwórca rozumie, że jest to Jego część naprawy całego stworzenia i dlatego ją naprawia. Wtedy człowiek wznosi się już na stopień wyżej. Tak to się odbywa.
Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025
Pytanie: Kiedyś pewna kobieta miała sen, w którym za ladą sklepową stał Stwórca. „Co można od Ciebie kupić?” – zapytała kobieta. „Możesz kupić u mnie wszystko” – odpowiedział Stwórca. „W takim razie daj mi zdrowie, szczęście, miłość, sukces i dużo pieniędzy”.
Bóg wyszedł na zaplecze do gospodarczego pomieszczenia i wrócił z małym papierowym pudełkiem. „I to wszystko?!” – wykrzyknęła kobieta. „Tak” – odpowiedział Bóg. „Czy nie wiedziałaś o tym, że w moim sklepie sprzedaje się tylko nasiona?”
Czy to oznacza, że mamy w sobie wszystko, co powinno wyrosnąć? Nasiona są nam dane. Podstawowe pytanie brzmi: jak to zrozumieć i jak je wyhodować? Podlewać, pielęgnować i tak dalej?
Odpowiedź: To jest sens życia. Nie jest łatwo zrozumieć, czego wymaga od ciebie Stwórca i jak powinieneś się zachować w każdym momencie czasu.
Pytanie: Czy to właśnie oznacza „wyhodować nasiona”? Zrozumienie tego, czego Stwórca wymaga ode mnie i jak się zachować?
Odpowiedź: Tak.
Pytanie: Tę najważniejszą rzecz, że nie potrzebuję niczego wokół siebie, że wszystko jest we mnie, jak to osiągnąć?
Odpowiedź: W to trzeba po prostu uwierzyć. Wszystko jest we mnie założone, powinienem tylko znaleźć się w odpowiednim środowisku.
Pytanie: Czy nazywa się to „jak nasiona w glebę”?
Odpowiedź: Tak. A wtedy wszystko co trzeba, we mnie wzrośnie.
Pytanie: Czym podlewam te nasiona?
Odpowiedź: Swoim potem, wysiłkiem.
Pytanie: Zatem moje wysiłki i ogólnie wszystko, przez co przechodzę, jest tym właśnie, czym podlewam te nasiona?
Odpowiedź: Tak, to rzeczywiście wykiełkuje.
Pytanie: O co poprosiłby Pan Stwórcę, jeśli na przykład stałby przed Panem?
Odpowiedź: W zasadzie to o maksymalną mądrość, aby zgadzać się z Nim we wszystkim. Anulować się całkowicie przed Nim. Aby nie pojawiały się żadne myśli i uczucia oprócz tego, co od Niego otrzymuję.
Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”
Pytanie: Jak w modlitwie odczuwa się błogosławieństwo?
Odpowiedź: Człowiek czuje, że każda odpowiedź Stwórcy jest praktycznie błogosławieństwem.
Pytanie: Jak moja modlitwa pomaga w naprawie innych?
Odpowiedź: Najbardziej pożądana dla Stwórcy modlitwa jest taka, gdy modlimy się i prosimy za innych, a nie za siebie. Właśnie poprzez prośbę za drugiego człowieka, naprawiamy wszystkie jego grzechy, tak to się nazywa a jemu samemu staje się lepiej, lżej.
W ten sposób naprawia się cały świat. Dlatego należy modlić się za innych.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Najważniejsza jest modlitwa. Oznacza to, że człowiek powinien modlić się do Stwórcy, aby pomógł mu podążać drogą ponad wiedzę. A jego praca powinna odbywać się w radości, tak jakby już dostąpił duchowej wiedzy.
Nie prosi Stwórcę, aby pokazał mu Swoją wielkość, by mógł pracować w radości. A pragnie aby Stwórca dał mu radość z pracy ponad wiedzą, aby była tak ważna dla człowieka, jakby już posiadał wiedzę. (RABASZ. Artykuł 12 (1991) Te świece są święte)
Człowiek nie posiada jeszcze wiedzy, a nawet nie chce być w wiedzy, a pragnie być ponad nią. Oznacza to, że nawet jeśli w swojej wiedzy widzi sprzeczne, przeciwstawne właściwości, których nie powinien mieć Stwórca, mimo to pragnie osiągnąć stan, w którym będzie uwielbiał Stwórcę i stawiał Go ponad sobą.
Komentarz: Kiedy udaje się wznieść ponad wiedzę i przychodzi radość, ona także staje się wiedzą, że przezwyciężyłem, połączyłem się, i cieszę się z tego. Ostatecznie okazuje się, że na jakimś etapie odczuwam to w sobie.
Odpowiedź: Oczywiście, odczuwasz radość, ponieważ to osiągnąłeś, chociaż wszystko zrobił Stwórca, uczynił to nad twoją naturą. Stworzył twoją pierwotną naturę i jednocześnie sprawił, że poznałeś następną, znacznie wyższą naturę. Ale to znów staje się wiedzą, i ponownie idziesz ponad nią.
Pytanie: Jak nie radować się tym tylko dla siebie?
Odpowiedź: Wtedy natychmiast upadniesz.
Pytanie: A dokąd więc iść dalej ponad to?
Odpowiedź: Cały czas wyżej, a tam sam zobaczysz.
Z lekcji na temat „Wszystko osiąga się siłą modlitwy”