Pytanie: Jeśli przechodzę ze swojej wiedzy w wiarę ponad wiedzą, czy to oznacza, że ukrywam się przed Stwórcą?
Odpowiedź: Nie, nie da się ukryć przed Stwórcą. Ale prosić, aby odkrył się nam i przybliżył nas do Siebie – to musimy zrobić. Tak będziemy prosić. Przejście do wiary ponad wiedzą daje nam możliwość odczucia Stwórcy. To jest początek wyższego poznania.
Z lekcji według notatek Rabasza
Nasze postrzeganie rzeczywistości jest bardzo chwiejne, ponieważ nie wiemy, jak odnosić się do siebie, do świata, w którym się znajdujemy. Gdzie teraz jesteśmy, co czujemy: czy to jest sen, czy prawda?
Czy ten świat jest obiektywną rzeczywistością, czy tylko tymczasowym odczuciem w zniekształconych organach percepcji? Być może, gdy naprawimy swoje właściwości z otrzymywania na obdarzanie, poczujemy zupełnie inny świat. To nie oznacza lepszego zrozumienia i odczuwania wszystkiego tymi samymi organami postrzegania, tylko bardziej rozwiniętymi.
Mogę całkowicie zmienić swoje odczucia, swoje postrzeganie, nastawione na otrzymywanie, aby przestać przyjmować rzeczywistość egoistycznie i zacząć odczuwać ją w obdarzaniu, w dążeniu do bliźniego. Okazuje się, że zamiast swojego pragnienia, zyskuję pragnienia innych ludzi i zaczynam odczuwać rzeczywistość poprzez nich. Wtedy poczuję zupełnie inny świat, inną rzeczywistość!
Kolejne pytanie: kto rysuje przed nami tę rzeczywistość? Kabaliści uczą nas, że to wyższa siła – jedna, jedyna i absolutna, poza którą nie ma nic, dobra i czyniąca dobro wszystkim bez wyjątku, zarówno grzesznikom, jak i sprawiedliwym. To wyższe światło, znajdujące się w absolutnym spokoju, i możemy je odkryć, tylko równając się z Nim swoimi właściwościami.
Istnieje 125 stopni takiej zgodności, w zależności od tego, w jakim stopniu mogę się naprawić i stać się podobnym do wyższego światła, dobrego, obdarzajacego, dającego dobro. Jeśli nabędę takie same właściwości, to w stopniu otrzymanej właściwości obdarzania, poczuję w sobie wyższe światło. Będę istniał w tej właściwości obdarzania i dlatego będę ją odczuwał.
Istnieje siła obdarzania, zwana „wyższym światłem”, i siła otrzymywania, zwana „stworzeniem”. A jeśli stworzenie ponad swoją naturą otrzymywania, zdobywa siłę obdarzania, to ta siła, zaczyna nad nim panować, odczuwa ją jako napełnienie: ekran i odbite światło, stopień obdarzania, który daje stworzeniu poczucie pełności.
Pojawia się pytanie: jak powinniśmy odnosić się do tej wyższej siły? Czy kiedykolwiek będziemy w stanie poczuć ją bezpośrednio, czy tylko w formie właściwości, których w nas wywołuje, w odczuciach, myślach, pragnieniach?
Kabaliści mówią: „Nie, sama wyższa siła to Acmuto, istota Stwórcy, która jest dla nas nieodczuwalna i niepoznawalna. Nie ma żadnej formy, którą moglibyśmy dostrzec. Ale w takim stopniu, w jakim się starasz zbliżyć do Niego i stać się takim sam jak On, na tyle zrozumiesz różne właściwości, związane z obdarzaniem.
Stwórca odnosi się do ciebie jako „obdarzający”, ale w Nim samym nie ma ani obdarzania, ani otrzymywania, jest ponad tym wszystkim. To tylko Jego stosunek do stworzenia nazywa się „obdarzaniem”, „miłością”, „dawaniem”.
Jeśli jest powiedziane, że Stwórca jest „dobry i czyniący dobro”, „Nie ma nikogo oprócz Niego”, „Ja swojej formy (HaWaJaH) nie zmieniałem”, „Prawo jest dane i nie można go przekroczyć” czyli że jest niezmienny, dobry i doskonały – to jak możemy Go o cokolwiek prosić? Jak można prosić, żeby się zmienił i zlitował się nad nami?
Chodzi wyłącznie o odczucie stworzenia, które w taki sposób postrzega Stwórcę i tak o tym mówi, jak powiedziano: „Tora mówiła językiem ludzi”. Dlatego wszystkie nasze modlitwy i relacje do Stwórcy, to w rzeczywistości stosunek do samego siebie, to, jak oceniam samego siebie, jak chcę się zmienić w kierunku obdarzania. Wszystkie zmiany zachodzą wyłącznie w stworzeniach, dzięki temu że same się zmieniają odczuwają, jakby zmieniał się obraz Stwórcy.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Pytanie: Mówi Pan, że wyższe światło wpływa na nas i poszerza nasze kelim/naczynia. Ale moje kelim znajdują się w przyjaciołach, więc mogę prosić tylko o wzajemne włączenie poprzez anulowanie siebie. Czy tak można myśleć o poszerzaniu kelim?
Odpowiedź: Myślcie tak, jak wam wygodniej, a Stwórca sam ustawi wszystko na swoim miejscu. Wyższe światło w każdej chwili wykonuje tysiące działań, dlatego skupiajcie się nie na tym, jak to będzie zrobione, ale na tym, że chcecie przyciągnąć światło.
Pytanie: Co daje dziesiątce stan, gdy modli się za inne dziesiątki, za cały Bnei Baruch, za cały świat? Czy to jest właśnie formowanie kelim obdarzania?
Odpowiedź: Tak, to poszerza naczynia, kelim obdarzające dziesiątki. Swoją modlitwą za wszystkich, przede wszystkim pomagacie sobie.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Każdy powinien postępować tak, jak w trzech ostatnich (błogosławieństwach) modlitwy „Szmone-esre“, „Osiemnaście błogosławieństw”.
To znaczy, po tym jak przekaże wszystko, o co prosi Stwórcę, jest powiedziane w Księdze Zohar, że trzy ostatnie błogosławieństwa, modlitwy „Szmone-esre“ będą dla niego, jak gdyby Stwórca już dał mu to, o co prosi, i człowiek odchodzi od Niego. (Rabasz. Artykuł 17, Część 2 (1984). Porządek zgromadzenia przyjaciół)
Modlitwa „Szmone-esre“ – to standardowa modlitwa. Pozostałe modlitwy człowiek może wypowiadać od siebie. Może odmawiać fragmenty z Psalmów, inne rzeczy, ale modlitwa „Szmone-esre“, czyli „Osiemnaście Błogosławieństw”, jest tą modlitwą, z pomocą której zwracamy się do Stwórcy rano, w dzień i wieczorem.
To nie jest zwykła modlitwa, nie jest to modlitwa, którą sam tworzysz. Jest to modlitwa zbudowana, napisana już tysiące lat temu.
Z lekcji według artykułu Rabasza
Pytanie: Jak poprosić o anulowanie cierpienia, aby ta prośba nie była dla siebie?
Odpowiedź: To zależy od tego, o co prosisz. Jeśli jesteś związany ze światem i prosisz, aby ludzie na ziemi poczuli, że mają cierpienia, ponieważ taka jest ich natura, wtedy zwracaj się do Stwórcy i proś Go, aby zmienił ciebie, ponieważ cierpienia pojawiają się również z twojego powodu. Wywołujesz je swoim zachowaniem, swoim wewnętrznym stanem.
Zgodnie z tym powinieneś prosić Stwórcę, aby usunął z ciebie cały egoizm, a wtedy będziesz mógł odnosić się do innych właściwie, jak Stwórca. W taki sposób zbliżysz się do Stwórcy, pomożesz Mu w Jego dziele i dodasz swoje siły do Jego siły.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Pytanie: Powiedział Pan, że Stwórca rozumie serce człowieka w modlitwie. A jak można się do Niego zwrócić, aby maksymalnie zrozumiał, co człowiek mówi do Niego?
Odpowiedź: To musi być maksymalnie zrozumiałe przez samego człowieka. O Stwórcy można nie myśleć. Jeśli naprawdę zwracasz się do Niego z prośbą, oddajesz Mu cześć, pragniesz się do Niego zbliżyć, Stwórca zawsze cię zrozumie.
Pytanie: Co to znaczy oddawać cześć Stwórcy w modlitwie?
Odpowiedź: Stwórca nie potrzebuje, abyśmy się przed Nim uniżali. Ale w zależności od tego, w jakiej mierze postrzegamy siebie jako niższych od Stwórcy, możemy się do Niego bardziej zbliżyć.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Pytanie: Czasami przychodzi do głowy myśl, że chcemy „otrzymać” Stwórcę. Ale faktycznie jesteśmy własnością Stwórcy i może uczynić to, co jest dla nas właściwe. Wtedy okazuje się, że anuluje się miejsce wysiłku, bo jakby Stwórca wszystko robi za nas. Jak to pogodzić?
Odpowiedź: Wszystko jest o wiele prostsze. Zwracając się do Stwórcy, wiem, że tylko On może zmienić mój stan, uratować z każdego złego stanu i podnieść do dobrego.
Nie powinienem mieć wątpliwości, że Stwórca zapewni mi to wszystko. Znajduję się w takim otoczeniu, w takiej grupie, dziesiątce, która jest pewna, że Stwórca ma wszystkie możliwości, aby zmienić nasze stany z absolutnie negatywnych na pozytywne.
W zasadzie, wszystko zależy od Niego, ale ja muszę zrobić wszystko, co zależy ode mnie.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Pytanie: Jaka powinna być modlitwa, aby człowiek otrzymał miłosierdzie Stwórcy?
Odpowiedź: Modlitwa musi pochodzić z serca.
Komentarz: Ale zawsze modlimy się z serca.
Odpowiedź: To „zawsze” właśnie wszystko zabija. Jakość modlitwy zależy tylko od twojego serca, od tego, czy zastanawiasz się nad tym, jak zwrócić się do Stwórcy. Modlitwa jest wysiłkiem. Zależy to jednak od tego, kiedy i w czym.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Z 5 lekcji kongresu „W jednej modlitwie”
Pytanie: Co dzieje się z sercem? Dlaczego zamyka się w modlitwie? Wczoraj prosiło, błagało Stwórcę, a dzisiaj rozum dyktuje modlitwę. Czy serce naprawdę potrzebuje bólu, uderzeń, aby przemówiło?
Odpowiedź: Gdybyście poczuli prawdziwy ból i uderzenia, odpowiedzielibyście na to właściwie. A na razie nic jeszcze nie zostało zrobione.
Pytanie: Czy to, co mówimy z rozumu, jest uważane za modlitwę?
Odpowiedź: Nie.
Pytanie: Jak więc zmusić serce, aby przemówiło?
Odpowiedź: Zmuszajcie je. Naciskajcie na serce.
Z lekcji nr 5 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „W jednej modlitwie”, 11.10.2025
Z 5 lekcji kongresu „W jednej modlitwie”
Pytanie: Gdy tylko skończy się lekcja, wychodzę i słyszę brak wzniosłości, ograniczenie, niespójność myśli przyjaciół, i zauważam to w sobie. Modlę się, a mimo to odkrywa się we mnie jeszcze większa nienawiść. Jak pokryć to miłością?
Odpowiedź: Prosić Stwórcę. Człowiek sam nie może tego zrobić. Ale twoja prośba jest bardzo dobra. Proście Stwórcę, aby dał wam możliwość pokrycia swojego nastawienia do przyjaciół miłością.
Z lekcji nr 5 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „W jednej modlitwie”, 11.10.2025