Często jestem pytany: czym jest świat duchowy, jak można go sobie wyobrazić? To bardzo proste. Ten świat – jest naszym wewnętrznym odczuciem, w którym wydaje nam się, że coś dzieje się na zewnątrz.

Ale w rzeczywistości wszystko, co się dzieje, począwszy od ogromnego Wszechświata ze wszystkimi gwiazdami, aż po to, co dzieje się na powierzchni kuli ziemskiej w nieożywionej naturze, w roślinnym i zwierzęcym świecie oraz ludźmi – wszystko to dzieje się w moim pragnieniu otrzymywania przyjemności. A gdybym mógł wyłączyć moje egoistyczne pragnienie, to nie czułbym ani siebie, ani świata zewnętrznego.

Cały ten obraz, otwierający się dla mnie w moim pragnieniu przyjemności w jego pierwotnej formie, stworzonej przez Stwórcę, bez mojej pracy i naprawy, ale tylko w wyniku przebudzenia z góry – nazywa się „tym światem”. Oczywiście, cały czas odczuwamy zmiany, ale są to zmiany wewnątrz naszego pragnienia. Dlatego wydaje nam się, że świat się porusza. W rzeczywistości nic się nie porusza, tylko zmienia się nasze wrażenie wewnątrz pragnienia przyjemności, tak jak zmienia się pragnienie.

Ale nie tak dzieje się ze światem duchowym. W świecie duchowym jestem nie tylko pod działaniem wyższego wpływu, ale jednocześnie sam działam. Jeśli ten świat jest całą konsekwencją działania wyższej siły, to świat duchowy jest już wynikiem interakcji, połączenia między moim działaniem i działaniem Stwórcy. Im bardziej odpowiadam Stwórcy, tym bardziej odkrywam świat duchowy jako miarę swojego podobieństwa do wyższej siły.

Z lekcji według artykułu nr 59 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa