„Nie trać nadziei na miłosierdzie”

каббалист Михаэль ЛайтманCzłowiek może znaleźć się w bardzo trudnych sytuacjach, kiedy odczuwa, że Stwórca jest absolutnie ukryty przed jego uczuciami i rozumem. Jeśli w takich stanach nie pozostaje w nim nawet najmniejsza myśl o Stwórcy, to jest po prostu zwierzęciem.

Jeśli jednak ta drobna myśl wciąż w nim drży, jest to oznaką, że odczuwa pierwiastek Boskości, że jeszcze nie wszystko zniknęło. Opierając się na tej myśli, powinien usprawiedliwiać działania Stwórcy, uznając że to dla jego dobra.

Kiedy człowiek przestaje odczuwać Stwórcę, mówi się, że „odbierają mu duszę”. Dusza to kli, wewnątrz którego człowiek odczuwa wyższe światło. Nie wolno tracić nadziei nawet wtedy, gdy odbierane jest kli wraz ze światłem. Należy nadal pracować i starać się przybliżać dobre stany.

Powiedziano: „Nie trać nadziei na miłosierdzie“. Oznacza to, że w złych stanach należy dostrzegać jeszcze większe miłosierdzie Stwórcy, ponieważ wcześniej odnosił się On do ciebie, jak do dziecka, a teraz chce okazać ci jeszcze większe miłosierdzie i jeszcze bardziej przybliżyć do Siebie.

Jeśli jednak człowiek nie jest gotowy przyjąć tego potopu („mabul”), upada ze stopnia, na którym się znajduje, i odkrywa, że w potopie znajduje się szkodnik („mechabel”).

Wszystko zbudowane jest na więzi człowieka ze Stwórcą. Kli, nazywane „neszama”, czyli „dusza”, jest wspólnym kli łączącym odczucia człowieka z obecnością Stwórcy. Miary odczuwania Stwórcy w tym kli nazywane są światami („olamot”), parcufim, stopniami. Na każdym stopniu istnieje coś wspólnego między kli i światłem – ekran („masach”), który je ze sobą łączy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026