Pytanie: Jak przygotować się do odkrycia rozbicia?

Odpowiedź: W stopniu, w jakim jesteśmy ze sobą połączeni, możemy zagłębić się w studiowanie rozbicia między nami i jego odczuwanie. W taki sposób możemy skrócić nasz ruch do naprawy, czyli przybliżyć do nas rozbicie, żeby je naprawić.

Pytanie: Im bardziej wzmacniamy się w pracy, tym bardziej świat ukazuje zło. Jak usprawiedliwiać Stwórcę, że świat jest pierwotnie naprawiony?

Odpowiedź: Musimy jeszcze odkryć, że świat jest pierwotnie naprawiony. Wtedy będziemy mieli właściwą modlitwę o przybliżenie między nami i do Stwórcy.

Pytanie: W dziesiątce czujemy połączenie między nami, ale między wszystkimi dziesiątkami nie ma odczucia połączenia w jedno kli. Jak pracować z tym rozbiciem?

Odpowiedź: Musimy nad tym pracować. Pracować – oznacza jednoczyć się wbrew temu egoizmu, który jest w każdej dziesiątce.

Z lekcji „Rozbicie jako możliwość dla naprawy”, 15.07.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z artykułu „Szamati”: „Co pochodzi z serca, wchodzi do serca”. Kiedy człowiek słyszy słowa swojego Rawa, natychmiast się z nim zgadza i przyjmuje na siebie zobowiązanie do ich wypełnienia całym sercem i duszą.

Jednak później, gdy znajdzie się w innym środowisku, miesza się z pragnieniami i myślami większości, która zajmuje się głupotami. Wtedy jego własne myśli, pragnienia i serce podporządkowują się większości i staje się jak „stado prowadzone na rzeź”.

I człowiek nie ma żadnego wyboru – jest zmuszony myśleć, pragnąć i dążyć do tego samego, czego wymaga większość. Wówczas jest dla niego jedna rada – przywiązać się do swojego Rawa i do książek na wewnętrznym poziomie, co nazywa się, „karmić się z ksiąg i ich autorów”.

Człowiek, który urodził się i żyje w tym materialnym świecie, rozwijając się w środowisku dalekim od duchowego, oczywiście nie może zrozumieć duchowej drogi. Nawet jeśli dąży do duchowości, to ten punkt jest pogrążony w jego egoistycznym pragnieniu, otoczonym egoistycznym społeczeństwem i nie ma żadnych szans na prawidłowy rozwój.

Tylko ten, staje się godny duchowego rozwoju, kto znajdzie się w odpowiednim środowisku, gdzie jest nauczyciel i grupa, która wypełnia jego rady. Poza tym, ta grupa musi pracować z autentycznymi źródłami kabalistycznymi, ale wynika to już z tego, jak przyjmuje kierownictwo swojego nauczyciela.

Dlatego ostatecznie rozwój grupy zależy od nauczyciela, Rawa („raw” oznacza „wielki”). W takim stopniu, w jakim uczniowie są zdolni anulować swoje opinie przed jego zdaniem, tak będą się rozwijać. Ponieważ duchowe środowisko opiera się na opinii, myśli, metodzie, uznaniu autorytetu nauczyciela.

Koniecznym warunkiem dla ucznia jest ciągłe sprawdzanie, co i kto określa jego opinię. Dlatego że jest pod wpływem dwóch sił i cały czas musi zdecydować, że zdanie nauczyciela ma większą siłę niż zdanie ucznia. A jeśli nie odczuwa żadnej walki ani sprzeciwu, to znaczy, że w ogóle nie dokonuje takiego sprawdzenia, a myśli, że wszystko i tak jest w porządku.

Czasami uczeń sprzeciwia się opinii nauczyciela i wydaje mu się, że lepiej rozumie, jak należy postępować, z punktu widzenia swojej logiki i rozumu. To znaczy, że nie anuluje się. A anulowanie siebie oznacza, że postępuje wbrew swojemu pragnieniu, wbrew całej swojej logice.

Jeśli wytrzymuje tę konfrontację, to znaczy, że wybiera duchową drogę i podąża nią. A jeśli nie ma żadnej konfrontacji, wewnętrznej walki, to nasuwa się pytanie: że być może w ogóle nie rozumie, że cały czas podąża za swoim zdaniem, myśląc jednocześnie, że postępuje właściwie?

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

Pytanie: Jaka jest różnica między: przylgnięciem do nauczyciela a przylgnięciem do grupy?

Odpowiedź: Trzeba przylgnąć do grupy, aby móc przylgnąć do nauczyciela, a przez to, przylgnąć do Stwórcy. Nie oznacza to, że uczeń nie może zadawać nauczycielowi pytań, wyjaśniać, wyrażać wątpliwości, a nawet zastrzeżeń.

Jednak zawsze powinno się to odbywać w takiej formie, która nie narusza ich połączenia, ani nie osłabia anulowania ucznia wobec nauczyciela. To jest najważniejsze. Problem nie polega na tym, że uczeń nie okazuje nauczycielowi wystarczającego szacunku, lecz na tym, że może stracić swoją więź z nim.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Po kongresie jestem w ciągłym stanie wdzięczności. Ale podzieliła się jakby we mnie na dwie części. Wcześniej byłem wdzięczny Stwórcy za to, że miałem dobre uczucia, a teraz dziękuję Stwórcy za to, że jest przyczyną moich uczuć. Czy to jest prawdziwa wdzięczność?

Odpowiedź: Ta wdzięczność jest już wyższa od poprzedniej. Wcześniej byłeś wdzięczny za to, że dobrze się po prostu czułeś. A teraz jesteś wdzięczny za to, że czujesz się dobrze w świecie Stwórcy. A potem będą jeszcze inne wyjaśnienia.

Ale już stopniowo oddzielasz się od tego stanu, w którym podnosi cię Stwórca.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W artykule „Kochający Stwórcę, nienawidźcie zła”, Baal HaSulam napisał, że dzięki nienawiści do pragnienia otrzymywania, ono naprawia się i upokarza przed świętością. Co to oznacza?

Odpowiedź: Oznacza to, że pragnienie otrzymywania nie będzie już chciało się manifestować, ponieważ rozumie, że w taki sposób człowiek doprowadza wszystkich do zniszczenia. I odwrotnie, jeśli człowiek nienawidzi pragnienia otrzymywania, to tak upokarza się przed świętością.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Powiedziano: kochaj bliźniego jak samego siebie. Nieustannie odkrywamy w sobie pokłady egoizmu, warstwa za warstwą do takiego stopnia, kiedy naprawdę zaczynamy nienawidzić siebie. Jak więc można kochać bliźniego jak siebie samego, jeśli nienawidzę siebie?

Odpowiedź: Musisz starać się pokochać bliźniego. Dzisiaj nadal masz egoistyczne odczucia, ponieważ kochasz siebie. Zacznij kochać innych w takim samym stopniu. To właśnie znaczy „pokochaj bliźniego jak samego siebie”.

Z lekcji według artykułu w księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co jest słodsze dla Stwórcy: moja intencja dla obdarzania czy intencja płynąca z połączonego serca dziesiątki?

Odpowiedź: Z połączonego serca dziesiątki.

Pytanie: Czym ja, jako dziesiątka, mogę zadowolić Stwórcę?

Odpowiedź: Tym że pomagacie swoim przyjaciołom. To jest wasz pierwszy stopień – we wszystkim wzajemnie pomagać przyjaciołom, aby się zjednoczyć i zbliżyć do Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak zachodzi proces przejścia między lo liszma (dla siebie) i liszma (dla Stwórcy)? Czy można to zrobić w dowolnym momencie, w każdej myśli, w każdym pragnieniu?

Odpowiedź: Nie, dzieje się to tylko w wyniku długotrwałej pracy człowieka nad sobą. W zasadzie, jest to podarunek od Stwórcy.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Jeśli nie widzę sukcesu, to znaczy że nie pracuję w grupie. Samemu nie można odkryć Stwórcy. Aby to zrobić, trzeba koniecznie być w dziesiątce. Człowiek znajduje się w grupie, a grupa znajduje się wewnątrz Stwórcy. Nie mogę dotrzeć do Stwórcy pomijając grupę, jestem zobowiązany związać się z nią i dopiero wtedy osiągnę Stwórcę. Przecież sam nie mam narzędzi, nie mam dziesięciu Sefirot dla połączenia ze Stwórcą.

Mam tylko jedną sfirę Malchut, dlatego muszę anulować się przed grupą, która reprezentuje dziewięć moich pierwszych Sefirot. Wtedy będę mieć pełne dziesięć Sefirot, dzięki którym dotrę do Stwórcy. Takie jest prawo natury, inaczej to nie zadziała. Jeśli nie pracuję w grupie, to nie osiągnę odkrycia Stwórcy.

Wszystko zaczyna się od mojego anulowania siebie przed grupą. Oznacza to, że wychodzę ze swojej indywidualnej percepcji, włączam się w grupę i razem z przyjaciółmi jestem przeciw Stwórcy. Dlatego jest powiedziane: „Od miłości do stworzeń – do miłości do Stwórcy”.

Grupa – nie jest tylko trampoliną do skoku ku Stwórcy, a naczyniem, wewnątrz którego odkrywam Stwórcę. Muszę przygotować kli do odczuwania Stwórcy, włączając zewnętrzne pragnienia i anulując siebie. W takim stopniu, w jakim anuluję siebie przed grupą, mogę poczuć, jak Stwórca anuluje siebie przed stworzeniem.

Jest to bardzo surowa zasada, według której działa system natury i nie możemy jej zmienić. Jeśli to zaakceptujemy, odkryjemy Stwórcę, a jeśli nie zaakceptujemy, nie odkryjemy. Grupa jest narzędziem do odkrycia Stwórcy. Przecież jestem – tylko jednym punktem jednym pikselem i nie mogę nic zrobić w pojedynkę. Potrzebuję przyjaciół, pożądane jest żeby było dziesięciu.

Włączam się w przyjaciół jak Malchut w dziewięć wyższych Sefirot i przyjmuję ich egoistyczne pragnienia poprzez swoje anulowanie siebie. Okazuje się, że mam już kli, w którym nie jestem egoistycznie i dlatego mogę odkryć Stwórcę. A pozostali przyjaciele odkrywają Stwórcę: każdy według włożonych wysiłków. Być może odczuwam Stwórcę na 8 stopniu, a ktoś inny anulował się bardziej i odczuwa Go na 15 stopniu, a jeszcze inny inaczej odczuwa, i tak do 125 stopnia.

Nie mam nic, do odnalezienia w sobie, szukając w swoim egoizmie. Nie mam niczego poza egoizmem. Stwórca może odkryć sie tylko ponad egoizmem. Dlatego, kiedy włączam się w grupę, otrzymuję trampolinę, która pozwala mi wyskoczyć ponad swój egoizm.

Mimo że moi przyjaciele mogą być egoistami, jeśli jednak anuluję się przed nimi, to przekształcają się dla mnie w kli, w którym odkrywam swoje anulowanie siebie w stosunku do zewnętrznego pragnienia i w stosunku do Stwórcy. Dlatego odkrywam Stwórcę wewnątrz tego kli.

Stwórca odkrywa się w przyjaciołach. Nie ma znaczenia, że przyjaciele nie są naprawieni, ponieważ nie odkrywam ich właściwości, a Stwórcę w stopniu swojego anulowania siebie w stosunku do nich.

Dlatego grupa nie jest tylko środkiem, aby przeskoczyć przez nią na stopień Stwórcy. Spotykam Stwórcę w grupie, w stopniu mojego włączenia się w nią! Ale nie tylko to. Całe ogólne pragnienie stworzenia, istniejące we wszechświecie na poziomach nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym i ludzkim, przekształca się w materiał, wewnątrz którego odkrywam Stwórcę.

Dlatego warto anulować siebie tak bardzo jak to możliwe, przed grupą, ale koniecznie z intencją osiągnięcia Stwórcy. W ramach grupy każdy dostosowuje swój pogląd do przyjaciół tak, aby tam mogła odkryć się wyższa siła.

Z lekcji według artykułu nr 24 z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak, osądzając siebie, można wznieść się w wierze ponad wiedzę?

Odpowiedź: To właśnie robimy. Nie mogę wyjaśnić, co to znaczy być w wierze ponad wiedzę. Człowiek musi tak ukształtować siebie, aby poczuć z własnego doświadczenia, co to znaczy „w wiedzy” i „ponad wiedzą”.

Kiedy, zgodnie z tym, odczuje, co to znaczy być w wiedzy, w sobie, w pracy, w pragnieniu, i pojawi się uczucie ponad wiedzą, wtedy będzie mógł już pracować z tymi dwoma poziomami i przybliżać się do Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa