Kabała i religia to absolutnie przeciwne rzeczy. Ponieważ Kabała naucza, że trzeba zmienić siebie, a religia twierdzi, że wystarczy wykonywać zewnętrzne działania, i dzięki temu zrobisz wszystko, co trzeba w życiu: otrzymasz raj, przyszły świat, w którym czeka na ciebie dobro, i tak dalej, i tak dalej.

Według Kabały niebo i piekło to stany, które człowiek odczuwa w naszym świecie przebywając w ciele. Ale ma jednak możliwość wzniesienia się ze swojego ciała, aby mu nie rozkazywało, a wtedy poczuje, co dzieje się na zewnątrz ciała, człowiek nie musi z tego powodu umierać.

A jeśli nie osiągnął stanu ponad ciałem, wtedy jego śmierć prowadzi go tylko do najbardziej minimalnego stanu duchowego, którego nawet nie można nazwać duchowym. Jest to po prostu stan pewnego rodzaju wyrzeczenia się egoizmu, ale nie stan posiadania właściwości duchowej.

Przecież mówimy o duszy człowieka, który chce ją naprawić. W naszym świecie nie ma nic wyższego, i jeśli człowiek do tego dąży, nie można mu tego zabronić. Na tym polega problem pomiędzy kabalistami a religijnymi, którzy stawiają barierę: „Nadal wypełniaj, a nie angażuj się w rozwój duszy”.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dusza i ciało, Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa