Pytanie: Jaki wewnętrzny sens zawiera zapalanie świec chanukowych? Jak wytłumaczyć to dzieciom?

Odpowiedź: Dążymy do obdarzania i miłości do bliźniego, które mają stać się dla nas światłem, napełniającym nas przyjemnością. Jeśli zjednoczymy się jak jeden człowiek z jednym sercem, zaczniemy odczuwać duchowy świat, Stwórcę i wieczne życie – to nazywa się płonącą świecą Chanuki.

Chanuka nie jest jeszcze końcem naprawy, a jedynie postojem w drodze. Osiągamy właściwość Biny, obdarzanie dla obdarzania, wychodzimy ze swojego egoizmu – wznosimy się z Malchut do Biny. Na razie nie mogę jeszcze z Biny zejść ponownie do Malchut i używać pragnienia otrzymywania, a jedynie wznieść się ponad wiedzę – to nazywa się Chanuką. Dlatego nie należy używać tego światła, można tylko na nie patrzeć.

Gdy później osiągamy święto Purim, wtedy bierzemy to światło i wykorzystujemy je w naszym pragnieniu, pragnieniu otrzymywania przyjemności, aby „ciemność zajaśniała jak światło”. Wtedy wszystkie siły Biny schodzą do Malchut i ona sama zaczyna świecić, jest to już koniec naprawy.

Chanuka („chanu-ko” – „zatrzymali się tutaj”) – to na razie postój, odpoczynek pośrodku drogi. Jak pokolenie wędrujące po pustyni które wyjaśnia, jak wznieść się ponad własne ego.

Z lekcji według listu Rabasza

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty