Pytanie: Jeśli Tora jest przeznaczona po to, abyśmy się zjednoczyli, dlaczego kabaliści pozostawili tak wiele materiału, że studiując go, mamy złudzenie, że teraz poznamy kolejne granice?

Dlaczego nie napisali jednego lub kilku artykułów o potrzebie zjednoczenia, abyśmy mogli studiować je raz za razem i nie gubić się w ogromnej liczbie wyjaśnień, pozornie różnych kwestii?

Odpowiedź: Duża liczba artykułów zależy od podziału dusz, od wariantów połączeń między nimi. Dlatego potrzebujemy takiej obfitości materiału.

Pytanie: Jeśli grupa ludzi wybierze jeden artykuł, na przykład: „Nie ma nikogo oprócz Niego” i będzie postępować tylko według niego, czy osiągnie cel?

Odpowiedź: Nie, nie osiągnie. Żaden artykuł nie obejmuje wszystkich dusz.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Świat duchowy, dusza – to są pragnienia w prostej, czystej formie. Nauka Kabały mówi jednak o stanach, w których dusza jest obleczona w ciało. Kabaliści nie opisują stanów duszy, nie obleczonej w ciało, chociaż oczywiście o nich wiedzą i są z nimi związani.

Dusza człowieka wznosząca się ponad machsom, ponad granice świata duchowego, w takiej mierze w jakiej posiada anty egoistyczny ekran, czuje się już wolna od ciała.

Podczas życia w tym świecie, gdy dusza człowieka jest jeszcze obleczona w ciało, człowiek musi naprawić wszystkie swoje pragnienia tak, aby ciało nie stanowiło już żadnej bariery między nim a innymi duszami, znajdującymi się bez ciał. Taki stan nazywa się Końcem Naprawy.

Do opisu stanów dusz, potrzebny jest specjalny język, ponieważ cały nasz język opiera się wyłącznie na pojęciach tego świata. Skąd więc wziąć słowa do opisu stanów dusz?

Kabaliści dostrzegli, że chociaż ciało zbudowane jest z zupełnie innej materii, to jego struktura jest analogiczna do budowy duszy. Dlatego można nazwać części duszy i duchowe działania, tymi samymi nazwami co części ciała i jego działania, chociaż między nimi nie ma związku. Tak powstał „język gałęzi”.

Okazuje się, że kabaliści używają zwykłego, ziemskiego języka do opisywania zjawisk duchowych, ale jeśli chcemy czytać o tym, co dzieje się z duszą, a nie z ciałem, to musimy w słowach szukać duchowego sensu, a nie materialnego. Oznacza to, że nawet jeśli nie znamy jeszcze duchowego znaczenia słów, powinniśmy pozostawać z tym pytaniem i nie wyobrażać sobie materialnych obrazów. W przeciwnym razie nigdy nie wyjdziemy z tego świata.

Kabaliści dali nam język gałęzi i zobowiązali nas do studiowania ksiąg kabalistycznych, aby w trakcie nauki dążyć do zrozumienia, co kryje się za tymi słowami, jakie duchowe właściwości czy zjawiska oznaczają. To znaczy staramy się przełożyć to, co jest napisane z ziemskiego, ludzkiego języka, na język duchowy, tak jakbyśmy tłumaczyli każde słowo z jednego języka na drugi.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.01.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Studia Kabały

W nauce Kabały uczeń ma problem, żeby zrozumieć to, o czym mówi nauczyciel, ponieważ powinien sam być na poziomie duchowym. Prawdopodobnie jego nauczyciel może mówić z bardzo wysokich stopni, lecz ze swojej natury wszystkie stopnie są do siebie podobne i na każdym z nich istnieją te same szczegóły, uczeń może przynajmniej zrozumieć to, zgodnie z tym duchowym stopniem, na którym aktualnie się znajduje.

Jeśli natomiast nie wzniósł się jeszcze na żaden duchowy stopień i istnieje tylko w tym świecie materialnym, nie jest w stanie zrozumieć języka gałęzi. Ponieważ język gałęzi oznacza, że pojmuję to co istnieje w tym świecie „gałęzie” ale jednocześnie rozumiem „korzenie” na duchowym poziomie. Wtedy związek między nimi staje się dla mnie jasny i mogę zrozumieć to, co mówi nauczyciel.

Jednak jeśli nie osiągam korzeni, to nie mogę zrozumieć tego, co mówi nauczyciel. Nauczyciel wypowiada słowa, których ja nie rozpoznaję. Poznając nasz świat, nie rozumiem gałęzi, ponieważ nie znam ich korzeni. Gałęzie są tym, co pochodzi od korzeni. Nie ma gałęzi bez korzenia i nie ma korzenia bez gałęzi. Nie ma nawet początku języka gałęzi, jeśli nie rozumiemy ich duchowej istoty, ich korzeni.

Dlatego uczeń nie jest w stanie zrozumieć nauczyciela, dopóki nie osiągnie duchowych korzeni. Dopiero wtedy będzie w stanie pojąć dzięki nauczycielowi wszystkie powiązania między korzeniami i gałęziami. Niestety, tak to jest. Dlatego nauka Kabały jest nauką tylko dla tych, którzy posiadają duchowe poznanie. A dopóki nie osiągnęliśmy duchowego poznania, musimy zrozumieć, że nie studiujemy nauki Kabały, a jedynie korzystamy z jej „cudownej właściwości” (sgula), aby odkryć „korzenie”. Tylko po to studiujemy.

Dlatego nie należy gubić się w gromadzeniu wiedzy o „niewiadomo czym”, lecz skupić się wyłącznie na jednym, że potrzebujemy światła, które przywraca do Źródła, i to jak najszybciej. Jeśli z pomocą tego światła osiągnę korzenie, to zacznę pojmować mądrość, a jeśli nie, pozostanę w ciemności.

Nie łudź się też, że rozumiesz, o co chodzi, że studiując definicje zapisane w księdze, studiujesz tę naukę. Nie uczysz się jej, dlatego że nie znasz związku, między gałęzią a korzeniem, nie osiągnąłeś jeszcze korzeni. Dlatego nauka Kabały zaczyna się od duchowego poznania, a nie wcześniej. Do tego czasu jest to jedynie dążenie, aby wywołać na siebie wpływ Światła (sgula).

Z lekcji według artykułu „Istota nauki Kabały”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Nauczyciel i uczeń, Studia Kabały

Należy zrozumieć, że w naszej codziennej nauce nie chodzi o zdobywanie wiedzy, ale o rozwój. Każda lekcja, w której uczestniczyłeś – dzisiaj, wczoraj, przedwczoraj – to etapy twojego rozwoju. To nie jest studiowanie jakiegoś artykułu czy części Nauki Dziesięciu Sefirot. Studiując ten materiał, poznajesz, jakimi etapami będziesz się rozwijać. Dlatego bardzo ważne jest aby w ciągu dnia pozostawać w tym, czego uczyłeś się na lekcji.

Cały dzień powinien kręcić się wokół tych godzin, kiedy spotykamy się na lekcji. Trzeba pracować nad lekcją, przerabiać ją, starać się jej nie stracić, czytać mojego bloga – angażować się w ten materiał tak bardzo, jak to możliwe. Ponieważ przez to już jednoczymy się myślami i znajdujemy się na naszym wspólnym, określonym etapie rozwoju. To jest bardzo ważne, już podzielamy jedną wspólną myśl.

Widziałem, że nawet Rabasz wykonywał tę samą pracę i wracał w ciągu dnia do materiału, który studiowaliśmy rano. I mówił o tym, tymi samymi słowami, przypominając sobie przeczytany artykuł. To dobrze, to znaczy, że człowiek to przeżywa, przenosi z głowy do serca.

Każdego dnia wybieraliśmy się z Rabaszem na spacer, a jeśli przychodziłem trochę wcześniej, zastawałem go siedzącego i czytającego lub piszącego coś związanego z poranną lekcją. Potem, kiedy jechaliśmy samochodem, rozmawialiśmy tylko o artykule, który studiowaliśmy na lekcji, lub o części TES.

Jeśli musiał iść na wizytę do lekarza, to zabierał ze sobą strony artykułu albo tom TES, i siedzieliśmy tam w kolejce i rozmawialiśmy o tym i uczyliśmy się tego. Zwykle był to ten materiał, który ostatnio studiowaliśmy rano.

Z lekcji „Nauka Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Jak rozpoznać, kiedy jest czas na ukrywanie tajemnic Tory, a kiedy czas, aby odkryć smaki Tory?

Odpowiedź: Otrzymujemy to jednocześnie z odkryciem zadania, które stoi przed nami. Myślę, że musimy po prostu kontynuować studiowanie artykułów, rozważać wszystkie niuanse każdego zdania i w taki sposób przedzierać się do duchowego zrozumienia.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 23.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Uważam za absolutnie konieczne zburzyć żelazny mur, który oddziela nas od nauki Kabały, od czasu zburzenia Świątyni aż do obecnego pokolenia. (Baal HaSulam, Wprowadzenie do Nauki Dziesięciu Sefirot, p. 1)

„Zburzyć żelazny mur” oznacza, że my pragnący zrozumieć, czym jest nauka Kabały, nie powinniśmy oddalać się od samej nauki. Wymaga to zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej pracy każdego z nas.

Pytanie: Czego nam brakuje, aby zburzyć ten mur i zrozumieć ukrytą część Tory?

Odpowiedź: Musimy studiować zarówno odkrytą, jak i ukrytą część Tory na tyle, na ile jesteśmy w stanie. A wszystko to powinno być przyjęte przez nas w jedności między nami. Miejmy nadzieję, że nasza nauka z pewnością popchnie nas do zjednoczenia.

Z lekcji według artykułu „Wprowadzenie w TES”, 05.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Pytanie: Kiedy uczył się Pan u Rabasza, zapewne często mówił Panu: „Nie zadawaj tyle pytań. Nadejdzie czas, a sam wszystko zrozumiesz”. Prawdopodobnie nie wierzył Pan wtedy, że może osiągnąć duchowe poznanie?

Odpowiedź: Istnieje takie pojęcie jak „wiara w mędrców”, kiedy człowiekowi nie pozostaje nic innego jak zaufać tym ludziom, którzy osiągnęli wyższy świat. Możesz nie wierzyć, możesz iść szukać gdzie indziej, sprawdzać na własną rękę – to twoja sprawa.

W naszym świecie znajdujesz się w stanie zawieszenia. Powstaje pytanie: jak zamierzasz iść dalej? Za pomocą swojego umysłu? W takim razie do końca życia będziesz próbował wynaleźć maszynę perpetuum mobile, zaliczając kolejne porażki, jak wszyscy inni ludzie albo jak rozmaici wynalazcy, pasjonaci, zapaleńcy.

Nie masz innego wyjścia, jak tylko zaufać swojemu sercu: co ci podpowiada, do czego przylgnąć? Na świecie jest pełno mędrców, przeczących sobie, wszyscy mają rację i wszyscy są mądrzejsi od ciebie. Co możesz zrobić? Masz tylko jedno – twoje serce. Twój mózg jest nafaszerowany nie wiadomo czym! Twoje serce jest również zamroczone!

Dlatego musisz spróbować dotrzeć do najskrytszych zakamarków swojego serca, całym sobą poczuć, gdzie jest prawda, czego potrzebujesz. Ale jednocześnie postaraj się oczyścić z wszelkich nakładających się warstw naniesionych przez życie i poczuć w sobie: gdzie jest to moje?

Być może odkryjesz, że potrzebujesz medytacji, scjentologii, nowych psychosomatycznych wynalazków, nieważne czego. A może jednak powinieneś spróbować swoich sił tutaj – w Kabale. To właśnie serce powinno wskazać człowiekowi jego miejsce. Nic innego.

Nie zwracaj uwagi na nikogo i na nic. Nasz świat już się nauczył – nie ma mądrych. Rozmawiasz z kimś kto wydaje się mądry a za parę dni, a czasem już podczas tej samej rozmowy, zaczynasz rozumieć, że wszystko co mówi, jest w nim ograniczone, wyczytane z jakiś źródeł, zbudowane na pół-prawdach, na domysłach, i połowicznej wierze.

Dlaczego miałbyś ufać komuś lub czemuś, co wymyślił ludzki mózg? Powinieneś ufać wyłącznie swojemu sercu. W odniesieniu do niego nie ma ani kabalistów, an filozofów, ani buddystów, nie ma nikogo. Zaufaj temu, co jest ukryte w samym jego najgłębszym wnętrzu.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Wierzyć kabaliście”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

W przeciwieństwie do naszego świata, w którym wiarą nazywa się uznanie rzekomego zjawiska jako faktu, w Kabale wiara oznacza wyraźne postrzeganie, odczucie Stwórcy.

Wiara – to Bina, właściwość dawania, emanacji i gdy uzyskujemy tę właściwość, to ujawniamy powszechną siłę, która wypełnia cały wszechświat. Wówczas odczuwamy ją, znajdujemy się z nią w połączeniu, poznajemy ją. I to się nazywa wiedza. Dlaczego zatem mówi się o wierze ponad wiedzą?

Znajdując się w egoistycznej naturze, posiadamy jakąś wiedzę, opinię. Aby wznieść się na duchowy stopień, potrzebujemy zewnętrznej siły, która nas zmieni, a tym samym wzniesie na inny poziom percepcji, ponad egoistyczny, we właściwość obdarzania, emanacji.

To postrzeganie nazywa się wiarą, siłą Biny. A nasza  ziemska wiedza jest otrzymywana wewnątrz nas, we właściwości otrzymywania, w Malchut. Gdy osiągamy właściwość obdarzania, wiarę, światło Chasadim, to dalej napełniamy się światłem Chochma, wiedzą. Po napełnieniu się wiedzą, znajdujemy się w następnym stanie – w Malchut.

Musimy ponownie wznieść się na wyższy stopień. Za pomocą czego? – Wiary, siły Biny, światła Chasadim, właściwości obdarzania! Znowu mamy światło Chasadim. Znowu wypełniamy go światłem Chochma – i znowu mamy wiedzę.

W ten sposób posuwamy się naprzód z wiarą powyżej wiedzy. Jest to właśnie ta dźwignia, za pomocą której wspinamy się za każdym razem coraz wyżej i wyżej.

Z programu „Kabała dla początkujących”

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały

W człowieku istnieją dwa kanały otrzymywania informacji. Pisemna Tora – przebudzenie z góry i ustna Tora – przebudzenie z dołu. Obydwa kanały mówią o tym, co człowiek powinien zrobić, aby mógł rozwijać się. Stopniowo, studiując i nawet bez rozróżniania, która część jest pisemna czy ustna, i tak wciąż posuwamy się naprzód.

Pisemna Tora jest tym, co czytamy w pierwotnych źródłach, a ustna – tym, co przekazali nam nasi mędrcy ustnie. To znaczy, że przekazywali wiedzę, ale zabraniali jej zapisywania.

Pytanie: Czy dobrze rozumiemy, że pisemna Tora jest postrzegana rozumem, a ustna Tora postrzegana jest sercem?

Odpowiedź: W pewnym sensie masz rację. Jednak w jednym i w drugim przypadku obecne jest zarówno uczucie, jak i rozum.

Pytanie: Która Tora jest wyryta na sercu, aby służyła jako klucz dla scalenia ze Stwórcą?

Odpowiedź: Pisemna.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Pytanie: Kiedy omawiamy z przyjaciółmi lekcje TES, okazuje się, że istnieją dwa podejścia.

Pierwsze podejście to takie, kiedy człowiek naprawdę stara się wgłębić w każde pojęcie i zastosować to na sobie. Drugie podejście, kiedy przyjaciele mówią, że to wszystko robią mądrzy ludzie, a moim zadaniem jest ich wspierać, moim zadaniem jest myśleć o przyjacielu, wykonywać zalecenia Rabasza, a reszta sama przyjdzie.

Co to znaczy studiować Naukę Dziesięciu Sefirot w duchu „Bnei Baruch“?

Odpowiedź: Musimy zrozumieć, że opanowanie wyższego świata z naszego świata to nie łatwe zadanie. Jednak jesteśmy w stanie to zrobić. Dlatego będziemy się uczyć. Nic nie szkodzi, że dzisiaj czegoś nie zrozumieliśmy, zrozumiemy jutro. A może w trakcie kilku kolejnych zajęć, stanie się to dla nas mniej więcej jasne i w taki sposób pójdziemy naprzód.

Znam wielu uczniów, którzy wstydzą się zadawać pytania i też nie pokazują się na kamerkach, ale to przejdzie. Po przestudiowaniu pierwszego tomu „Nauki Dziesięciu Sefirot”, zrozumiemy gdzie jesteśmy, na jakim poziomie, jak możemy choć trochę zapewnić sobie siłę wyższego światła.

Pytanie: Jaka jest właściwa intencja podczas studiowania TES?

Odpowiedź: Właściwa intencja to dążenie do tego, aby mieć kli jednego poziomu, i aby mogło ono modelować w sobie różne możliwości, o których czytamy w TES.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 25.10.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały