Pytanie: Jaką karę można uznać za największą w duchowości?
Odpowiedź: Gdy odbierane zostaje człowiekowi pragnienie do duchowości.
Pytanie: Wszystkie kary materialne pochodzą od Stwórcy. Którą materialną karę można uznać za największą?
Odpowiedź: Tę, która przeszkadza człowiekowi zajmować się duchowym rozwojem.
Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 13.05.2024
Pytanie: Gdy razem podążamy drogą, co dla nas jest mapą przewodnią, abyśmy szli nie zbaczając z niej?
Odpowiedź: Drogowskazem dla was jest coraz cieplejszy stosunek do przyjaciół i ich coraz cieplejsza postawa wobec Stwórcy. Trzeba tylko otworzyć swoje serce, rozgrzewać je od wewnątrz coraz bardziej i przyzwyczajać się do życia w taki sposób.
Pytanie: Jaka forma naszego zjednoczenia może przynieść światu korzyść?
Odpowiedź: Jednocząc się jak jeden człowiek z jednym sercem, jesteśmy całkowicie połączeni ze Stwórcą i możemy otrzymać od Niego wszystko, czego potrzebujemy.
Pytanie: Jak nie być upartym osłem na polu?
Odpowiedź: Trzymać się przyjaciół i prosić Stwórcę. Wydaje się to bardzo proste, ale jest bardzo trudne do wykonania.
Pytanie: Jeśli dziesiątka prawidłowo jednoczy się, to następny stan musi być lepszy od poprzedniego. Jak to prawidłowo ocenić?
Odpowiedź: Stan może być wyższy, ale czy jest negatywny czy pozytywny – to zależy od konkretnego człowieka, na jakim poziomie powinien się znajdować, jak powinien realizować ten stopień.
Z lekcji według artykułu Rabasza, 05.04.2024
Pytanie: Jaka jest różnica w pracy z wiarą ponad rozum w upadkach i wzniesieniach?
Odpowiedź: W upadkach nie mam szczególnej wiary ponad wiedzę, trudno jest mi wypełniać te warunki. Dlatego taki stan nazywa się upadkiem. A we wzniesieniach jestem gotowy robić wszystko, ponieważ mam siły, inspirację i radość.
Pytanie: Jak prawidłowo zwiększyć wielkość Stwórcy i jaka realizacja przyczynia się do wzrostu wiary?
Odpowiedź: Prawidłowe jest, zwiększanie wielkości Stwórcy w każdym stanie. Zawsze powinniśmy do tego dążyć. Jeśli działacie razem z przyjaciółmi, zwiększa to i wzmacnia waszą wiarę w Stwórcę.
Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 13.05.2024
Pytanie: Na pewno były w Pana życiu krytyczne stany, kiedy chciał Pan prawdopodobnie rzucić wszystko…?
Odpowiedź: Czy naprawdę myślisz, że jeśli coś osiągnąłem, to nie przeszedłem tego, przez co Ty jeszcze musisz przejść? Czy naprawdę myślisz, że są jakieś etapy, które zostały dla mnie anulowane ze względu na jakieś protekcje, abym mógł je ominąć? W duchowości nie ma czegoś takiego. Tylko w naszym świecie, tylko w zwierzęcych stanach.
Pytanie: Jak krytyczny był Pana stan? Czy czuł Pan ogromną rozpacz?
Odpowiedź: Jeszcze jaką! Szczególnie w Tyberiadzie, gdzie pojechaliśmy razem z moim nauczycielem Rabaszem i byłem z nim sam na sam. Czułem, że mój nauczyciel jest gotowy dać mi wszystko, a ja nie mogę nic wziąć.
Zrozumiałam, że wszystko zależy ode mnie: więc teraz musiałem dać z siebie wszystko i zapragnąć duchowości tak bardzo, jak niczego innego na świecie. Siedziałem nocami na balkonie naszego domu, wypalałem po dwie paczki papierosów i nie mogłem nic zrobić. Nic. Zrozumiałem że mój stan był absolutnie beznadziejny.
Ale co miałem zrobić? Przecież ten stan był beznadziejny – ponieważ tak mi się odkrywał. Musiało być jakieś wyjście! Dla każdej duszy jest wyjście. Myślałem jakie teraz jest dla mnie wyjście?
Pytanie: A czy Rabasz o tym wiedział?
Odpowiedź: Oczywiście, że wiedział. Co nie czuł tego?
Człowiek musi przejść przez takie stany! Nauczyciel nie może nic zrobić. Musisz przez nie przejść, a nauczyciel czeka, aż je przejdziesz. To wszystko. Tak jak Stwórca.
Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon Rzucić Kabałę“
Pytanie: Kiedy próbujemy anulować się przed przyjaciółmi, natychmiast pojawia się krytyka odnośnie tego, co w nich widzę. Jak z tym pracować?
Odpowiedź: Mamy pragnienie krytykowania wszystkich i nie pozostawiania bez krytyki żadnych działań, które widzimy. Ta właściwość jest założona w nas od początku w formie pragnienia. Ale jeśli nie chcemy się z nim zgadzać, to stopniowo wykorzeniamy z siebie to dążenie.
Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024
Pytanie: Jaka jest różnica pomiędzy etapem przygotowania i stanem, kiedy człowiek jest już połączony ze Stwórcą? Czy etap odkrycia zła pozostaje w tyle?
Odpowiedź: Nie. Wszystko trwa dalej, ponieważ stopnie idą w górę. Wznosisz się – są problemy, pojawia się rozwiązanie, jest zbliżenie i tak dalej. I znowu w górę, i znowu wyżej. Dlatego dla nas jest to tylko początek drabiny duchowego wzniesienia.
Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024
Pytanie: Wznosząc modlitwę, powinniśmy dążyć do odkrycia Stwórcy, czy też modlić się, aby całe światowe kli Go odkryło, a może nawet cały świat?
Odpowiedź: Trudno powiedzieć. To zależy od tego, do kogo zwracamy się. W zasadzie ważne jest, aby człowiek, który nas słyszy, poczuł, jak bardzo jesteśmy zaniepokojeni wewnętrznym stanem świata. Poprzez nasze rozpowszechnianie chcemy przekazać ludzkości nasz wewnętrzny niepokój.
Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024
Pytanie: Jeśli ciągle jestem napełniony spotkaniami z przyjaciółmi, co doprowadzi mnie do krzyku, który będzie zawierał prawdziwą modlitwę, którą musimy osiągnąć?
Wydaje mi się, że radość, napełnienie po spotkaniach oddala mnie od celu.
Odpowiedź: Jest modlitwa, która prowadzi do Stwórcy i jest modlitwa, która oddala od Stwórcy, w zależności od tego, czego człowiek pragnie. Dlatego najpierw chcemy wiedzieć jak zjednoczyć się miedzy nami a Stwórcą, by zmusić Go do przybliżenia nas do siebie. To jest najważniejsze. To właśnie chcemy osiągnąć w pierwszej kolejności.
Pytanie: A jak mogę zmusić Stwórcę?
Odpowiedź: Słowami. Modlitwą.
Pytanie: Ale Stwórca nie słyszy naszych słów.
Odpowiedź: Nie słyszy twoich słów, ale twoje serce. Nie ma znaczenia jakim językiem mówimy, najważniejsze jest to, abyśmy odczuwali właściwe uczucia.
Pytanie: Ale moje serce jest zajęte napełnieniem, przyjemnością, nie ma w nim miejsca na krzyk, na modlitwę.
Odpowiedź: O tym należy właśnie pomyśleć i zdecydować, co jest dla ciebie ważniejsze: odczuwanie napełnienia swojego serca czy jego pustkę. Gdy tylko zapragniesz poczuć prawdziwy stan serca, czyli jego pustkę, serce powie ci co dalej robić.
Pytanie: Czyli po każdym spotkaniu powinienem odczuwać niezadowolenie, tak jak Pan, kiedy studiował z Rabaszem i odczuwał pustkę, rozdrażnienie że nic nie rozumie?
Odpowiedź: Musimy odczuwać zarówno cierpienia, jak i radość.
Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024
Pytanie: Jaką myśl lub uczucie powinniśmy osiągnąć jednocześnie, aby nas ruszyło to jakoś z martwego punktu? Może Pan nam coś poradzić?
Odpowiedź: Cały czas daję wam rady i mam nadzieję, że słuchacie ich. Należy kontynuować by być bliżej siebie nawzajem, coraz bardziej. W zasadzie nie widzę żadnych problemów. Ale to wymaga czasu.
Możecie przeczytać Baal HaSulama czy Rabasza, że ta droga zajmuje zarówno dziesięć, jak i dwadzieścia lat. Pamiętam, kiedy usłyszałem to po raz pierwszy, byłem gotowy uczepić się Rabasza i zażądać od niego, by przyspieszył moją drogę duchowego rozwoju.
Ale jest to celowo zrobione tak, aby nasze wysiłki rozłożyły się na cały okres trwania naszych prób, a tym samym moglibyśmy wykonać pełną pracę dla zjednoczenia.
Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024
Pytanie: Człowiek odczuwa tęsknotę za Stwórcą w osobistym odczuciu, i najczęściej dzieje się to poprzez upadki i uderzenia. Co to jest właściwa forma tęsknoty za Stwórcą?
Odpowiedź: Właściwą formą tęsknoty za Stwórcą jest to, czego człowiekowi brakuje. Brakuje mu odczucia Stwórcy. Jest to bardzo dobry stan. Dzięki niemu człowiek osiąga przybliżenie do Stwórcy.
Pytanie: Czy człowiek powinien dążyć do odczuwania tęsknoty za Stwórcą dla swoich przyjaciół?
Odpowiedź: Nie, to nie jego sprawa.
Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024