Powiedziano: „Pole pobłogosławione przez Stwórcę”. Całe nasze życie jest jak pole, po którym człowiek idzie, i zbiera z niego wszystko, co wydaje mu się potrzebne do życia. Jeśli jednak chce, aby jego stan był jak pole pobłogosławione przez Stwórcę, powinien odnosić się do swojego życia jak do daru, otrzymanego z góry.

Stwórca znajduje się wewnątrz tego pola życia i pozwala człowiekowi otrzymać z niego wszystko, co jest niezbędne aby wyhodować na tym polu plon i cieszyć się owocami wyrosłymi z błogosławieństwa Stwórcy. Wtedy okazuje się, że jego pole jest rzeczywiście polem pobłogosławionym przez Stwórcę.

Pole oznacza wyższą siłę Stwórcy, która obleka się w świat. Na tym polu mogą wyrosnąć dobre owoce, a mogą pojawić się też szkodliwe chwasty – wszystko zależy od człowieka i od tego, jak to wszystko przyjmuje, czyli od tego, co chce wyhodować na tym polu.

Stwórca przygotował dla człowieka pole, ziemię i nasiona – brakuje jedynie pracy człowieka. A ona zależy od postawy człowieka do tego pola do jego życia: czy chce, aby na tym polu wyrosły dobre, właściwe owoce czy jest mu to obojętne i w ogóle się nad tym nie zastanawia.

Dlatego, jeśli człowiek odnosi się do swojego życia jak do pola, pobłogosławionego przez Stwórcę, powinien połączyć się ze Stwórcą i dołożyć wszelkich starań, aby na tym polu wyrosło wszystko, co jest potrzebne.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Sens życia

Pytanie z Facebooka: Czym są sfirot?

Odpowiedź: Sfira to coś, co świeci.

Wszystko jest bardzo proste. Nasz egoizm, który chce pochłaniać wszystko tylko wyłącznie dla siebie, jest całkowicie czarnym ciałem i nie może świecić. Jeśli jednak zamyka siebie i zaczyna działać w odwrotnym kierunku – dla obdarzania, wtedy odbija wszystko, co do niego przychodzi.

Na przykład, czarne ciało, które pochłania światło, nie odbija promieni, dlatego możemy go nawet nie widzieć. Ale jeśli jest lśniące, nie pochłania promieni, lecz je odbija, wtedy jest widoczne dla wszystkich.

Sfira to naprawiony egoizm w jakiejś swojej części, w jakiejś swojej formie. Dlatego świeci i nazywa się „sfirot” – świecące. Jesteśmy tak stworzeni, że istnieje w nas dziesięć części, i trzeba sprawić aby świeciły z pełną mocą. Taki stan nazywa się „całkowitą naprawą człowieka”, kiedy staje się człowiekiem światła.

Pytanie: Czy właśnie to miał na myśli tekst Tory, mówiąc że Mojżesz świecił?

Odpowiedź: Tak. Od jego głowy wychodziły promienie. Ale niestety, w tłumaczeniu brzmi to jak rogi, ponieważ „promień” i „róg” – ma dwa znaczenia tego samego słowa.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Powiedziano: „Liczne są biedy sprawiedliwego”. Jakie probley ma się na myśli: tylko te, które ujawnia nasze zło, czy również materialne?

Odpowiedź: Wszystko, z czego możemy być niezadowoleni w życiu. Przecież to, co postrzegamy jako negatywne, objawia się tylko z powodu naszego egoizmu.

Początkowo wydaje się człowiekowi, że są to problemy, a potem usprawiedliwia je, ponieważ właśnie one pomagają mu wznieść się na poziom połączenia z przyjaciółmi i ze Stwórcą. W takim przypadku nazywany jest sprawiedliwym, od słowa „usprawiedliwiać” Stwórcę.

Jeśli dążymy do Stwórcy z pragnieniem upodobnienia się do Niego, to powinniśmy widzieć tylko to co dobre, pozytywne. W taki sposób dojdziemy do zjednoczenia. Kiedy wspólnie z całego serca prosimy Stwórcę, aby nas naprawił, wtedy On to uczyni, i problemy się skończą. Zobaczymy, że jesteśmy absolutnie szczęśliwi w połączeniu między sobą i ze Stwórcą.

Z lekcji na temat „Potrzeba zbawienia przez Stwórcę”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co sprawia że dążenie do Stwórcy staje się tęsknotą za Nim?

Odpowiedź: Sprawia to że człowiek widzi, jak Stwórca troszczy się o niego, jak prowadzi go od stanu do stanu, coraz wyżej. Dlatego jest przeniknięty miłością i wdzięcznością wobec Stwórcy.

Powinieneś starać się rozpoznać w każdym obrazie, który dostarcza ci nasz świat, pragnienie Stwórcy względem ciebie.

Z lekcji na temat „Prowadzić wojnę, jak król Dawid”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Jeśli dwoje przyjaciół siedzi razem i myśli, jak zwiększyć ważność Stwórcy, to mają już siłę, by wzmocnić się w wielkości Stwórcy. [Rabasz. Artykuł 17 (1986) „Porządek zgromadzenia”]

Wystarczy, że po prostu usiądziemy razem, zastanowimy się, jak podnieść ważność Stwórcy w swoich oczach, – tym umacniamy się w Jego wielkości. Powinniśmy więcej myśleć o tym, jak ważny może być Stwórca w naszych oczach. Zgodnie z tym będziemy mieli możliwość rozwoju.

W grupie można rozmawiać o wszystkim, ale w taki sposób, żeby na początku i na końcu rozmowy być połączonym ze Stwórcą, z celem. Rozmowę należy rozpocząć od tego, że to doprowadzi nas do celu, ukierunkuje i przybliży do Stwórcy. A zakończyć tym, że sprawdzamy, na ile to, co przed chwilą rozpatrywaliśmy, przybliżyło nas do celu. To jest brane pod uwagę i tylko do tego powinniśmy dążyć.

Tylko w takim stopniu, w jakim mogę poczuć wielkość celu od swoich przyjaciół, będę mógł się do Niego przybliżyć. Mogę ile tylko chcę kultywować, rozwijać, rysować go w sobie – to nic nie pomoże. Muszę podziałać na grupę, a ona na mnie. W tej mierze będę pobudzony wielkością celu, może nawet do tego stopnia, że Stwórca zacznie się we mnie odkrywać.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to za stan, gdy człowiek wzmacnia swoją więź ze Stwórcą? Czy w ogóle można tę więź wzmocnić?

Odpowiedź: Jeśli pojawiają się we mnie nowe pragnienia dla otrzymywania i spadam ze stopnia mojego poprzedniego połączenia ze Stwórcą, to teraz przezwyciężam te nowe pragnienia i pojawia się we mnie odbite światło: im większe pragnienie otrzymywania, tym większe odbite światło, co oznacza większą więź z Nim.

Jaka jest różnica między małym i dużym parcufem? Na dodaniu pragnienia, i w rezultacie dodaniu intencji obdarzania przy naprawie tego pragnienia. Wtedy pojawia się właśnie dodatkowe wewnętrzne światło w parcufie. To wewnętrzne światło, rozprzestrzeniające się od pe do tabura, nazywane jest odkryciem imienia Stwórcy.

Ogólne światło nazywane jest ogólnym imieniem HaWaJaH, nie można go rozszyfrować, można jedynie powiedzieć, że jego gematria wynosi 26. Postrzegamy HaWaJaH jako święte imiona, czyli jako światła NaRaNHaJ, które rozprzestrzeniają się od pe do tabura.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jaką rolę w budowaniu dowolnych relacji, odgrywa intencja?

Odpowiedź: Intencja jest absolutnie wszystkim. Nie ma nic poza intencjami.

Pragnienia są nam dane, są rozbite, uporządkowane, rozrzucone, pojawiają się w nas według określonego programu. Dlatego najważniejsza jest intencja: w jakim celu, w imię czego, dla kogo zamierzam coś zrobić, albo nawet tylko pomyśleć?

Najważniejsze jest to, dokąd jestem skierowany swoimi myślami, uczuciami i dążeniami.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak w naszym obecnym stanie poczuć wielkość Stwórcy?

Odpowiedź: W naszym stanie odczuwamy wielkość Stwórcy w postaci otaczających nas świateł. Mamy wielkie pragnienie otrzymywania, które chce otrzymywać przyjemność, napełnić się.

Dlatego pragnę poczuć wielkość Stwórcy w taki sposób, aby znajdowała się ponad moim pragnieniem otrzymywania, aby to odczucie było jak otaczające światło wokół tego pragnienia. Wtedy przylgnę do otaczającego światła i będę mógł uczynić coś ponad rozumem.

Nazywa się to, otrzymywaniem siły od otaczających świateł, by wznieść się ponad pragnienie otrzymywania, wiarą ponad wiedzę.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Co to znaczy ukryte i jawne zarządzanie Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co powinienem zrobić, aby poczuć znaczenie i wielkość Stwórcy pochodzące od przyjaciół?

Odpowiedź: Powinieneś szanować przyjaciela za te właściwości, które są w nim, za to, że odkrywa siebie w grupie, a wtedy zaczniesz otrzymywać przez niego światło Stwórcy.

Pytanie: A kto daje mi to znaczenie Stwórcy? Sam Stwórca? Czy to są moje wysiłki?

Odpowiedź: Stwórca zaczyna, ale ty kończysz. Podstawą tych działań jest modlitwa.

Pytanie: Jak mam ją ułożyć, aby była prawdziwą modlitwą, a nie tylko jęczeniem i narzekaniem?

Odpowiedź: Myśl o tym. Myśleć należy cały czas.

Z lekcji na temat „Rosz ha-Szana”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Niech dokonają obliczenia, ile napraw muszą przeprowadzić, aby mieć wykup swojej duszy u Stwórcy. To znaczy niech patrzą nie na braki, lecz na naprawę tych braków.

Dzięki temu ich dusza, która znajdowała się w klipot, odejdzie od nich i połączy się ze Stwórcą. (Rabasz. Artykuł 18, 1989. Co to znaczy, że błogosławieństwo nie przebywa nad tym, co jest obliczane w pracy duchowej)

Pytanie: Czy koniecznie trzeba dokonywać obliczeń dotyczących stanów na naszej drodze?

Odpowiedź: A jak inaczej będziemy wiedzieć, o co prosimy?

Pytanie: Ale my, w dziesiątce, nigdy nie robiliśmy podsumowania, czy dobrze postępujemy. Czego nam brakuje?

Odpowiedź: Człowiek sam powinien poczuć, gdzie się znajduje do czego jest przyciągany, w jakim kierunku się porusza.

Pytanie: Zanim wykonam taką pracę, powinienem odpowiednio dostroić siebie. W artykule jest napisane: błogosławieństwo powinno być na początku i na końcu. Jak błogosławić, aby prawidłowo dokonać tego obliczenia?

Odpowiedź: Chodzi o to, że błogosławisz Stwórcę za to, że pozwala ci zobaczyć swoje nienaprawione pragnienia, a następnie błogosławisz Go za to, że je naprawia.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie