Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Aby Stwórca był z nas zadowolony

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Pracujemy w dziesiątce, staramy się osiągnąć odkrycie Stwórcy. W jaki sposób następuje zmiana intencji, że czynimy to dla Niego, a nie dlatego, że chcemy mieć z tego przyjemność, a pragniemy Go obdarzać?

Odpowiedź: Chcemy odkryć, że Stwórca oświetla wszystko wokół nas i oprócz tego nie potrzebujemy niczego więcej. Jeśli Stwórca działa swoim światłem na całe stworzenie i jest z tego zadowolony, to nie potrzebujemy niczego więcej. Tak właśnie powinniśmy starać się myśleć i działać.

Pytanie: Jak cały czas zachować w sercu potrzebę abyśmy nie tylko czuli się dobrze, ale żeby Stwórca był zadowolony z nas?

Odpowiedź: Zależy to od wielkości odkrycia się Stwórcy, nam. Wtedy będziemy zadowoleni z Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2025


Odkryć Szchinę w sercu

каббалист Михаэль Лайтман Księga Zohar wyjaśnia słowa naszych mędrców: „Trzy rzeczy poszerzają wiedzę człowieka: piękna żona, piękne mieszkanie i piękne naczynie 'kelim’”. I [Zohar] stwierdza: „piękna żona” – to święta Szchina, „piękne mieszkanie” to jego serce, a „kelim” to jego organy. (Baal HaSulam. „Szamati”. Artykuł 9. Co to są „trzy rzeczy, które poszerzają wiedzę człowieka” w pracy)

Pytanie: Jak w naszym wspólnym domu, czyli w sercu człowieka, może odkryć się Szchina?

Odpowiedź: Jeśli chcemy poczuć nastawienie Stwórcy do nas, to nie może być żadnych ograniczeń. Poczujemy, jak bardzo dążymy do Stwórcy i pragniemy tylko jednego – aby Stwórca napełnił wszystkie nasze pragnienia.

Po to, aby zorganizować we właściwy sposób „wspólny dom” dziesiątki, musimy jedynie zjednoczyć się ze sobą i w naszym właściwym połączeniu wspierać się wzajemnie. Wtedy osiągniemy to, że wszystkie nasze pragnienia utworzą jedno wspólne pragnienie – poznanie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 08.03.2025


Pytania dotyczące pracy duchowej – 221

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Powiedział Pan, że Stwórca przebudza zgodnie z możliwościami i gotowością człowieka. Czy w siłach człowieka jest zwiększenie tych możliwości i gotowości? A jeśli tak, to jak się to robi, za pomocą czego?

Odpowiedź: To czyni Stwórca.

Pytanie: Kiedy mówimy o systemie „achiszena”, to oznacza pojedynczego człowieka, dziesiątkę, naszą grupę, czy cały świat? Jak odnosimy się do tego systemu, który chcemy w sobie odkryć i podziękować Stwórcy? Gdzie on się odkrywa?

Odpowiedź: System ten odkrywa się w każdym człowieku w jego pragnieniu otrzymywania i pomiędzy siłami duszy, siłami serca. I tam musimy zobaczyć, na ile człowiek jest we własnych siłach.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu „Siłą zazdrości osiągamy liszma”, 15.02.2025


„Dopóki nie będziemy mogli odróżnić” między mną a tobą

каббалист Михаэль Лайтман Naszym celem jest połączenie się do takiego stopnia, „dopóki nie będziemy mogli odróżnić” (dokładnie tak, jak mówi się w Purim: „ad de-lo jada”).

To znaczy, że nie chcę i nie proszę o nic, poza połączeniem między nami, które przekształca się w puste kli, gotowe na odkrycie Stwórcy, odkrycie całej duchowej drabiny.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 25.03.2024


Podstawy zasady pracy w trzech liniach

каббалист Михаэль Лайтман Człowiek musi podejmować wysiłki, grać po to, aby maksymalnie umniejszyć siebie i jak może najbardziej doceniać otoczenie. I w wyniku tej gry kształtuje się w nim prawa linia, w której, jak mu się wydaje, zgodziłby się pozostać do końca swojego życia. W momencie, gdy człowiek osiąga takie całkowite „nasycenie”, odcina ten stan i poświęca czas lewej linii.

W lewej linii człowiek sprawdza siebie: „Czy naprawdę tak myślę, czy tak rozumiem? Czy rzeczywiście czuję taką wielkość Stwórcy i doskonałość w moich pragnieniach? Czy to prawda, że osiągnąłem takie zrozumienie i uczucie, w moim sercu i umyśle, czy też jest to tylko zewnętrzny wpływ, jak w przypadku zarodka w matce, który całkowicie się anuluje?”

Ale ja nie chcę się anulować, tylko wcześniej anulowałem swoje pragnienia w prawej linii. A teraz chcę bezpośrednio w tych pragnieniach, które teraz odkrywam w lewej linii, poczuć wielkość Stwórcy.

I wtedy pojawia się we mnie uczucie braku, lecz utrzymuję te dwie linie tak, aby równoważyły się wzajemnie i żadna nie przeważała, utrzymując równowagę, balans. Nie ma określonego czasu na zegarze, przeznaczonego na prawą czy lewą linię, chociaż napisano, że należy być 23,5 godziny w prawej linii, a tylko pół godziny w lewej.

Trzeba starać się bardzo, jak najwięcej dodawać do prawej linii i do lewej. Nie należy decydować, że już zrobiono wystarczająco dużo i że pozostało jedynie czekać, kiedy Stwórca zacznie działać i połączy dla mnie te dwie linie razem.

Człowiek nieustannie przechodzi z jednej linii do drugiej, aż zgromadzi wystarczającą miarę wysiłku, przy której odkrywa się trzecia linia. Człowiek wywołuje to odkrycie tak, że wznosi swój brak z lewej linii, na wysokość prawej linii i prosi, aby Stwórca odkrył mu swoją wielkość w odpowiedzi na tę potrzebę.

Ponieważ chce pojąć wielkość Stwórcy, wielkość obdarzania, tylko po to, aby to pozwoliło mu pracować z odkrywającym się w nim pragnieniu obdarzania, ponad wiedzą.

Jego egoistyczne pragnienie pochyla się przed odkrywającą się wielkością obdarzania i zgadza się pracować pod władzą Stwórcy. Oznacza to, że człowiek buduje głowę swojego duchowego ciała (parcufa), w której dokonuje obliczeń, pozwalających obdarzać dla obdarzania i otrzymywać dla obdarzania.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Anulowanie się przed prawdą

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jakie działania powinny doprowadzić mnie do poznania prawdy i kłamstwa?

Odpowiedź: Rozpoznanie prawdy i kłamstwa prowadzi mnie do jednego działania – anulowania siebie przed wyższym. Ponieważ prawda jest w wyższym, a we mnie, jeśli jestem niższy, zawsze jest kłamstwo. Jeśli chcę odkryć wyższego, to zobowiązany jestem przyjąć go wiarą ponad wiedzę. Wszystkie warunki, o których wyższy mówi mi, muszę uznać za prawdziwe, a wszystkie swoje własne wewnętrzne impulsy za kłamstwo.

Okazuje się, że chcę jakby wyjść z samego siebie i przylgnąć do wyższego – otrzymać jego wartości i spróbować pracować zgodnie z nimi, zgodnie z jego rozumem. Jak dziecko, które chce korzystać z rozumu swego ojca, i dzięki temu dorasta, nabywając rozum dorosłego.

Dzięki temu, że anulujemy się przed wyższym, zyskujemy dodatkowe możliwości. W naszym świecie wszystko zorganizowane jest inaczej. Jeśli anuluje się przed tobą na tym świecie, oznacza to, że rezygnuje z jakiegoś zdania i przyjmuję twoje, dlatego że uważam cię za bardziej mądrego, kulturalnego, wykształconego, uczonego. Anuluję się w odniesieniu do pewnej określonej kwestii i w taki sposób, mogę się od ciebie uczyć.

Ale w świecie duchowym muszę anulować się w stosunku do wyższego we wszystkim, tak aby we mnie nie pozostało nic swojego. Nawet nie jak dziecko przed dorosłym, ale znacznie bardziej. Muszę tak się anulować, jakbym w ogóle nie istniał: jest to anulowanie w uczuciach, w myślach. Ale robię to racjonalnie i z wielką mądrością. Wymaga to szczególnej pracy psychologicznej. Studiuje samego siebie i obserwuję, jak anuluję się przed wyższym po to, aby ubrać się w niego i przejąć od Niego jego stan.

Ta forma anulowania siebie przed wyższym, pozwala mi wznieść się do niego na jego poziom. Najpierw następuje moje całkowite anulowanie siebie w stosunku do wyższego, które nazywa się „zarodek” (ibur). Następnie jeszcze większe anulowanie siebie, które nazywa się karmieniem (jenika). A potem jeszcze większe anulowanie siebie, zwane stanem dorosłym (mochin).

Na początku jest to bardzo proste anulowanie siebie, chociaż nie jest nam łatwo zdecydować się na to. Anuluję siebie tak, jakbym po prostu nie istniał, zamieniając się w jeden punkt – kroplę nasienia w łonie wyższego. To jest tylko początek mojego anulowania siebie. Ale potem, żeby opanować ten stopień, muszę zebrać wszystkie swoje wcześniejsze myśli i pragnienia i zacząć je przekształcać tak, aby pasowały do wyższego poziomu.

Lecz zawsze będą odwrotne, gdyż Malchut wyższego przekształca się w Keter niższego, i dlatego odpady wyższego były dla mnie pokarmem – słodyczą i prawdą. To, co znajdowało się na wyższym stopniu (w Malchut wyższego) – śmieci, odpady, których nie chciałem używać, przekształcają się na stopniu niższego w jedzenie, w słodycz, w prawdę.

Jeśli jednak chcę wykonywać inną pracę, to muszę przekształcić całą gorycz, którą teraz czuję, w słodycz, a wszystko, co uważałem za słodkie, musi stać się gorzkie na stopniu wyższego. Cała moja prawda, przy przeniesieniu na stopień wyższego, musi zamienić się w kłamstwo, a całe moje kłamstwo musi stać się prawdą wyższego. Oznacza to, że Malchut wyższego przekształca się w Keter niższego. Jeśli chcę się podnieść, to zobowiązany jestem wykonać odwrotną pracę.

Ale na początku, anuluje siebie, nie wyjaśniam, gdzie jest prawda, a gdzie kłamstwo. Cokolwiek się stanie, cały czas troszczę się tylko o to, aby anulować się przed wyższym, jakbym nie istniał, przekształcam się w punkt, kroplę nasienia. Ale potem zaczynam analizować siebie: zamieniać gorycz w słodycz, a kłamstwo w prawdę, i tak podnoszę się po stopniach.

W ciągu dziewięciu miesięcy rozwoju zarodka nieustannie rosnę dzięki temu, że coraz bardziej anuluję się, odwracając wszystkie swoje kłamstwa w prawdę, wszystkie gorzkie smaki, odczuwane w obdarzaniu – w słodycz. To ogromna i nieustanna praca polegająca na przekształcaniu siebie w swoje przeciwieństwo we wszystkich swoich pragnieniach i myślach, przekształcając je wszystkie na obdarzanie, darowanie i odczuwanie w tym wszystkim słodyczy.

Oczywiście, taka zmiana następuje dzięki światłu, które do mnie przychodzi. Ale muszę nieustannie anulować się na coraz wyższym stopniu po to, aby światło mogło na mnie zadziałać. Światło, które do mnie przychodzi w ciągu tych 9 miesięcy rozwoju zarodka, nazywa się „krwią” (dam), od słowa „nieożywiony” (domem) i stopniowo mnie naprawia. A potem przechodzę przez stopień „karmienia” i staje się „dorosły”.

Całe wznoszenie się z niższego do wyższego polega na pracy w anulowaniu siebie. I dlatego właśnie, poprzez rozpowszechnianie tej wiedzy i wychodzenie do szerokiej publiczności, realizujemy swoje anulowanie siebie. Ponieważ anulując się przed ludźmi, przed tym światem, służeniem mu, anulujemy siebie przed Stwórcą który w nim jest. Ponieważ to właśnie Stwórca postawił cały ten świat, przed nami.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Pytania dotyczące pracy duchowej – 220

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Księga Zohar stwierdza, że człowiek ma niezmienną naturę. Czy mogę pomimo tego, osiągnąć palące mnie pragnienia bycia w poręczeniu?

Odpowiedź: Oczywiście. Musisz myśleć tylko o świetle przywracającym do Źródła, ponieważ chcesz je przyciągnąć we wszystkich stanach.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że stan „liszma” to końcowy etap stopnia, który zależy od miary obdarzania w człowieku?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Mówił Pan o manifestacji strachu za wszystkich. A co zrobić, jeśli podejmuję maksymalne starania, aby osiągnąć duchowość, ale pojawia się strach, że to nie wyjdzie?

Odpowiedź: Kontynuować i w żadnym wypadku nie cofać się. Nie da się nic więcej zrobić. Działaj tylko i wyłącznie w tym kierunku.

Z lekcji na temat „Jednoczmy się w Liszma”, 01.02.2025


Dzięki połączeniu między nami

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dusze to kelim, które otrzymują światła ze światów. Jak postrzegamy światy i ich światła w dziesiątce?

Odpowiedź: Poznajemy je poprzez połączenie między nami.

Pytanie: Czy naszym celem jest stać się światem czy duszą?

Odpowiedź: Duszą. A świat – jest odczuciem dusz w tym stanie, jaki odczuwają między sobą. W jakiej mierze, pojmujemy duszę, pojmujemy również związek tej duszy ze znacznie wyższym stopniem, ze Stwórcą.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 02.03.2025


Donieść „walizkę” do miejsca przeznaczenia

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak powinienem rozumieć, że w każdej chwili mojego życia niosę „walizkę” Stwórcy, czyli pracuję dla Niego, a nie dla siebie?

Odpowiedź: „Walizka” – to działania obdarzania Stwórcy. Jeśli są lekkie, oznacza to że walizka jest właściwa, działanie jest prawidłowe. A jeśli walizka jest ciężka, to znaczy, że gdzieś jesteś zagubiony.

Komentarz: Zdarza się, że na początku wszystko przebiega lekko, a potem człowiek chce wziąć dla siebie więcej i bierze niewłaściwą „walizkę”.

Odpowiedź: Oznacza to, że istnieje nieprawidłowe połączenie między przyjaciółmi w grupie. Trzeba zwrócić uwagę na to, jak lekko jest nieść „walizkę”. Połączenie nadaje „walizce” lekkości.

Pytanie: Czy moja „walizka” – to dziesiątka?

Odpowiedź: Nie, to twoje osobiste pragnienia, które musisz naprawić, napełnić i osiągnąć z nimi koniec stworzenia. Wszystko w naszym życiu jest powiązane z tą „walizką”, którą musisz zanieść do miejsca swojego przeznaczenia.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Przyczyna trudności anulowania się przed Stwórcą

каббалист Михаэль Лайтман Z artykułu „Przyczyna trudności anulowania się na rzecz Stwórcy” („Szamati” nr 4): Człowiek jest w stanie zwiększyć swoje pragnienia dlatego że wychwala i wywyższa Stwórcę, czując wdzięczność za to, że Stwórca zbliżył go do Siebie, dał mu możliwość, aby choć trochę odczuć Go i pomyśleć, jak ważne jest połączenie ze Stwórcą. I im większe znaczenie nadaje temu człowiek, tym większe stają się jego pragnienia i tym większe świecenie on w nich odczuwa.

Na początku wydaje nam się, że naszym zadaniem jest odczucie Stwórcy. Czyli jakby egoistyczne pragnienie: zobaczyć Go, poznać, poczuć, odkryć. Nie jest zrozumiałe, jak można dążyć do takiej nagrody, przecież trzeba pracować bezinteresownie: bez uczuć i zrozumienia, jak niewolnicy oddani Gospodarzowi, dla których nie ważne jest, co otrzymają. Jeśli to jest obdarzanie, to musi być czyste.

A poczuć Stwórcę – to już wydaje się nagrodą. Ale tak to nie jest, dlatego że dla odczucia Stwórcy, konieczne jest stanie się takim samym jak On, należy osiągnąć te same właściwości, pragnienia, myśli. I dlatego otrzymaliśmy pozwolenie, by dążyć do Jego odkrycia.

Kabała to metoda odkrycia Stwórcy stworzeniom na tym świecie, tj. ich naprawę do stanu równości, podobieństwa stworzenia do Stwórcy. Właśnie zgodnie z tym podobieństwem stworzenie ujawnia Stwórcę i łączy się z Nim, to znaczy czuje, że „świat jest wypełniony Jego wielkością”. Każde pragnienie człowieka napełnia się właściwością obdarzania i miłości, które nazywają się „Stwórcą”. Człowiek przyjmuje tę strukturę, formę całkowitego obdarzania i miłości, i to oznacza, że Stwórca przyobleka się w niego.

Nie istnieje Stwórca bez stworzenia, który przyszedłby skądś i przyodział się w nas. „I na tym polega cała nasza praca duchowa” – na takiej naprawie, która pozwala człowiekowi osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą i być za to wdzięcznym. Oznacza to, że człowiek wkłada wysiłki w pracę, aby zjednoczyć się ze Stwórcą, odkryć Go, zmieniając się i stając się taki, jak On. „I niech nie myśli o niczym innym, oprócz głównej nagrody, jaką chciałby otrzymać za swoją pracę – stać się godnym wiary w Stwórcę”. Wiara to obdarzanie, to znaczy, że człowiek szuka tylko możliwości, aby obdarzać.

I należy wiedzieć, że nie ma różnicy między dużym świeceniem i małym, które człowiek postrzega. Na świecie istnieje całkowita, nieograniczona obfitość. Bierz wszystko, co chcesz ze stworzenia – tylko używaj poprawnie, aby zbudować siebie w naprawionej formie. Ponieważ w świetle nigdy nie zachodzą żadne zmiany, a wszystkie zmiany w odczuciach pochodzą od zmiany naczyń, które otrzymują wyższe światło. Jak napisano: „Ja swojej manifestacji HaWaJaH nie zmieniłem”.

Dlatego, jeśli człowiek jest w stanie zwiększyć swoje pragnienia, w takim samym stopniu zwiększa ilość światła, które w nie wchodzi. Pytanie: Czym można zwiększyć pragnienia? Tym, że człowiek wychwala i wywyższa Stwórcę w swoich oczach – czyli ceni właściwość obdarzania i miłości, która staje się dla niego wzniosła i pożądana, odczuwa wdzięczność za to, że Stwórca zbliżył go do Siebie.

Człowiek jest wdzięczny za całą drogę, którą przebył: za wszystko, co dobre i złe. Rozumie, że w jego życiu nie było ani jednego stanu, który nie byłby ukierunkowany na cel. Nie ważne, czy człowiek zdawał sobie z tego sprawę, czy nie, ale Stwórca nieustannie prowadził go do celu. Każde wydarzenie w historii ludzkości było przeznaczone po to, aby wzmocnić nasze połączenie ze Stwórcą.

Stwórca przyciągał człowieka cały czas, „dawał mu możliwości, aby choć trochę Go odczuć i pomyśleć, jak bardzo ważna jest dla niego więź ze Stwórcą. I im większe znaczenie nadaje temu człowiek, tym większe stają się jego pragnienia i tym większe świecenie w nich odczuwa”.

Jeśli człowiek stale myśli tylko o tym, to odczuwa wielkość właściwości obdarzania i miłości – ten stan, który musi osiągnąć poprzez oddzielenie się od swojego „Ja”. W takim stopniu przyciąga do siebie światło, powracające do źródła, które pcha go w pożądanym kierunku.

Z przygotowania do lekcji