Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Przyjąć metodę Kabały

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Człowiek, który przez jakiś czas studiuje Kabałę, musi przezwyciężyć siebie, pracować na przymus. Jego egoizm rośnie a tych ludzi których wcześniej kochał zaczyna odrzucać. Wielu nowicjuszy to odpycha, opuszczają grupę, nie chcą kontynuować nauki. A może powinni pokonać tę barierę? Co powinni zrobić ludzie, którzy po raz pierwszy zetknęli się z metodą Kabały?

Doskonale rozumieją, o czym Pan mówi, podziwiają tę wewnętrzną głębię, którą Pan przekazuje. Ale w żaden sposób nie mogą zaakceptować tej metody i ciągle pytają: „Po co te wszystkie działania: pieśni, tańce i inne rzeczy?”

Odpowiedź: Widzę, że dla wielu ludzi jest to bardzo bliskie i jest dla nich przyjemne. Przyglądam się kongresom, gromadzą się tam tysiące ludzi, wszyscy tańczą, śpiewają, pokrzykują. Dla nich jest to zrozumiały sposób wyrażenia ekspresji, zjednoczenia. Wydaje mi się, że są z tego zadowoleni. Czy byliby zadowoleni, gdybym rozpoczął tam poważne studia?

A co jeszcze można zrobić, jeśli chcesz podnieść ludzi na duchu, zainspirować ich?! Przynajmniej na tak małym poziomie mogą w jakiś sposób wyrazić dążenie do Stwórcy, do zjednoczenia – nawet, może nie do zjednoczenia, a do czegoś co ich pociąga. Widziałem to.

Jednak sam, nie jestem na to tak bardzo nastawiony. Mam zupełnie inny sposób poznawania, przenikania wewnątrz. Ale mówimy o masach, które czują i pojmują w taki sposób. A swoją drogą, kiedy po tańcach, ludzie obejmują się, krzyczą, słucham ich pytań – i te pytania są bardzo głębokie i rzeczowe: na temat czterech etapów prostego światła i innych w takim kontekście.

To nie są tylko pytania, gdy człowiek nie wie, o czym mówi, ale oparte są na zrozumieniu! Ci ludzie czują te wartości, jakoś się z nimi utożsamiają. To się w nich dobrze łączy.

Zazdroszczę im!

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Oszukać samego siebie”


Siła wielkości

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kiedy osiągamy gotowość do wyrzeczenia się siebie, oddania grupie, potrzebujemy siły. To ogromna praca. Jeśli brakuje mi siły w grupie, odczuwam bardzo wielkość Nauczyciela i czerpię stamtąd siły. W jakim stopniu mogę zastosować tę siłę w grupie, aby anulować się przed przyjaciółmi?

Odpowiedź: Na ile możesz, na tyle bierz. Sama wielkość nie ma znaczenia. Potem zaczniemy to mierzyć: nefesz, ruach, neszama, chaja, jechida – to znaczy, z jaką siłą potrzebujemy pomocy z góry, aby znajdować się ponad światłem, które odkrywa się z dołu.

Pytanie: Jak powiązane są oddanie i zawarcie sojuszu ze Stwórcą? Czym jest zawarcie sojuszu ze Stwórcą, które wzmacnia oddanie?

Odpowiedź: Oddanie jest dla nas konieczne w każdej relacji człowieka ze Stwórcą, nawet człowieka do człowieka, do przyjaciół. Myślę, że sami to szybko zrozumiecie.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 30.06.2025


Jak napełnić chisaron przyjaciół?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak napełnić chisaron przyjaciół?

Odpowiedź: Tak, że im pomagasz. Swoimi działaniami. Dowiedz się, czego pragną i staraj się być z nimi w tych pragnieniach. Jesteś obdarzający bo widzisz, czego potrzebuje twój przyjaciel i pomagasz mu to osiągnąć. Tak to działa.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 22.06.2025


Niekończąca się przyjemność? – Jest na to patent!

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak można sobie wyobrazić parcuf? Jak przejawia się w człowieku?

Odpowiedź: Parcuf – to porcjowane otrzymanie światła w celu obdarzania. Jeśli mam jakieś pragnienie i realizuję je dla siebie, jest to pragnienie egoistyczne. Powiedzmy, że teraz mam pragnienie, w którym mogę otrzymać jakąś przyjemność – światło. Kiedy światło wchodzi w pragnienie, ono natychmiast je neutralizuje. Następuje jakby anihilacja, tak samo jak przyjemność, którą się napełniam, anuluje nawet bardzo silne pragnienie.

Pragnienie nie może być zachowane, jeśli otrzymuje pożądane, i dlatego przy otrzymaniu przyjemność znika. Pragnienie znika – przyjemność nie jest odczuwana. Oznacza to, że otrzymywanie przyjemności – niszczy samą przyjemność, i ostatecznie staję się pusty. To właśnie dzieje się w dzisiejszym świecie.

Uczucie pustki goni nas do przodu, nie wiadomo dokąd. Nagle czujemy, że przyjemność nie przynosi nam uczucia przyjemności. W rezultacie stajemy się pustymi.

Jaka jest istota patentu na nieskończoną przyjemność?

Jeśli istnieją dwa obiekty, i otrzymuję od jednego i przekazuję drugiemu, to przeze mnie przepływa jakieś światło. Otrzymuję je od kogoś nie dla siebie i przekazuję je komuś, aby sprawić mu przyjemność, i tak dalej w kółko.

Załóżmy, że istnieje ogromna objętość a w niej – wiele części oddalonych od siebie. Co oznacza „oddalenie”? Każda z części odczuwa swój egoizm i nad tym egoizmem zaczynają budować między sobą połączenie, otrzymując jedną dla dobra drugiej.

W rezultacie krąży między nimi nieskończona przyjemność, w żadnym wypadku nie jest anulowana w żadnej z nich. Jest doskonała, napełnia wszystkich i wszystko, dlatego że nikt z nich nie otrzymuje dla siebie – każdy otrzymuje po to, aby przekazać drugiemu. Ale przyjemność, która przechodzi między nimi i jest przekazywana od jednego do drugiego, w rezultacie krąży między wszystkimi.

W taki sposób człowiek, który otrzymuje dla siebie, gdyby mógł, powiedzmy, zatrzymać choćby jeden kilogram przyjemności, „zamknąłby się” i nie mógłby otrzymać więcej, ponieważ już się rozkoszuje. W przypadku otrzymywania dla obdarzania innych, przez niego może przechodzić nieskończona liczba przyjemności – nie tylko według ilości, ale również według jakości.

To znaczy, że wszystko, co można sobie wyobrazić i co wszystkie inne pragnienia odczuwają jako przyjemność, człowiek zaczyna odczuwać w sobie. W efekcie każdy z nas, jako oddzielny mały egoista, rośnie i odczuwa to światło, jak światło nieskończoności.

To są możliwości które mamy, dzięki temu, możemy się zjednoczyć i w taki sposób zacząć włączać siebie w jeden zjednoczony system. Obecnie zaczynamy się stopniowo do tego zbliżać, w naszym dzisiejszym rozwoju.

Z wirtualnej lekcji


Pytania dotyczące pracy duchowej – 241

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak poczuć chisarony przyjaciół, jeśli nie mówimy o nich bezpośrednio, a tylko abstrakcyjnie, nie na podstawie odczuć, ale rozumu?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Najważniejsze jest to co myślisz, o czym marzysz, jak decydujesz. Pragniesz swoją decyzją, działać praktycznie.

Pytanie: Jeśli odczuwam jakieś potrzeby, czy można powiedzieć, że przyjaciołom brakuje tego samego, a następnie modlić się, aby Stwórca im to dał?

Odpowiedź: Nie, nie należy mierzyć przyjaciół swoją miarą. Nie warto.

Pytanie: Jak sprawdzamy, jakie obdarzanie osiągnęliśmy w dziesiątce?

Odpowiedź: Powinniśmy osiągnąć takie obdarzanie, które będzie podobne do Stwórcy. Ale to oczywiście bardzo wysoki poziom. A wcześniej – dziesiątki lub setki razy mniej.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 22.06.2025


Keter w pracy dziesiątki

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Po jakich znakach możemy rozpoznać, czym jest keter w pracy dziesiątki i czy prawidłowo pracujemy nad obdarzaniem?

Odpowiedź: Keter w pracy dziesiątki to nasze wspólne pragnienie obdarzania. Jednoczymy się ze sobą, aby mieć większą wspólną siłę obdarzania.

Powinniśmy zdecydowanie prosić Stwórcę o zwiększenie tego pragnienia. Wtedy keter będzie bardzo silny ze względu na wzrost siły obdarzania i będziemy mogli poruszać się do przodu.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Obudzić dobrą siłę w grupie

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Milczenie i powstrzymywanie się – są możliwością do podjęcia wewnętrznego dialogu ze Stwórcą.

Co dzieje się z moim pragnieniem, gdy dostrzegam siebie w tym dialogu: czy zmniejsza się, czy powiększa, czy też kurczy się, jakby nabierając większej gęstości?

Odpowiedź: Musimy starać się wyjść ze swojego pragnienia otrzymywania, wznieść się do pragnienia obdarzania, zjednoczyć się z innymi, takimi samymi pragnieniami przyjaciół.

W takim stopniu, w jakim pragnienie to wzrasta i wzmacnia się coraz bardziej, będę mógł coraz intensywniej myśleć o tym, jak mogę obudzić dobrą siłę w grupie i w taki sposób pomóc przyjaciołom wspólnie wznieść się ze mną.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 19.06.2025


Wielkość celu i znaczenie przyjaciół

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Pana nauczyciel Rabasz napisał dziesiątki artykułów o tym, czym powinni zajmować się ludzie, którzy chcą pojąć Stwórcę dzięki grupie. Jeden z nich nosi tytuł „Porządek zgromadzenia przyjaciół”. Rabasz przedstawił w nim zasady zebrania przyjaciół. Pierwsza zasada: przed spotkaniem należy zbudować wielkość celu i wielkość przyjaciół.

Odpowiedź: Zanim pójdziesz na spotkanie przyjaciół, powinieneś w ciągu dnia pracować aby zastanowić się: „Dlaczego potrzebuję połączenia z przyjaciółmi? Jaki cel chcę osiągnąć? Dlaczego nie mogę osiągnąć tego ważnego celu bez nich?”

Komentarz: To bardzo dziwne działanie. W naszym świecie, jeśli szanuję jakiegoś człowieka, to albo dlatego, że wszyscy go szanują, albo dlatego, że zrobił dla mnie coś dobrego, albo dlatego, że ma pewne cechy, które mi imponują. Nie ma takiego pojęcia jak praca nad znaczeniem jakiegoś człowieka. A w Kabale jest podana instrukcja, by pracować nad znaczeniem przyjaciół, i wywyższać ich.

Odpowiedź: Należy tu rozumieć, że to właśnie Stwórca postawił cię w takim stanie, że spotkałeś ludzi, z którymi możesz się zjednoczyć, w których powinieneś się rozpłynąć i w relacji z nimi poczuć Stwórcę. Praktycznie ludzie ci powinni być dla ciebie środkiem do poznania Stwórcy. Dlatego powinni być tak samo ważni jak Stwórca, Jego zrozumienie, zbliżenie się do Niego.

Pytanie: Czyli powinni być tak ważni jak ja sam dla siebie?

Odpowiedź: Myślę, że nawet bardziej. Ponieważ sam dla siebie jesteś zwierzęciem. A przyjaciele, którzy prowadzą cię do Stwórcy i w których odkrywasz Go – to już jest inny poziom, to jest poziom duchowego zrozumienia. Dlatego powinni być dla ciebie tak ważni jak Stwórca.

Pytanie: A czy można powiedzieć, że przyjaciele lub inni ludzie są moją duszą, czyli następnym poziomem istnienia?

Odpowiedź: Ta grupa, w której jesteś, jest twoją duszą. Nie ich ciała, ale ich pragnienie połączenia i ukierunkowanie na Stwórcę.

Pytanie: Więc jeśli nie mam jeszcze ani wielkości celu, ani znaczenia przyjaciół, muszę to zbudować? Nie dzieje się to automatycznie?

Odpowiedź: Nie. Musisz o to zadbać, stale pielęgnować znaczenie celu, iść do grupy, na spotkanie przyjaciół właśnie z tym nastawieniem i przez wzgląd na to.

Pytanie: Powiedzmy, że przyjaciele mają dla mnie znaczenie na 10 kilogramów, ale pragnę, aby mieli dla mnie znaczenie na 15 kilogramów. Co powinienem zrobić?

Odpowiedź: Pozostań w dialogu z samym sobą. Odczuwaj, co jest napisane w pierwotnych źródłach na ten temat. Porozmawiaj z przyjaciółmi o znaczeniu Stwórcy. W jakiś sposób przejmij od nich znaczenie celu. A w stopniu jaki cel jest dla ciebie ważny, środek jego osiągnięcia również stanie się ważny.

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”


Keter – jest właściwością Stwórcy

каббалист Михаэль Лайтман Słowo korona „taga” oznacza keter. A keter – to właściwość Stwórcy i Korzenia. A świętość jest związana z Korzeniem. (Baal HaSulam. Szamati 17. Co oznacza, że ​​Sitra Achra jest nazywana królestwem bez korony)

Pytanie: Co to znaczy: że trzeba wybrać świętość i połączyć się z Keter?

Odpowiedź: Pragniemy, aby wszystkie nasze działania były skierowane na obdarzanie, jak w Keter. Ponieważ Keter jest całkowicie właściwością obdarzania, podczas gdy inne Sefirot (Chochma, Bina itd.) mają bardzo różne właściwości otrzymywania i obdarzania, w różnych proporcjach wobec siebie. Ale Keter jest całkowicie obdarzająca, tak jak Malchut jest całkowicie otrzymująca.

Pytanie: Czy możemy w dziesiątce natychmiast połączyć się z właściwością Keter, czy musimy przejść przez jakieś pośrednie etapy?

Odpowiedź: I dlatego, należy prosić Stwórcę, aby dał nam więcej siły do ​​wypełnienia właściwości obdarzania i starać się nie otrzymywać, z wyjątkiem najbardziej niezbędnych potrzeb. Wtedy możemy zbliżyć się do Keter/Stwórcy i oddalić się od Malchut.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Przed bramą łez

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Powiedział Pan, że dziesiątka może otworzyć każdą bramę w duchowości. Którą dokładnie?

Odpowiedź: Jest wiele bram, przez które musimy przejść, ale najważniejszą bramą jest brama łez. Kiedy człowiek nie ma już żadnych sił, aby zwrócić się do Stwórcy, jest przekonany, że jest nieudacznikiem i nic mu nie pomoże, zalewa się łzami i wtedy Stwórca otwiera przed nim bramę. Przez tę bramę przechodzą wszyscy, którzy się do Niego przybliżają.

Pytanie: O co poprosić Stwórcę w tej chwili, kiedy naprawdę widzę, że jestem nieudacznikiem?

Odpowiedź: Zbadaj, co ci jest niezbędnie potrzebne i poproś o to.

Pytanie: A co z właściwością obdarzania, przecież uczymy się, że o to właśnie powinniśmy prosić?

Odpowiedź: Ale jeśli nie masz do tego żadnego impulsu, to o co będziesz prosił?

Pytanie: Ale czy ważne jest, aby prosić o to, czego mi brakuje, czy też prosić, by być w połączeniu ze Stwórcą?

Odpowiedź: To zależy, co wybierzesz. Nie zmuszaj mnie abym wybierał za ciebie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”