Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Smak Tory

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co oznacza „korzystać ze smaku Tory”?

Odpowiedź: Oznacza to, że człowiek może napełnić się Torą i w taki sposób poszerzyć swoje kelim – wewnętrzne odczucia.

Powinniście naprawdę starać się określać poprzez smak wszystkie swoje działania. Jak jest powiedziane: „Skosztujcie i zobaczcie, jak przyjemny, jak smaczny jest Stwórca”.

Każde wasze działania powinniście odczuwać tak jakby to był smak: dla siebie czy dla Stwórcy, smaczne czy niesmaczne, w jakiej mierze i tak dalej.

Pytanie: Torą nazywa się stan doskonałości. Czym jest stan doskonałości i jak można go osiągnąć w dziesiątce we wzajemnym połączeniu?

Odpowiedź: Właśnie w więzi między wami można osiągnąć stan doskonałości.

Kiedy jednoczycie się coraz bardziej, w waszym połączeniu ze sobą tworzycie to miejsce, w którym możecie odkryć wszystko, co Stwórca pragnie wam dać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Stać się stałą dziesiątką

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak możemy nadal wspierać naszą przyjaciółkę, jeśli nie wiemy, czy słucha lekcji?

Jak często powinniśmy słuchać lekcji, abyśmy rozumieli, że jest to właśnie ten krąg, z którym idziemy drogą?

Odpowiedź: Nie może być mowy o żadnej częstotliwości. Raz w tygodniu, raz w miesiącu… – nie pojmuję tego! Jeśli tylko macie możliwość, to koniecznie musicie uczestniczyć w lekcji. Myślę, że przede wszystkim powinniście pomyśleć o tym, aby ta grupa, w której stale jesteście, była stałą dziesiątką.

Oznacza to, że trzymacie się nawzajem, staracie się być cały czas we wzniesieniu, włączając w to wszystkie wasze uczestniczki, i dokładnie podążać za tym, przez co przechodzimy.

Z lekcji na temat „Ukorzyć serce”, 09.08.2025


Rozpuścić się w dziesiątce

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Ostatnio pojawia się w nas odczucie, że powinniśmy już osiągnąć właściwość obdarzania, ponieważ wszyscy w dziesiątce mamy takie pragnienie. A jednak widać, że większość przyjaciół uspokoiła się i zaczęła więcej uwagi poświęcać potrzebom materialnym. Okazuje się, że właściwość obdarzania jakby istnieje, ale nie ma gdzie jej zastosować. Co robić?

Odpowiedź: Musicie włączyć się w swoją dziesiątkę tak, aby nie było między wami żadnego dystansu; by to, co pojawia się u jednego, swobodnie przepływało do drugiego, trzeciego i tak dalej. Wtedy wasza dziesiątka będzie jednością i poczujecie duchową strukturę. Do tego musicie dążyć.

Musicie rozpuścić się w dziesiątce i iść naprzód razem z nią! Jeśli wszyscy poczujecie się jak jeden, wtedy odniesiecie sukces.

Z lekcji na temat „Ukorzyć serce”, 09.08.2025


Jeden stan dla wszystkich

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jest powiedziane, że modlitwa jest głównym kli dla obecności Szchiny. Jak znaleźć wspólny chisaron, aby nasza modlitwa, nasz wspólny chisaron, naprawdę stały się kli dla obecności Szchiny (Boskości)?

Odpowiedź: Pragniemy znaleźć takie wspólne pragnienie, dążenie, intencję, w której wszyscy byśmy się zmieścili i nie pragnęli niczego innego, jak tylko tego.

Pytanie: Jaka powinna być czystość prośby, aby wszyscy mieli dosłownie tę samą myśl?

Odpowiedź: Wizja naszego stanu w ostatecznym celu. Możemy to zobaczyć i poczuć na podstawie tego, że wszyscy razem wzbudzamy potrzebę Stwórcy, a On zgodnie z tym kształtuje nas.

Pytanie: Jak opisałby Pan ten stan w ostatecznym celu, który powinniśmy jednakowo wyobrazić sobie?

Odpowiedź: Wyobraziłbym to sobie jako jedno pragnienie, jeden stan dla wszystkich.

Z lekcji według listu Rabasza


Wiara w Stwórcę

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Przechodzimy przez trudne stany, gdy egoizm podsuwa nam myśl, że nie ma zjednoczenia, że wszyscy przyjaciele są egoistami, i tylko wiara w nauczyciela oraz miłość do przyjaciół pomaga nam wydostać się z tego. Skąd w takim momencie wziąć siłę, aby pojawiło się we mnie także pragnienie obdarzania?

Odpowiedź: To wiara w Stwórcę, a nie w nauczyciela czy przyjaciół.

Na razie jesteśmy dość słabą siłą. Ale wiara w Stwórcę, czyli pragnienie, by Go poczuć, być z Nim na jednej fali, pomoże wam wznieść się ponad wasze obecne pragnienie.

Z lekcji na temat „Ukoić serce”, 07.08.2025


Prawdziwy chisaron

каббалист Михаэль ЛайтманPowstaje pytanie, czy napełnienie, które przynosi człowiekowi radość, jest prawdziwe, czy jest to tylko wyobrażenie. (Rabasz. Notatka 137. „Chisaron jest kli”)

Pytanie: Dlaczego napełnienie, które przynosi radość, jest wyimaginowane, a nie prawdziwe? Czy to znaczy, że prawdziwy jest tylko chisaron?

Odpowiedź: Prawdziwy chisaron jest dokładnie tym, co musimy napełnić, naprawić i wznieść do Stwórcy. Jeśli nie mamy takiej potrzeby, to nie mamy powodu zwracać się do Niego. Dlatego Rabasz pisze, że istnieją różne warianty: jest człowiek chory, jest człowiek zdrowy, i są tacy, którzy nie czują, że są chorzy.

Najważniejsze dla nas jest osiągnięcie stanu, kiedy odczuwamy naszą chorobę i prosimy Stwórcę o jej naprawienie. Prawdziwy chisaron można ujawnić w dyskusjach między nami, kiedy każdy odkrywa swoje pragnienia, swoje cele w stosunku do innych.

Pytanie: Czym jest wyobraźnia, jeśli wszystko, co widzę, to moje wewnętrzne odczucie?

Odpowiedź: Jaka różnica – wyobraźnia czy odczucie? To jest to, co czujesz od Stwórcy. Dlatego musisz wyjaśnić, czy to uczucie daje ci właściwe połączenie ze Stwórcą. Jeśli nie, poproś Go o zmianę tego połączenia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza


Między władzą wielu a władzą Jedynego

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak wejść pod władzę nauczyciela, aby dzięki temu przejść pod władzę wyższego?

Odpowiedź: Aby to zrobić, trzeba być w jedności z przyjaciółmi, a następnie porównywać, jak bardzo jesteś z nimi związany, z nauczycielem i ze Stwórcą. Wszystko łączy się razem: Izrael, Tora i Stwórca stanowią jedną całość.

Pytanie: W artykule Szamati „Jaka powinna być miara wiary w nauczyciela” Baal HaSulam napisał, że istnieje władza wielu i istnieje władza Stwórcy, władza Jedynego. Zgodnie z radą nauczyciela powinniśmy być w doskonałości, w połączeniu. Jak w każdej chwili przeciwstawiać władzę Stwórcy władzy wielu?

Odpowiedź: Cały czas o tym myśleć.

Pytanie: Czy w tej walce możemy zwyciężyć, poprzez stałe przechodzenie „władzy wielu” nad nami i w końcu osiągnięcie stanu „razem”?

Odpowiedź: Oczywiście! Nawiasem mówiąc, to wcale nie jest takie trudne. Trudniej jest zacząć i zorganizować się, a potem iść naprzód już nie jest problemem. To znaczy, że oczywiście jest to wyzwanie, ale nie jest to już taka wielka praca.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Zbliżyć przyjaciół do Stwórcy

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czasami czuję pragnienie przyjaciela silniejsze niż własne, i wywołuje to we mnie nieprzyjemne doznania. To prawdopodobnie przeszkadza w połączeniu z pragnieniem Stwórcy. Jak skierować to ku Niemu?

Odpowiedź: Musisz skierować swoją uwagę na przyjaciół, być wewnątrz nich, zjednoczyć ich w jednym pragnieniu skierowanym ku Stwórcy, ku wzniesieniu dla Stwórcy. W taki sposób będziesz mógł wpłynąć na nich i zbliżyć wszystkich razem do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Naprawa serca”, 05.08.2025


Migawkowe zdjęcie wewnętrznych relacji

каббалист Михаэль Лайтман Duchowy parcuf jest wyrazem mojego nastawienia, pragnienia, skierowanego do bliźniego. Bliźnim jest albo inny człowiek, którego odczuwam w sobie, po tym jak już naprawiłem swoją relację do niego, albo Stwórca. Parcuf wyraża miarę mojego obdarzania i jego formę. Wszystkie parcufy: Aba, Ima, Iszsut, Twuna, Zeir Anpin, Nukwa, Atik, Arich Anpin – oznaczają różne formy relacji, systemów połączeń.

Parcuf to system łączący Stwórcę i stworzenie. Stwórca nazywany jest Keter, a stworzenie Malchut. Wszystkie pozostałe Sefirot to właściwości obdarzania, pochodzące od Stwórcy, które stworzenie powinno przyjąć, kopiując je na siebie.

Określona forma połączenia, uchwycona jakby migawka w aparacie fotograficznym nazywa się parcufem. To pewien szczególny rodzaj relacji między obdarzającym i otrzymującym – między dwojgiem ludzi lub między człowiekiem a Stwórcą.

Stwórca, ze swego Keter, z ogólnego pragnienia obdarzania, przekazuje mi osiem oddziaływań: Chochma, Bina, Chesed, Gewura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod. A ja, w swojej właściwości, w pragnieniu otrzymywania przyjemności, odbieram to obdarzanie od ostatniej Sefirot Jesod, w której wszystkie właściwości obdarzania gromadzą się razem i zgodnie z tym działam.

Czuję siebie, swoje pragnienie otrzymywania przyjemności, jako przyjemne lub nieprzyjemne doznanie. Jeśli odkrywam, że czuję się źle, to system działa tak, że nie widzę, kto powoduje mi ten ból. Wydaje mi się, że jakby winne było otoczenie, i nagle widzę wokół siebie cały świat.

Jeśli zacznę naprawiać siebie, próbując usprawiedliwić Stwórcę lub pokochać bliźniego i poprzez tę miłość osiągnąć miłość do Stwórcy, to znaczy nawiązać prawidłowe relacje z zewnętrznym światem, odkrywam wówczas, że wszystko jest urządzone wyłącznie dla mojego dobra. Zaczynam się zmieniać tak, aby w każdej chwili mojego życia starać się postrzegać wszystkich jako pięknych, dobrych i odpowiednich.

Aby to zrobić, muszę cały czas dokonywać w sobie zmiany, i w taki sposób naprawiam siebie. Jeśli chcę odczuwać otaczający mnie świat jako doskonały, to muszę odpowiednio, nieustannie zmieniać siebie do takiego postrzegania i nieustannie naprawiać swój egoizm. To nazywa się miłością do przyjaciół – pragnę cały czas utrzymywać z nimi harmonię, połączenie, miłość, uczestnictwo, a przez nich – więź ze Stwórcą. I dzięki temu mechanizmowi nieprzerwanie się zmieniam.

Cały czas zmieniam się wewnętrznie, ale tak, aby wszelkimi siłami ich zachować, jako możliwie największych w moich oczach. W takim przypadku z pewnością naprawiam siebie. Tak ja pracuję nad konstrukcją, która łączy mnie ze Stwórcą – nad swoim parcufem. Na razie ten parcuf nie jest jeszcze doskonały i dlatego nie odczuwam w nim wzajemnego połączenia, jak między dwojgiem zakochanych: „Ja do ukochanego, a On do mnie”. Mimo to postępuję w tym kierunku.

Spójrzcie, jakie wspaniałe możliwości do pracy daje nam grupa i otoczenie. Wystarczy, że będę cały czas sprawdzał siebie: „Co o nich myślę? Czym ich zasilam? Jak się z nimi łączę? Czy jesteśmy razem, czy nie do końca?”.

Wszystko znajduje się przede mną i wszystko to jest bez wątpienia skierowane, dokładnie do Stwórcy. Dzieje się to automatycznie, ponieważ On stoi za nimi. Mogę być tego pewien, nawet nie muszę tego sprawdzać. Oczywiście muszę utrzymywać intencję skierowaną ku Stwórcy, ponieważ koniec działania jest już zawarty w początkowym zamyśle i muszę od początku kierować się ku Stwórcy. Ale mam w moich rękach wspaniałe narzędzie do pomiaru i sprawdzania, które jasno pokazuje, co należy zrobić w moim stanie.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”


Łańcuch prowadzący do Stwórcy

каббалист Михаэль Лайтман Z lekcji według artykułu Rabasza „Miłość do przyjaciół – 2”

Nie jesteśmy w stanie wykonać ani jednego działania bezpośrednio w odniesieniu do Stwórcy. Wszystkie działania muszą przechodzić wyłącznie przez grupę, w centrum której odkryjemy tą esencję zwaną Stwórcą.

Stwórca nie istnieje oddzielnie, sam w sobie. Dopiero gdy jednoczę grupę, pragnąc tego zjednoczenia, a ona staje się jedną całością, to tam, wewnątrz tej jedności, zaczynam odkrywać dla siebie Stwórcę. W przeciwnym razie Go nie znajdę.

Istnieje całkowicie precyzyjny łańcuch prowadzący do Stwórcy: miłość do przyjaciół -> bojaźń -> wiara -> miłość do Stwórcy. Tylko w takiej kolejności można Go osiągnąć, inaczej nie osiągniemy celu. Pojęcie „Stwórcy” oznacza jedną, jedyną siłę, odczuwaną wewnątrz jedności grupy. Jeśli potrafię skierować wszystkie swoje pragnienia i intencje ku zjednoczeniu, będę w stanie wyobrazić sobie tę jedyną koncepcję, jaką jest Stwórca.

Wcześniej, jak mógłbym to sobie wyobrazić, Stwórca nie istnieje. Nie ma Stwórcy bez stworzenia. Cała praca wykonywana w grupie ma na celu wyjaśnienie pojęcia Stwórcy. Nie oznacza to, że tutaj praktykujemy, a potem gdzieś w innym miejscu odkrywamy Stwórcę.

To właśnie w naszej pracy w grupie, w koncentracji wszystkich naszych wysiłków na idei jedności wszystkich przyjaciół, na zjednoczeniu grupy, wszystkich pragnień i intencji, złego i dobrego początku w jedną jedyną całość, na samym szczycie środkowej linii, odkrywamy Stwórcę.

* * *
Gdy włączam się w przyjaciela, przenikam jego właściwościami, pragnieniami, celami. Ale nie mogę tego zrobić sam – mogę jedynie włożyć wysiłki, a wyższe światło połączy nas w system dziesięciu Sefirot, w duchowy parcuf, w naczynie duszy. W tym naczyniu (kli) zaczynamy odczuwać wszelkiego rodzaju zjawiska. Pod wpływem światła dokonujemy skrócenia, stawiamy ekran, odbite światło, i przechodzimy uderzeniowe zjednoczenie ze światłem.

Nawet jeśli nie chcemy się zjednoczyć i działamy wbrew sobie, już tym przebudzamy światło. Najważniejsze, żeby to światło nie przychodziło do nas z góry bez zaproszenia, negatywną siłą, zmuszając nas do zbliżenia siebie nawzajem, lecz abyśmy sami poprosili o jego przebudzenie, dążąc do centrum grupy.

Swoimi wysiłkami do zjednoczenia, przebudzamy światło, przywracające do źródła, które, działając poprzez centrum grupy, przyciąga nas swoją siłą dośrodkową. Nasz egoizm należy pozostawić na zewnątrz, tam gdzie jest teraz, a sercem skierować się do centrum grupy.

Z porannej lekcji