Pytanie: Czy w Kabale istnieje patent na to, jak czerpać przyjemność?

Odpowiedź: Nasz świat coraz mniej daje nam możliwości czerpania przyjemności, mimo że wkładamy w to ogromne wysiłki: reklama, telewizja, wszelkiego rodzaju chwyty – sport, rozrywka, turystyka. Człowiek robi wszystko, aby otrzymać przyjemność. I nic. Wszystko bardzo szybko znika, pozostaje pustka.

Kiedyś człowiek zadowalał się kawałkiem mięsa lub sera i paroma warzywami. Dzisiaj wchodzisz do supermarketu – jest taki nadmiar wszystkiego, że nie wiesz, co wybrać. A mimo to człowiek nie ma smaku życia. Kabała – to nauka o otrzymywaniu, nasyceniu się. Bada naturę naszego świata, pragnienie otrzymywania przyjemności i uczy człowieka, jak właściwie to robić.

Dlaczego Kabała była uważana za naukę tajemną, ukrytą przed ludźmi? Ponieważ ludzie musieli przejść przez swoją ogromną, wielotysięczną historię, aby przekonać się, że nie mogą otrzymać przyjemności w ramach naszej natury. Natomiast na kolejnym poziomie, w ramach duchowej natury, mogą napełnić się wyższą, wieczną przyjemnością.

Odczucie wieczności to odczucie wiecznej przyjemności, wiecznego ruchu w ogromnej przestrzeni miłości, poznania, napełnienia, odkrywania. To właśnie nazywa się wyższym światem, przyszłym światem, ogrodem Eden. Kabała prowadzi nas do tego, ponieważ wszystko to jest dla nas dostępne.

Pytanie: Czy trzeba w tym celu wykonywać jakieś ćwiczenia, medytować?

Odpowiedź: Nie. Nie trzeba ani się modlić, ani medytować. Należy po prostu uczyć się, poświęcając nauce dwie-trzy godziny, przynajmniej kilka razy w tygodniu. Można zajmować się tym codziennie. W tym celu działa Międzynarodowa Akademia Kabały.

Oprócz nauki, organizujemy kongresy w różnych częściach świata – od Ameryki Południowej po Amerykę Północną, w Europie i innych krajach. Zapraszani są na nie wszyscy, również ci, którzy dopiero rozpoczynają naukę.

Najważniejsze jest studiowanie właściwego wzajemnego oddziaływania między ludźmi, ponieważ dzięki temu, ludzie zaczynają rozumieć, jak zbudowany jest system połączenia w wyższym świecie. Jest on przeciwieństwem naszego systemu i popycha ludzi do coraz silniejszej więzi między sobą. Przecież właśnie w połączeniu między nami znajdujemy drogę do wyższego świata.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czym jest dobro?

Odpowiedź: Dobro to zrozumienie wzajemnej zależności, aż do miłości. A zło – wręcz przeciwnie.

Pytanie: Ale każda ze stron w każdym konflikcie uważa, że czyni dobro.

Odpowiedź: Musimy wznieść się ponad siebie i zacząć myśleć tylko o tym, żeby wszystkim było dobrze – nie tak, żeby jeden korzystał kosztem drugiego. W przeciwnym razie do niczego nie dojdziemy. Musimy tutaj nauczyć się, co oznacza wzajemne połączenie, wzajemna zależność, wzajemne ograniczenie, wzajemne zapewnienie sobie bezpieczeństwa itd.

Czyli trzeba tworzyć systemy, które obejmowałyby absolutnie całą ludzkość. Są to systemy integralnego rozwoju. Musimy zrozumieć, że inaczej nie będziemy mogli przetrwać. Natura usunie nas z tego świata, z tego świata fizycznego, jeśli nie będziemy w stanie ustanowić systemu, który będzie troszczył się o wszystkich.

Z programu TV „Błyskawiczne pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Pytania&Odpowiedzi

Człowiek powinien zrobić wszystko co możliwe aby, nie opuścić lekcji. Ponieważ przychodzisz nie tylko na lekcję, ale na spotkanie ze Stwórcą, kiedy łączysz się z przyjaciółmi. I nawet jeśli nie czujesz tego połączenia, Stwórca o nim wie i je rozumie, widząc was zjednoczonych i troszczy się o was.

A jeśli nie przyszedłeś na lekcję i zlekceważyłeś możliwość połączenia się z grupą, oznacza to, że zlekceważyłeś połączenie ze Stwórcą. Dlatego wynik również będzie odpowiedni … Starajcie się pracować w taki sposób, aby każdy pobudzał swoich przyjaciół do działania!

Z lekcji na temat „Wzajemne włączenie”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Dlaczego praca duchowa zajmuje tak dużo czasu? Jeśli pochodzi z nieskończoności, to czy nie powinna trwać nieskończoność?

Odpowiedź: Każda rzecz ma swój koniec. Naukowcy twierdzą, że ten świat istnieje od około dwudziestu miliardów lat. Jak długo istnieje człowiek? Powiedzmy że milion lat.

Jak długo istnieje punkt w sercu, który znajduje się w człowieku? Po raz pierwszy ujawnił się w człowieku ponad 5700 lat temu, a od Abrahama minęło ponad 3700 lat. Widzisz więc, że rozwój jest bardzo powolny. Jednak im bliżej Końca Naprawy, tym szybkość rozwoju rośnie w postępie geometrycznym.

Widzimy, że w ciągu ostatnich 120 lat świat rozwinął się tak bardzo, jak wcześniej nie rozwijał się przez tysiące lat. A w naszych czasach, w ciągu dziesięciu lat może nastąpić rozwój porównywalny z tym, który wcześniej wymagał dwóch tysięcy lat. W każdym razie wszystko to trwa długo, ponieważ nasza ogólna struktura jest bardzo złożona a my jej nie znamy. Nie rozumiemy, że każdy z nas jest zawarty w nieskończonym kli.

W nim jest tylko jeden punkt – mój, a wszystkie pozostałe nie są moje, lecz pochodzą z pozostałej części Malchut świata Nieskończoności. Wszystkie punkty muszę przyłączyć do siebie dla obdarzania Stwórcy, włączyć je w siebie, zapoznać się z nimi, ponieważ nie znam nawet swojego punktu. Muszę anulować go i połączyć z pozostałymi punktami, zbudować z tego kli i z nim zwrócić się do Stwórcy, rozpocząć dokonywanie z nim zjednoczenia (Ziwug) w celu obdarzania Jego.

Krótko mówiąc, są to bardzo powolne działania. Nie dlatego, że same w sobie są powolne. Naprawy zachodzą bardzo szybko – miliardy działań na sekundę, jeśli można tak powiedzieć. Nie ma liczby ruchów ani czasu, podaję po prostu konkretne liczby dla przykładu.

Ale mimo że jest to miliardy działań na sekundę, przypomina to komputer: który chociaż wykonuje wiele działań w ciągu sekundy, czasami zmusza nas do czekania, aby wydobyć z niego jakąś informację. Zdarza się, że trzeba czekać pół godziny, aż dotrze ona małym przewodem z jakiegoś dużego magazynu.

To samo jest z nami. Dlatego wydaje się nam, że stoimy w miejscu. Posuwamy się naprzód w bardzo szybkim tempie, znacznie szybciej niż w materialnym świecie. O ile szybkie są obecnie zmiany w materialnym świecie, o tyle w duchowym zachodzą one jeszcze szybciej. W porównaniu z milionami i miliardami lat naszego rozwoju na różnych poziomach – nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym, mówiącym, a teraz w duchowym, nasza prędkość znajduje się w takim przyspieszeniu.

Jeszcze zobaczycie, jak w ciągu roku-dwóch zmieni się świat.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 10.08.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozwój egoizmu

Pytanie: O ile dobrze rozumiem, istnieje pragnienie i istnieje przyjemność, a sama przyjemność gasi pragnienie. Kabała – to metoda, która zaleca umieszczenie między przyjemnością a pragnieniem, pewnego rodzaju rezystora (opór), tak aby jedno nie gasiło drugiego. Czym jest ten rezystor?

Odpowiedź: Intencją działania dla obdarzania, a nie dla siebie. Kiedy otrzymuję przyjemność dlatego, że sprawiam przyjemność innym. A inni – to nieskończone, wielkie pragnienie, które jest poza mną. I wtedy, kiedy przepuszczam przez siebie przyjemność, którą ich napełniam, to ta przyjemność przepływa przeze mnie, napełnia mnie, ale nie gaśnie, dlatego że musi przejść na nich.

Można więc powiedzieć, że w taki sposób między mną i przyjemnością, jest inny człowiek. Ja, jako wyższy parcuf, biorę przyjemność i przekazuję mu ją. Jeśli wszyscy jesteśmy razem w jednej sieci i otrzymujemy od siebie nawzajem po to, aby przekazać sobie nawzajem, to jednocześnie wszyscy otrzymujemy i wszyscy obdarzamy, i w taki sposób znajdujemy się w nieskończonej, wiecznej cyrkulacji absolutnej przyjemności.

To jest właśnie recepta na wieczną przyjemność – otrzymywać przyjemność dla kogoś innego. Przepis ten jest absolutnie logiczny, można go zrozumieć rozumem. Tylko trzeba to realizować.

Pytanie: Czy są na to jakieś podobne przykłady w naszym świecie?

Odpowiedź: Niemożliwe jest zobaczenie przykładów, ponieważ w tym celu należy zobaczyć właściwości obdarzania i właściwości otrzymywania. A te właściwości możemy zobaczyć tylko w sobie. To nie jest ukryte.

Ale w procesie rozwoju, ludzie w naszym świecie nie osiągnęli jeszcze takiego stanu, kiedy mają prawdziwą potrzebę do tego, to znaczy, kiedy naprawdę pragną uzyskać wieczną, doskonałą przyjemność poprzez obdarzanie i są na to gotowi. Jest bardzo mało ludzi, którzy chcą się tego nauczyć. Ponieważ trzeba nauczyć się obdarzać, a wtedy pojawi się możliwość otrzymania wielkiej przyjemności.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

W Piśmie jest powiedziane: „Nie dodawajcie niczego do tego, co wam nakazuję, ani niczego z tego nie ujmujcie, aby przestrzegać przykazań Stwórcy, waszego Boga, które wam nakazuję”. (Rabasz, Artykuł 28, „Co oznacza „nie dodawać i nie ujmować” w pracy?”)

„Nie dodawać i nie ujmować” – oznacza postępowanie w równowadze dwóch linii. Nie jest to ilościowa zasada ani zasada siły, czyli nie chodzi o to, żeby nie spieszyć się zbytnio ani nie być leniwym. Chodzi o to, aby zawsze zachowywać równowagę.

Co to znaczy znajdować się w stanie równowagi? Sprzyjać powstaniu środkowej linii, przygotowywać ją tak, aby Stwórca mógł cię naprawić. Jak? Przede wszystkim należy starać się cały czas pozostawać w prawej linii i nie pozwalać lewej linii umocnić się i przejąć nad tobą władzy.

Prawa linia nazywa się „ważnością duchowości”. Duchowość, cel, właściwość obdarzania, Stwórca posiadający właściwość obdarzania (nie chodzi tu o kogoś wielkiego, lecz o siłę obdarzania) – wszystko to powinno być dla mnie ważne. I dopiero kiedy to wszystko naprawdę staje się dla mnie ważne, można przejść do lewej linii.

Prawą linię, czyli ważność duchowości, osiąga się wyłącznie przez wiarę ponad wiedzą, a nie poprzez rozum. W granicach wiedzy można osiągnąć ważność duchowości dopiero po machsomie. To nazywa się pełną, doskonałą wiarą: światłem Chasadim ze świeceniem światła Chochma.

Poniżej machsomu, mamy jakby ten sam stan – gałąź tego samego korzenia wiary – i jakby znajdujemy się w stanie naprawionej wiary i jakby odczuwamy naszymi zmysłami obecność Stwórcy. To „jakby” osiąga się poprzez wysiłek, a szczególnie poprzez nasz wkład w grupę.

Kiedy kończymy tę pracę i osiągamy w pracy w prawej linii, wiarę odpowiednią do naszego stopnia, wtedy przechodzimy do lewej linii i widzimy, że wewnątrz wiedzy nie mamy nic: właściwości nie są naprawione, pojawiają się obce myśli, prawa linia jest pomniejszana. Wtedy właśnie dochodzimy do modlitwy, aby Stwórca nam pomógł.

Jeśli przygotowałem prawą linię, podniosłem znaczenie duchowości, ważności celu i wiarę w to, że wszystko zostało dla mnie przygotowane z góry, a następnie zobaczyłem w lewej linii, że sam znajduję się w stanie całkowicie przeciwnym (nie w doskonałości, a przeciwnie w brakach i niskich pragnieniach), w wyniku tych dwóch linii, powstaje siła modlitwy. I wtedy z góry przychodzi odpowiedź na modlitwę – środkowa linia.

W tej pracy powinniśmy cały czas znajdować się w równowadze między prawą i lewą linią, aby nie doszło do sytuacji w której „mądrość jego przewyższa jego uczynki”. Oznacza to że człowiek nie powinien znaleźć się w stanie, w którym mówi: „Nie jestem w stanie nic zrobić”, „Nie mam siły”, „Wszystko jest w rękach Stwórcy” i „W ogóle, zostawcie mnie w spokoju i nie mówcie, że wszystko zależy ode mnie, bo nic ode mnie nie zależy” i tym podobne.

To oznacza, że lewa linia nie może być silniejsza od prawej, tak że nie mam siły i myślę, że wszystko to jest niemożliwe i tego wszystkiego nie ma. Nie może też dominować prawa linia, kiedy myślę: „Wszystko jest w rękach Niebios i tam wszystko się rozstrzyga. A ja tutaj jestem nikim. Nie ma mnie, jestem pustym miejscem, nic ode mnie nie zależy, zawsze całkowicie pozostaję pod Jego władzą”. To się nazywa klipą prawej linii.

Nie! Obie te linie muszą być zrównoważone! To właśnie zostało nam dane i jesteśmy zobowiązani starać się nie popaść w żaden z tych dwóch rodzajów klipy – prawej ani lewej, lecz zrównoważyć obie linie tak, aby przyczyniały się do powstania środkowej linii.

Z lekcji według artykułu Rabasza,13.08.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Cały nasz wybór polega na przyspieszeniu postępu. Załóżmy, że ten świat, z prędkością, z jaką porusza się obecnie, powinien osiągnąć Koniec Naprawy za 100 tysięcy lat. W swoich poprzednich inkarnacjach człowiek przeszedł pewną część naturalną drogą, a teraz może świadomienie przejść razem ze światem całą drogę, która pozostała do Ostatecznej Naprawy, na przykład nie w 70 000 lat, lecz w 7-10 lat.

Jak więc mamy się nie spieszyć? Jedyny wybór, jaki mamy, to nacisnąć na gaz albo nie. Człowiekowi wydaje się, że musi zrobić coś niezwykłego, a to po prostu trzeba robić to samo, tylko szybciej.

Szybkość, rytm, tempo – to przyłożenie wewnętrznego wysiłku do tego, czego potrzebuję. Na przykład, żeby jeszcze trochę bardziej połączyć się z przyjacielem, mocniej naciskam na siebie. Jeszcze trochę się pouczyć, mocniej naciskam na siebie. To znaczy wykonywać wszystko to samo, ale z większym zaangażowaniem.

Co mi da, jeśli będę biegał z kąta w kąt? Jaki pożytek będzie oprócz wiatru? Szybkość oznacza wewnętrzny wysiłek, wkładany w każdy szczegół, który powinienem zbadać i wyjaśnić. Tak jak teraz siedzisz dwie i pół godziny na lekcji, tak dołóż wysiłku, by być bardziej skupionym, bardziej skoncentrowanym na lekcji i jej celu, i nic więcej. Aby ta intencja nie znikała, stale ją utrzymuj.

Przed tobą powinny być tylko lekcja i jej cel. I to już nazywa się, że znajdujesz się na właściwej drodze. Jeśli zagłębisz się w tę myśl i boisz się ją utracić, wtedy zwiększasz szybkość postępu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

W naszym świecie cała praca nad poznaniem wielkości Stwórcy, duchowych właściwości, ważności celu – przebiega w grupie. Powinno nam to służyć jako paliwo do naszych postępów w kierunku osiągnięcia ważności obdarzania i miłości. Oczywiście, będziemy czuć, że się zmieniamy, że dzieją się w nas różne postępy, zmiany na lepsze, tzn. skierowana na obdarzanie.

Jednocześnie ujawnia się nam lewa linia: wszelkiego rodzaju rozczarowania, porażki, problemy w odniesieniu do grupy, Stwórcy, nauczyciela, metody– czyli we wszystkim co kojarzy nam się z realizacją celu. I jeżeli rozwiniemy w sobie ważność duchowości, wówczas zobaczymy faraona i wszystkich grzeszników, którzy ujawniają się w lewej linii – od najmniejszych do największych, tak jak Tora ich opisuje:  Bilama, Balaka i wszystkich innych.

Faraon lub wąż jest to ogólna nazwa dla wszystkich grzeszników. Wszystkie te egoistyczne siły ujawniają się w lewej linii. I najważniejsze, co określa charakter tych złych sił, to duma, która zmusza nas do zadawania pytań: „Do czego potrzebna mi jest ta duchowa praca? Kim jest Stwórca, że powinienem ​​Go słuchać? „

Jest to ogromna ludzka pycha, która podnosi się przeciwko Stwórcy i krzyczy: „Ja będę panował!”  W taki właśnie sposób objawia się to człowiekowi. I w jakim stopniu on ją naprawi, wtedy zaczyna uświadamiać sobie wielkość Stwórcy i zaczyna rozumieć, że Stwórca jest wielki przez swoją skromność. Człowiek zaczyna doceniać skromność jako najważniejszą właściwość, bo ona oznacza doskonałość.

Lecz skromność to tylko jeden stopień Biny. A później nad nią powstaje coś jeszcze – obdarzanie oparte na skromności.  Skromność człowieka w odniesieniu do innych przejawia się w jego gotowości służenia im. I wówczas osiągnie on „miłość do bliźniego jak siebie samego” – prawdziwą miłość.

Z  lekcji do artykułu Szamati

Kategorie: Duchowość, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak może dochodzić do jakiegoś sporu między kabalistami?

Odpowiedź: Kabalista to człowiek, który znajduje się w duchowym świecie i odczuwa duchowość. Pytasz, jak więc mogą odczuwać ją inaczej? Dokładnie tak samo, jak w naszym świecie.

Ilu jest na tym świecie naukowców, którzy spierają się ze sobą! Jeden postrzega rzeczywistość w taki sposób, a drugi w inny. Nie chodzi nawet o to, że postrzegają rzeczywistość inaczej, lecz o to, że różnią się w swoich poglądach na temat praw, według których ta rzeczywistość funkcjonuje. Jest to coś częściowo ukrytego, a częściowo ujawnionego.

Załóżmy, że widzimy jakieś zjawisko. Ty uważasz, że źródło tego zjawiska jest takie a takie, i dlatego przejawia się ono przed nami w taki sposób. Jednak to, co ukazuje się naszym oczom, widzimy tak samo. Ale ani ty, ani ja nie widzimy tego, co znajduje się za tym zjawiskiem.

To są już wyższe stopnie. Całkiem możliwe, że nie chodzi nawet o następny stopień, lecz o coś na dwieście stopni wyżej. Widzimy rzeczywistość, tak jak w naszym świecie, ale przyczyna tego, co widzimy, może znajdować się na dwieście stopni wyżej niż poziom, który osiągnęliśmy. I wtedy zaczynamy rozważać: „Czy jest tak, czy może inaczej?”.

Taki był spór między Baal HaSulamem a Raszaszem. Baal HaSulam napisał o tym trochę pod koniec księgi „Bramy Intencji”. Jednak to, co pisał, stanowi tylko niewielką część tego, co istnieje. Ten spór jest dla nich bardzo zasadniczy, a dla nas, nie aż tak bardzo, ponieważ Raszasz jest rzeczywiście święty. To, co osiągnął, jest dla nas świętymi, boskimi słowami.

Ale to, na co wskazuje jako przyczyny tego, co widzi, znajduje się w rzeczywistości dwieście stopni wyżej. A ponieważ jeszcze tego nie osiągnął, Baal HaSulam się z nim nie zgadzał, gdyż Baal HaSulam osiągnął więcej i pisał z poziomu, który osiągnął. Jego zdaniem, Raszasz nie myli się w tym, co przedstawia mu jako fakt. Fakty są prawdziwe, ale kiedy mówi o przyczynach tego, co się dzieje, w tym się myli.

To jak dwóch fizyków w naszym świecie, których spory są nieskończone, ponieważ dotyczą przyczyny, która jest ukryta, i może znajdować się bardzo wysoko i bardzo daleko. Dlatego również miedzy kabalistami istnieje wiele rozbieżności, różnic zdań.

I jest to sprawiedliwe, ponieważ są oni tylko badaczami. Badają działania Stwórcy i na tyle na ile mogą upodobnić się do tych działań, osiągają je, a na tyle na ile nie mogą się do nich upodobnić – nie osiągają ich. Jednak przyczyny zawsze znajdują się wyższej niż to, co osiągają. Co więcej, również w wyjaśnieniu przyczyn mogą się mylić, ponieważ temu, czego się nie osiągnęło, nie można nadać nazw.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 10.08.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli człowiek wszedł już na drogę obdarzania, jak może przyspieszyć swój rozwój?

Odpowiedź: Polecam dużo czytać. Na początku człowiek nie rozumie, czym są przyjaciele, na czym polega praca, ani czego się od niego wymaga. Czasami ludzie pojmują to dzięki swojej naturze, ale niektórym natura nie sprzyja jednoczeniu się i pracy z innymi ludźmi. Są osoby, które po prostu nie są do tego przystosowane, z natury są raczej obserwatorami i mają skłonność do kontemplacji.

Dlatego na pierwszym etapie trzeba dużo czytać. W naszych czasach proces rozwoju przyspiesza się, ale mimo wszystko w pierwszym roku człowiek powinien, niczym maszynka do mięsa, “przemielić” w sobie różne artykuły i listy Baal HaSulama i Rabasza, przyswajać je i powtarzać, aby wchłonąć jak najwięcej materiału.

Człowiek może zapominać, nie rozumieć i nie zastanawiać się nad tym, na rozmyślanie przyjdzie czas później, ponieważ na początku nie jest do tego zdolny. Powinien po prostu czytać to, co zostało napisane, otwierać siebie i napełniać się wiedzą.

Z czasem zacznie to w nim działać. Dzięki początkowemu dążeniu, już samo czytanie materiału nawiązuje w nim kontakt z otaczającym światłe. Kiedy zdobędzie w tym wystarczające doświadczenie – kilka miesięcy, pół roku, rok – zacznie dobrze pracować.

Dla niektórych, lepszym rozwiązaniem niż samo czytanie, będzie praca w grupie, jednak jedno jest niemożliwe bez drugiego. Warto to różnicować, a proporcja zależy od charakteru człowieka. Zarówno praca dla dobra grupy i nauka powinny pozostawać ze sobą w odpowiedniej proporcji.

A więc rozwój, szczególnie na początku, można znacznie przyspieszyć poprzez intensywne czytanie. Później natomiast należy więcej pracować i zastanawiać się, dlaczego to robię. Na dalszych etapach trzeba coraz więcej pracować dla dobra społeczeństwa, ponieważ wtedy stajemy przed trudnymi pytaniami i problemami, a ich przezwyciężanie pomaga nam postępować naprzód.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.08.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały