Kamienne serce nie pozwala nam zjednoczyć się z przyjaciółmi. Ale w kamieniu jest otwór, przez który mogę połączyć się ze wszystkimi. Kamienne serce akurat otwiera nam drogę do Stwórcy. Bo gdyby nie ono, nie wiedziałbym nawet, że przede mną stoi przeszkoda.

A dzięki temu widzę, że istnieje bariera i że znajduje się w moim sercu. Moje serce jest szczelnie zamknięte i nie mogę przesunąć tego kamienia z góry studni. Oznacza to, że nie mogę obejść się bez pomocy Stwórcy.

Z lekcji na temat „Jeśli Stwórca nie zbuduje domu, ci, którzy go budują, pracują na próżno”, 30.08.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Komentarz: Wielu Pana uczniów przechodzi przez takie stany, kiedy nie są w stanie wstać na lekcje, przesypiają je, nie przychodzą.

Odpowiedź: Ja też przechodziłem przez takie stany, leżałem w łóżku i nie mogłem ruszyć się z miejsca. No i co z tego? Każdy musi przez nie przejść, aby zrozumieć, czym jest nasza natura. Trzeba to sobie uświadomić na sobie.

To dobrze! Kiedy przechodzi się przez te stany, to w wyniku tego zaczyna się rozumieć, czym tak naprawdę jest wszystko, co istnieje. To, co jest dane człowiekowi, musi poczuć na sobie, z maksymalnym wysiłkiem „za”, „przeciw”, nieważne jak. Bez tego nie będzie żadnej świadomości zła, dobra, niczego. Człowiek musi przejść przez to wszystko, w przeciwnym razie pozostanie małym zwierzęciem.

Osobiście miałem ogromne trudności, ale nie opuszczałam zajęć. Cały czas napędzałem sobie strachu, żeby tylko nie odłączyć się. To jest moje życie, muszę być kabalistą, muszę się wszystkiego dowiedzieć, nauczyć, zrozumieć, przekazać innym. Dostałem taką możliwość myślałem: „Żyję i studiuję u wielkiego ostatniego kabalisty z całego łańcucha starożytnych kabalistów, jestem zobowiązany wziąć od niego to wszystko i przekazać innym – całej ludzkości. Jest to wielka misja, jestem zobowiązany ją wypełnić.”

Specjalnie nałożyłem na siebie tę misję, nie przymierzając jej jak małe dziecko, i wciągnąłem się w to stanowisko. „Jestem zobowiązany” tak poważnie to potraktowałem. Przede mną był ogromny obowiązek zebrania wszystkich notatek Rabasza, książek, zeszytów, prowadzenie jego archiwum, zapisywanie każdego słowa, wszystko to przyjąć i przepuszczać przez siebie. Czyli, jak można najbardziej zaangażować się w to, aby uzyskać zlepek wszystkich jego myśli i pragnień.

Pytanie: Czy to jest prawidłowe, że kiedy ludzie w grupie widzą ciężki stan przyjaciela, starają się jakoś pomóc?

Odpowiedź: Tak prawidłowe! Należy pomagać! Maksymalnie odegrać przed nim ważność celu, wyciągnąć go z tego stanu. Nie jest to łatwa metoda, niełatwa droga. To jest praca ze swoją własną naturą. Nigdzie czegoś takiego nie ma.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Cała prawda o Kabale”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jakie bywają rodzaje klipot? O ile wiem, jest egipska klipa, którą Pana nauczyciel Rabasz nazywał ogólną, i jest klipa, zwana „Amalek“.

Odpowiedź: Tak, Amalek to skrót od „al menat lekabel”, co w tłumaczeniu z hebrajskiego oznacza „otrzymywanie ze względu na siebie”. To właśnie klipa „Amalek” ma na celu odciągnięcie człowieka od wielkości Stwórcy.

A egipska klipa nazywana jest ogólną, dlatego że zamyka nam wszystkim prawdziwy wszechświat, podczas gdy Amalek – jest bardziej indywidualną, wewnętrzną klipą, która jeszcze bardziej zamyka sam rdzeń wyższej wiedzy.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy można powiedzieć, że klipa (skorupa) uosabia przeszkody, które należy przezwyciężyć, przed zdobyciem duchowej wiedzy?

Odpowiedź: Tak, to nie są tylko przeszkody. Są specjalnie stworzone w taki sposób, aby chronić płód. Dlatego człowiek, który chce osiągnąć wewnętrzne napełnienie płodu, musi przezwyciężyć te zewnętrzne siły, które chronią płód.

Człowiek powinien tak naprawić siebie, aby zewnętrzne siły nie były dla niego przeszkodą. Oznacza to, że klipa (zewnętrzna powłoka) chroni płód przed człowiekiem, który nie jest jeszcze gotowy doświadczyć tego.

Płód – to wiedza. Gdyby odkryła się, zanim klipa otoczyła płód, zaszkodziłoby to człowiekowi. Widzimy, że zawsze gdy wiedza wpada w ręce ludzi, moralnie do niej nieprzygotowanych, korzystają z niej szkodząc sobie i innym.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Co to oznacza w praktyce: „Cenić swoją wewnętrzną część bardziej niż zewnętrzną” – o konieczności której napisał Baal Ha Sulam w artykule „Przedmowa do Księgi Zohar”?

Odpowiedź: Cenić swoją wewnętrzną część – oznacza szanować swoją misję, obowiązek osiągnięcia wzajemnego obdarzania i zjednoczenia się „jako jeden człowiek z jednym sercem”, w braterskiej miłości – aby objawić Stwórcę, wspólną siłę obdarzania i miłości, która panuje w naturze. To powinno być najważniejsze dla człowieka. Istnieje wyższa siła obdarzania. Wypełnia wszystko, ale my tego nie czujemy, niwelując jej przejaw swoim egoizmem. Naszą prawidłową intencją jest to, aby odkryła się w nas w całej swojej mocy.

Dokonuję prostej kalkulacji: to jedyna rzecz, która jest dla mnie ważna w tym życiu, po to się urodziłem i żyję, muszę to osiągnąć, dopóki żyję na tym świecie. Cała ludzkość zależy od mojej pracy, ponieważ wszyscy jesteśmy połączeni tą samą siecią. Baal HaSulam napisał, że „człowiek z narodu Izraela” – czyli ci, którzy mają punkt w sercu (Isra-El w tłumaczeniu oznacza dążenie do Stwórcy), swoim kierunkiem określają kierunek i stan całego świata.

Taki człowiek nie może powiedzieć: „Mnie się nic nie chce teraz, jestem w upadku, dajcie mi spokój z waszą pracą duchową, idę odpocząć!” Gdzie jest twoja odpowiedzialność i zrozumienie, że za tobą stoją miliony i miliardy ludzi, którzy zależą od ciebie? To ty teraz decydujesz o ich losie, o tym, w jaki sposób będą zmierzać do naprawy – poprzez uderzenia czy świadomie, dobrem.

Jeśli są od ciebie zależni, to jak surowo będą żądać od ciebie twojego wyboru, jeśli wiedziesz wszystkich za sobą – w dobrą albo złą stronę. Nie masz wyboru, tak działa globalna sieć i takie jest twoje przydzielone miejsce w niej. Dlatego cały czas powinieneś być w wyższym strachu, pamiętając, że to Ty decydujesz, co stanie się z całym światem.

Potem odkryjesz, że wszyscy ludzie są twoimi dziećmi, najbliższymi ci osobami! Ale już teraz, poprzez wiarę ponad wiedzę, powinieneś tak myśleć. Wszystko, co robisz – robisz nie dla siebie, ale dla świata! To, jak ważne jest dla nas duchowe, jednoznacznie decyduje o losie całej ludzkości. To, co jest dla nas ważne, będzie ważne dla wszystkich innych.

Tak zbudowany jest cały ten system, w którym jesteśmy połączeni sztywnymi więzami. Ten, kto nie ma punktu w sercu, nie ma możliwości zmiany czegokolwiek – tylko ty masz, który jesteś nazywany „Isra-el” lub „Li-rosz” (Ja-głowa).

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do Księgi Zohar”, 20.04.2010

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Dlaczego klipa – powłoka, która jest intencją na działanie tylko dla własnej korzyści, przeszkadza w odkryciu Stwórcy i wiedzy o wszechświecie?

Odpowiedź: Klipa chroni całą wiedzę duchową. Wiedza materialna, niestety pozostaje dla nas odkryta i możemy ją wykorzystać dla własnej korzyści i kosztem innych. A wiedza duchowa, czyli zrozumienie całego systemu wszechświata, wszystkiego tego, co nas otacza i napełnia, jest dla nas niedostępna do czasu, dopóki nie osiągniemy takiego poziomu naszego wewnętrznego rozwoju, na którym będziemy mogli wykorzystać ją tylko dla dobra innych.

Czyli cały system świata duchowego zbudowany jest tak, że nie można wykorzystać odkrycia Stwórcy i wiedzy o systemie wszechświata, do wykorzystania ze względu na siebie. Tylko dla dobra innych.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: W księdze „Nauka Dziesięciu Sefirot” jest powiedziane, że na początku stworzenia nie było żadnego wolnego miejsca w postaci pustego powietrza. Nie mamy tu na myśli materialnego powietrza, a dwie kategorie światła w każdym pragnieniu: światło Chochma i światło Chasadim. Czym są te dwa rodzaje światła?

Odpowiedź: Wyższe światło manifestuje się w dwóch podstawowych emanacjach.

Pierwsza – to światło Chochma, które wypełnia stworzenie, zgodnie z naturalnym, pierwotnym, pragnieniem samego stworzenia, czyli pragnieniem przyjemności, bycia napełnionym. Jest ono dane stworzeniu pierwotnie od samego Stwórcy.

Następnie stworzenie wybiera, że pragnie napełnić się tym samym szczególnym światłem, zwanym Chasadim – światłem obdarzania, miłości do Stwórcy, podobieństwa do Niego.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”, 14.08.2022

Kategorie: Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Komentarz: Pana nauczyciel Rabasz napisał w jednym ze swoich artykułów, że klipa – to „pragnienie otrzymywania z intencją dla siebie, a to oddziela człowieka od Stwórcy. Człowiek czuje, że jest panem własnego losu, i nie ma na świecie innej siły, niż on sam”.

Odpowiedź: Pragnienie otrzymywania z intencją dla siebie założone jest w człowieku od samego początku. Człowiek rodzi się z tym pragnieniem. Noworodek przychodzi na świat z mocno zaciśniętymi pięściami, jakby chciał cały świat zagarnąć dla siebie. A gdy człowiek umiera, wręcz przeciwnie, jego ręce są bezwładne.

Pytanie: Czy pragnienie otrzymywania ze względu na siebie jest powłoką, która ogranicza mnie od poznania Stwórcy?

Odpowiedź: Tak. Dlatego musisz zrobić tak, żeby to, co otrzymujesz, było z korzyścią dla tych którzy cię otaczają i tylko dla tego.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Zło, które widzimy w świecie, jest projekcją naszych własnych właściwości. Dlatego jeśli jestem pod silnym wrażeniem tego zła, to jest również pożyteczne, bo w takim samym stopniu będę miał większą wolę gotowości, uwolnienia od niego. Wymaga się ode mnie jedynie uświadomienia sobie, że wszelkie zło wynika z mojego pragnienia przyjemności, mojego egoizmu. A jeśli wykorzenimy ten egoizm za pomocą wyższego światła, to całe życie uporządkuje się.

Widzimy, że świat jest rozdarty przez problemy zewnętrzne: wojny, epidemie, inflacje. Ale możemy to naprawić, jeśli dokonamy w sobie wewnętrznych zmian – jednak nie w każdym z nas, a w relacjach między nami. Nikt nie musi niczego naprawiać w sobie, należy naprawić tylko nasze relacje.

Sprawiedliwym nazywa się tego, który kocha innych, jednoczy się z nimi, a nie tego, który siedzi i zamartwia się – to jest głupota. Gdy tylko naprawimy połączenie między nami, zmieni się cała rzeczywistość: świat, wojna, i my sami – wszystko stanie się inne.

A nasze relacje można naprawić tylko za pomocą światła, które powraca do źródła, a nie poprzez nasze własne wysiłki. Z naszej strony naprawianie siebie – oznacza uświadomienie sobie, że moja postawa wobec innych wymaga naprawy, i że sam nie jestem w stanie tego naprawić, ponieważ Stwórca zepsuł to od samego początku, jak jest powiedziane: „Ja stworzyłem zły początek”.

Dlatego wystarczy tylko zwrócić się do Stwórcy: On to zepsuł, On to naprawi, to się nazywa praca Stwórcy. A my tylko uczymy się na tym, jak powinno być i odkrywamy różnice między tym co pożądane i tym co jest rzeczywiste. Na tym polega nasza wygrana.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”, 24.08.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Każde przezwyciężenie w pracy nazywa się postępem w pracy Stwórcy. Tak jak moneta do monety zbiera się w dużą sumę, tak i przezwyciężenia zbierają się do pewnego stopnia niezbędnego do stania się naczyniem dla otrzymania wyższej rozkoszy.

Przezwyciężenie oznacza, że bierzemy część naczynia otrzymywania i wprowadzamy w naczynie obdarzania. (Rabasz, „Szlawei Sulam”, 1985 r. , artykuł „Cała Tora – to jedno święte Imię”)

Pytanie: Czy można to związać ze stanami, które razem doświadczamy po kongresie?

Odpowiedź: Oczywiście. Przecież łączymy się między sobą i tworzymy jakby naczynie – taki „garnek”, w którym jestem ja, ty, i wszyscy nasi przyjaciele, mężczyźni i kobiety. Nie ma znaczenia, kto z nas na jakim poziomie znajduje się, ponieważ wszyscy chcemy wejść w to wspólne naczynie. W nim zaczynamy łączyć się ze sobą i ze wszystkimi duszami poprzednich kabalistów, którzy wypełniają całą objętość naczynia. A my, wznosząc się tam, jesteśmy w to włączeni. Dlatego my wszyscy uczestnicy kongresu, osiągamy taki stan (Bnei Baruch), kiedy włączamy się we wspólną duszę „Adam”.

Pytanie: Czy to właśnie nazywa się, że przezwyciężanie jest zbierane, jak moneta do monety w dużą sumę do pewnego stopnia, zwanego „Adam”?

Odpowiedź: Tak. „Adam” jest tym, co przed nami zrobili wszyscy kabaliści. A my, wchodząc już w ten stan, łączymy się z nimi.

Pytanie: Na kongresie włączyliśmy się w ten stan. A teraz każdy znowu powrócił do swojego małego świata. I co powinien zrobić?

Odpowiedź: Tak, włączyliśmy się we wspólny stan, ale po kongresie nikt nie upadł w swój mały świat. Bo ten wspólny stan nadal istnieje. To po prostu znika z nas, a my ciągle to wzniecamy i tak moneta do monety wrzucamy wszystko w jedno wielkie kli (naczynie).

Pytanie: Więc to, co Rabasz nazwał przezwyciężeniem, jest w rzeczywistości dodatkiem, moją pracą, aby poczuć wspólny stan zjednoczenia?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Co dokładnie łączymy i z czym się łączymy?

Odpowiedź: Łączymy się poprzez dążenie do bycia ponad naszymi egoistycznymi pragnieniami we wspólnej jedności, w tak zwanej dziesiątce. Dziesiątka – jest stanem bezwymiarowym. Można zgromadzić milion ludzi i powiedzieć, że to jest dziesiątka, albo można wybrać dwie lub trzy osoby i to też będzie dziesiątka. Połączenie ludzi ponad swoim egoizmem nazywa się dziesiątką.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.03.2020

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa