Pytanie: Jeśli najważniejsze jest przyciągnięcie światła do siebie, to dlaczego podczas lekcji tak szczegółowo badamy strukturę światów, opisanych w TES?

Odpowiedź: Nie mamy na celu szczegółowej analizy struktury światów, po prostu staramy się wydobyć pewne szczegóły, aby przyłączyć się do tego, o czym opowiadają kabaliści. Ale studiując TES, jak wszystko inne, musimy przede wszystkim myśleć o duszy – to w niej istnieją wszystkie elementy, o których czytamy i zachodzą wszystkie zjawiska.

Kabaliści, którzy odkryli w sobie właściwość obdarzania, wyjaśniają, jakie działania można w nim wykonać – i o tym piszą. Poza tym, nie ma nic – albo jesteśmy w wyimaginowanej rzeczywistości tego świata, która w rzeczywistości nie istnieje, a potem znika a my żyjemy w niej jak we śnie, albo osiągamy prawdziwą rzeczywistość obdarzania, emanacji, rzeczywistość Stwórcy.

Przecież „nie ma nikogo oprócz Niego” i jeśli coś w rzeczywistości istnieje, to tylko tam. A TES opowiada, jak ta prawdziwa rzeczywistość odkrywa się w naszych pragnieniach.

W jakim stopniu wejdę w tę rzeczywistość i odkryję, że działa we mnie, na ile się z nią połączę i będę utożsamiać się z nią – mogę o tym napisać, jak kabalista. Inni kabaliści robią to samo. Oznacza to, że wszyscy piszemy o tym samym połączeniu z wiecznie istniejącym wyższym światłem i tym, co odkrywamy w nim ze swojego czarnego punktu stworzenia, „punktu z niczego”.

Kiedy osiągam kontakt ze światłem, podobieństwo z nim, to czuję, jak zaczynają zachodzić we mnie różne zjawiska, obleczone we mnie z góry do dołu (światło Chochma) lub wszerz (światło Chasadim). Zjawiska te rodzą we mnie wszelkiego rodzaju przeżycia – opisuję je, dzięki otrzymaniu możliwości wyrażenia ich słowami, dźwiękami.

Ale wszystkie wrażenia, jakie mamy, pochodzą ze spotkania ze światłem tego czarnego punktu, który staje się podobny do światła. Na tym polega cała nauka Kabały – odkrycie światła wewnątrz czarnego punktu stworzenia.

Z lekcji „Nauka Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Kabały, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Studia Kabały

Kiedy w człowieku zapala się punkt w sercu, przyciąga go do Stwórcy i człowiek jest gotowy na wszystko, aby zaspokoić swoje pragnienie, ponieważ jest to najwyższy z istniejących w nim poziomów pragnienia nieożywionego-roślinnego-zwierzęcego-ludzkiego. Więc przybywa z płonącymi oczami do miejsca, gdzie nauczają Kabały – i jest gotowy na wszystkie warunki. Ale niczego nie rozumie, niczego nie słyszy, co jest wspólnie studiowane, znajduje się jakby w swoim „kokonie”, wewnątrz siebie.

Uważnie uczęszcza na zajęcia i pilnie uczestniczy we wszystkich wydarzeniach, ponieważ pragnie być akceptowany jako przyjaciel wśród studiujących Kabałę. Ale po pewnym czasie, być może po kilku miesiącach, doznaje uczucia „upadku”, pogrążania się ciemności, zwątpienia, obojętności, słabości, światło przygasa, i człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje.

To odkryła się pierwsza, najlżejsza warstwa duchowego egoizmu w człowieku, oprócz tego ziemskiego, codziennego egoizmu, który był w nim wcześniej, jak we wszystkich ludziach. Czyli pod warstwą ziemskiego egoizmu zaczyna się ujawniać nowa warstwa egoizmu, duchowego. Choć człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje i nie odczuwa żadnej różnicy, ten stan różni się od wszystkich poprzednich w jego życiu, jak niezrozumiały, niewyraźny.

To odkrycie się nowej warstwy egoizmu nastąpiło wskutek nauki na grupowych lekcjach Kabały, gdy człowiek uczestniczył w wydarzeniach grupowych – i w ten sposób poprzez grupę kabalistów otrzymał pierwszą porcję „Światła przywracającego do Źródła”.

Światło powraca do Źródła, do Stwórcy, do Światła, do właściwości obdarzania i miłości do przyjaciół, a następnie do całej ludzkości – stopniowo, poprzez wzajemne, zwrotne działania. Jak jest powiedziane: „Z tyłu i z przodu trzymasz mnie”. Najpierw odkrywa w człowieku nową warstwę egoizmu, zły początek, a następnie oczekuje od człowieka prawidłowej reakcji na to.

Generalnie, prawidłowa reakcja sprowadza się do modlitwy – prośby człowieka do Stwórcy o pomoc we wzniesieniu się ponad egoizm, aby pomimo przeszkód mógł uznać, że ten egoizm został zesłany i odkryty w nim przez samego Stwórcę. W ten sposób Stwórca umożliwia człowiekowi podniesienie się nad przeszkodami, aby zawsze mógł być świadomy wyjątkowości Stwórcy w jego absolutnie dobrym zarządzeniu (Nie ma nikogo oprócz Niego. Dobry, czyniący dobro).

Problem początkującego polega na tym, że nie jest w stanie panować nad sobą, przy odkryciu w nim nowego pragnienia, zmiany wielkości pragnienia. Wydaje mu się, że świat się wali, że metoda jest nierealistyczna itp. Pojawia się mnóstwo pretensji nie do siebie, i nawet nie do Stwórcy, ale do nauczyciela i miejsca nauki.

Zwykle w tym momencie wielu zostawia studia z negatywnym nastawieniem. Takiego masowego odejścia nie spotyka się w innymi metodach, ponieważ nigdzie nie naucza się, jak wydostać się z więzienia egoizmu. A w Bnei Baruch uczymy, jak „uśmiercać” egoizm, naszą naturę, i w jej miejsce nabyć altruizm, naturę Stwórcy.

Dlatego mówi się o Kabale, że tysiąc rozpoczyna naukę a jeden osiąga światło. Ale nawet 999, którzy nie osiągnęli światła, są w połączeniu ze Stwórcą, i wielka jest ich nagroda (Zobacz artykuły Baal HaSulama). A ci, którzy porzucają metodę, a tym bardziej oczerniają ją, ponieważ z powodu lenistwa nie mogą jej opanować, jeszcze bardziej oddalają się od naprawy duszy.

Kategorie: Egoizm, KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Czytając liczne fragmenty ze źródeł pierwotnych, nasze stosunek do Stwórcy znacznie się zmienia. Powstaje niesamowita miłość do tego stanu, który nawet trudno przekazać. To pewnego rodzaju zachwyt, włączenie w coś niezwykłego. Jak prawidłowo otrzymywać, aby nie tylko być zadowolonym, a jeszcze sprawiać zadowolenie Stwórcy?

Odpowiedź: Jak poprawnie otrzymywać? Otrzymywać należy tylko w tym przypadku, jeśli możemy zamienić to otrzymywanie w obdarzanie. Wtedy zgadzam się, że otrzymując od Stwórcy, mogę obdarzać go, być bliżej Niego.

Pytanie: Kiedy zaczynam czytać źródła, zawsze staram się zbudować intencję. Ta intencja jest już obdarzaniem, i wtedy można otrzymywać przyjemność?

Nie mogę po prostu uchwycić tego momentu, ponieważ przychodzi niezwykła przyjemność z emanującego światła z czytania, wielkość, mądrość Stwórcy. Jak nie być pod wrażeniem tego, ale od razu obdarzać Go?

Odpowiedź: Nie, trzeba zdecydowanie być pod wrażeniem. To właśnie te wrażenia musimy skierować w przeciwną stronę – w odnoszenie do Niego jako do źródła tych wrażeń.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 12.11.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Baal HaSulam i Rabasz pozostawili nam taki skarb, jak artykuły „Szamati“. Jak możemy nauczyć się głębiej pracować z tymi artykułami, aby wzmocnić naszą więź i bardziej poczuć siebie nawzajem?

Odpowiedź: Najpierw przeczytaj artykuł, a następnie postaraj się rozpuścić w grupie, kolejny artykuł – i kolejne rozpuszczenie się w grupie. Rób to na przemian, a za każdym razem będziesz widział zupełnie inne stany w tym samym artykule, albo w innych artykułach. Zależy to tylko od Ciebie i przez cały czas będą postrzegane w nowy, krytyczny sposób.

Mój nauczyciel Rabasz, przed pójściem spać, zawsze otwierał zeszyt, w którym były zapisane artykuły „Szamati”, czytał kilka linijek i zasypiał. Ten zeszyt miał zawsze przy sobie.

Czy możesz sobie wyobrazić, na jakim poziomie był kabalistą i co widział w tych artykułach, które teraz czytamy – ci, którzy nawet nie rozumieją, co oznacza świat duchowy. A on już przechodził po wszystkich stopniach tam i z powrotem, grał swoje gamy, jak na pianinie, w ten sposób – w górę i w dół po całej przestrzeni świata duchowego, czytając ten sam artykuł co my.

Wszystko zależy więc od tego, jak bardzo będziemy związani ze sobą nawzajem, aby wyrazić z siebie właściwość obdarzania w trosce o dziesiątkę, i wtedy w takim stopniu poczujemy „Szamati”.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Kabały, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Pytanie: Mówi się, że Kabała naucza drogi osiągania przez człowieka wyższego celu. Jakiego dokładnie?

Odpowiedź: Droga do Stwórcy jest jednakowa dla wszystkich, ale każdy ma swoją. Co to znaczy?

Po pierwsze, droga do zrozumienia Stwórcy jest osobistym wewnętrznym przeżyciem człowieka, tj. coś takiego, czego tylko ty możesz doświadczyć. Jak mówi Baal HaSulam: „Ty zobaczysz, i nikt inny”. Stwórca jest poznawany w sposób ściśle indywidualny.

Z drugiej strony, jest On poznawany właśnie poprzez dobre, otwarte, wzajemne połączenie między nami. Jest tu pewien paradoks: odkrywając wspólne połączenie, odkrywasz w nim tylko swój wyższy jedyny korzeń. I tak jest z każdym z nas.

A potem następuje kolejny etap – tzw. „ogólna naprawa”. Nie mogę nic na ten temat powiedzieć, ponieważ nie osiągnął jej jeszcze żaden kabalista, ponieważ konieczna jest do tego naprawa całej ludzkości.

Kiedy wszyscy będziemy chcieli się naprawić i osiągniemy każdy swój korzeń, wówczas wszystkie indywidualne korzenie zjednoczą się w jeden wielki korzeń i to będzie koniec całkowitej naprawy. Wtedy wszyscy poznamy nasze Źródło – Jednego, Jedynego, Stwórcę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Pytanie: Do Kabały przychodzą ludzie z punktem w sercu, ale niewielu go realizuje. Od czego to zależy?

Odpowiedź: Kiedy człowiek przychodzi do Kabały, znajduje się w stanie zagubienia. Z jednej strony mówi się, że całe światło jest w Torze, a z drugiej strony, on odnosi wrażenie, że nie ma w niej dla niego żadnego światła.

Dlatego, studiując ją, powinien znajdować się „na rękach” przyjaciół, którzy będą go ożywiać, podnosić, ciągnąć go do przodu, i w ten sposób będzie mógł stopniowo osiągnąć duchowe światło.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 26.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Pytanie: Mówimy, że Tora – to światło, Tora to opis systemu wyższych światów, systemu Stwórcy. Jak możemy zrozumieć ten system?

Odpowiedź: Odkrywając system duchowy, pojmujemy go zmysłowo. Człowiek nie może wejść w odczuwanie systemu zarządzania, jeśli nie odkryje go w sobie. Wtedy staje się dla nas zrozumiale, gdzie jesteśmy, co nas oświeca, w czym jesteśmy ograniczeni i tak dalej.

Pytanie: Okazuje się, że można studiować Torę czytając dowolne kabalistyczne źródła? Czy jest to tylko kwestia intencji, a nie materiału?

Odpowiedź: Oczywiście. Jeśli chcesz się naprawić, to nie ma znaczenia, który z kabalistycznych tekstów będziesz studiować, on mimo wszystko będzie miał na ciebie wpływ.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 26.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: W jaki sposób człowiek zdaje sobie sprawę, że jest gotowy do studiowania Kabały?

Odpowiedź: Jeśli człowiek pyta: „Po co ja żyję?” – i nie znajduje odpowiedzi, wtedy zaczyna szukać i często przychodzi do Kabały. Jeśli czuje, że nie może bez tego żyć, to jest dla niego zrozumiale, że zaprasza go do tego Stwórca. I tak zaczyna studiować naukę Kabały.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Sens życia, Studia Kabały

W artykule „Co oznacza „ziemia przestraszyła się i zamilkła” w pracy duchowej’’ Rabasz pisze: „W taki sposób, kiedy człowiek uczy się Tory, powinien być w intencji, aby Tora i przykazania, które on wypełnia, pomogły mu wydostać się spod władzy zła.”

Kiedy próbujemy się połączyć i prosimy o zmianę nas z egoistów w połączonych między sobą dobrymi więzami altruistów, oznacza to, że stosujemy wyższe światło, wyższą energię, światło Tory lub samą Torę po to, aby się naprawić. Tym właśnie powinniśmy się zajmować.

Pytanie: Co to znaczy „uczyć się Tory”?

Odpowiedź: Poczuć to, co się wtedy w nas dzieje. Nazywa się to „uczeniem się” – nie w umyśle, a w sercu.

Z lekcji na temat „I serce moje jest we mnie puste”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Jak powinienem odnosić się do pojawienia się problemów fizycznych w moim życiu?

Odpowiedź: Jeśli napotykam fizyczny problem, muszę go rozwiązać fizycznie, jednocześnie rozumiejąc, że jest mi dany przez Stwórcę, tak abym cały czas wyobrażał sobie, że „nie ma nikogo oprócz Niego” i wszystkie problemy zarówno dobre, jak i złe, pochodzą od Niego.

Naszym najważniejszym problemem jest postrzeganie świata jako obrazu przesłanego nam przez Stwórcę i utożsamianie z Nim wszystkiego, co się z nami dzieje. Nie ma żadnej innej siły na świecie, która wszystkim zarządza, a wszystko, co wydaje nam się że istnieje jakby poza Nim, Stwórca robi specjalnie, aby nas zmylić.

Dlaczego Stwórca nas myli? – Abyśmy rozwinęli w sobie głębokie poczucie Jego wyjątkowości. Wtedy zaczniemy odczuwać Jego manifestację we wszystkim, co nas otacza, do tego stopnia, że wszystko, co istnieje w nas, w sercu i w umyśle, i na zewnątrz nas, w nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej i ludzkiej naturze – wszystko to jest stworzone, zdeterminowane i wysłane tylko przez Niego.

Dlatego w każdym momencie życia musimy być pewni że kierujemy się do Stwórcy i tego stale się trzymać od momentu przebudzenia i do chwili zaśnięcia. Jeśli postaramy się tak zrobić, to bardzo szybko poczujemy, że Stwórca nas otacza, że jesteśmy w Nim. Wówczas sami stwierdzimy, że „nie ma nikogo oprócz Niego”.

Na tym polega praktycznie cała nauka Kabały. Nie potrzebujemy niczego więcej w życiu. Gdy tylko poczujemy, że znajdujemy się wewnątrz Stwórcy, że zarządza wszystkimi i każdym z osobna, natychmiast zaczniemy wyraźnie postrzegać cały świat, całą rzeczywistość. Zrozumiemy, że sami nie istniejemy, z wyjątkiem naszego jedynego punktu postrzegania Stwórcy. A wszystko inne, cały ten świat, pozorny, i inne wyższe światy, są Jego odciskiem w nas.

A dopóki nie osiągniemy takiego stanu, że istniejemy w Stwórcy jako mały punkt, a wszystko inne jest Nim, musimy wykonywać działania w naszym świecie: pracować, utrzymywać siebie i swoją rodzinę. Oznacza to, że jednocześnie musimy istnieć w naszym świecie. Ale i to również się zmieni, gdy będziemy coraz bardziej odczuwać Stwórcę, który wypełnia cały świat.

Nauka Kabały doprowadza człowieka do stanu zdrowego, realnego zrozumienia podstaw natury. Nie wzywa ona: „Przestań pracować, porzuć swoje życie i myśl tylko o Stwórcy”. Człowiek powinien zajmować się sobą, poznaniem Stwórcy i stopniowo zobaczy, jak te dwa odczucia rzeczywistości zbliżają się.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Studia Kabały