Komentarz: Kilka tysięcy lat temu duchowa metoda była taka, że człowiek mógł odkryć wyższą siłę poprzez wielkie cierpienia i ich usprawiedliwienie. A od czasów Ari stała się aktualna inna metoda – konieczność rozwoju ekranu. Wtedy nie było już potrzeby cierpienia, dlatego że taka metoda nie wpływała na zwiększony egoizm.

Odpowiedź: Metoda Ari polega na tym, że czytając o światłach, ekranie, dziesięciu sefirot i interakcji między nimi, nawet nie rozumiejąc, o co chodzi, człowiek wywołuje na siebie otaczające go światło, które zaczyna budować w nim ekran. Stopniowo przez to człowiek zaczyna łączyć się z wyższym światem.

Za pomocą tej metody można osiągnąć przeciwną egoizmowi właściwość obdarzania i miłości, wyjścia z egoizmu i odczuwania przeciwstawną właściwość natury.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 02.08.2022

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały

Komentarz: Są ludzie, którzy postrzegają Pana słowa jako prawdę, a jest kategoria ludzi, którzy myślą: „Tyle razy to mówił i gdzie to jest?”

Odpowiedź: Rzecz w tym, że powinna być zgoda wszystkich z prawdą. Nie zgadzać się a priori jak z jakimś guru… Na przykład Dalajlama coś powiedział i o tym w ogóle się nie dyskutuje, nie dopuszcza się żadnych innych myśli, niczego. To znaczy, że to jest prawda. Gdy uczestniczy na międzynarodowych spotkaniach i coś mówi, wszyscy milczą. To wszystko, to jest pierwsza instancja, czyli manifestacja Boga na ziemi. Nikt z nim nie dyskutuje.

Dlatego rzadko gdzie go zapraszają i mało gdzie jeździ. Jest po prostu szanowaną osobą, jak idol. A ja nie jestem. Chcę, żeby mnie sprawdzano, żeby studiowano i analizowano każde moje zdanie, żeby do wszystkiego podchodzono krytycznie: „Dlaczego tak powiedział? Dlaczego nie odwrotnie? Czy to jest prawidłowe, czy nie?” Aby człowiek, rozważając każde z moich zdań, zmieniałby się zgodnie z tym lub przeciwko temu.

Jestem zainteresowany krytycznym podejściem. To jest najważniejsza rzecz u studentów. Dlatego nie tłumię ich, tłumaczę, wyjaśniam, jeszcze raz powtarzam i bardzo lubię, kiedy mi dokuczają. Powiedzmy, że uczeń chce mnie położyć na łopatki – proszę, „przyciśnij mnie”. Pomaga mi to samemu lepiej wyrażać siebie. To jest niezbędne.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Krytyka Kabały”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Studia Kabały

Pytanie: Kiedy studiował Pan Kabałę, nie miał Pan grupy, tylko nauczyciela. Jak utrzymywał Pan ważność celu, aby w żadnym wypadku nie cofać się wstecz?

Odpowiedź: To była inna droga. O wiele trudniejsza, mniej efektywna, ponieważ nie rozwijałem się w takim tempie, w jakim rozwijają się dzisiaj ludzie, którzy do nas przychodzą. Zajęło mi to kilka lat, aby pojąć to, co nowicjusz chwyta w ciągu pól roku czy roku. Początkowy etap, przez który człowiek przechodzi obecnie, opanowuje trzy razy szybciej w porównaniu do mnie i tych, którzy uczyli się u Rabasza. Rok za trzy lata. To co osiągnąłem w ciągu trzech lat, nasz początkujący osiąga w rok.

Intensywnie włącza się w pracę, w zrozumienie, w system, w grupę, wciąga się go we wszystko, wyjaśnia, wchłania materiał wszystkimi zmysłami. Jeśli człowiek przechodzi u nas poważną roczną praktykę, to w zasadzie kładzie fundamenty dla naprawy duszy. A dalej to zależy od niego. Ale przynajmniej, uważam, że pierwszy rok jest warunkiem koniecznym i wystarczającym, aby stać się początkującym kabalistą. Potem, jeśli tak zdecyduje, może zostać kabalistą, czyli zaczynie pracować ze sobą.

Myślę, że w miarę tego, jak to się rozszerza w świecie, pogłębia się w nas, okres przygotowania będzie się skracał. Ludzie bardzo szybko zaczną wchłaniać wszystko, ponieważ będzie to postrzegane przez otaczający eter, przez powietrze. Wokół będzie stwarzać się taka sytuacja, będą działać takie fale, że wszystko będzie wydawało się zrozumiałe! Jak dzieci urodzone obecnie, jeszcze w pieluchach a już bawią się telefonami i komputerami. To, czego ja nie umiem zrobić, jest dla nich łatwe.

– Skąd wiedzą, co robić? Gdzie się tego nauczyły?

– Ale czego mają się uczyć, to jest przecież dla nich zrozumiałe.

Oznacza to, że ich wewnętrzna logika jest zbudowana zgodnie z tym, co zostało stworzone w poprzednim pokoleniu lub kilka lat przed ich narodzinami przez innych ludzi. Tak będzie również i w tym przypadku.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Inna Kabała”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Komentarz: W metodzie Ari nie ma ani jednego słowa o miłości, o zjednoczeniu. Jest to czysto suchy język Sefirot.

Odpowiedź: Tak, Ari praktycznie nic nie mówi o uczuciach, tylko o działaniach. Ale jest to przekazywane językiem Kabały – tak zwanym językiem Sefirot.

A poza tym, istnieje jeszcze drugi język Kabały – zmysłowy, kiedy człowiek zaczyna poznawać wyższy świat poprzez odczucia. I tam nie ma już barier, nie ma żadnych ograniczeń uczuć. Człowiek rozumie, że wchodzi w stan bezgranicznej miłości Stwórcy i rozpuszcza się w niej.

Rabasz opisał to w swoich artykułach o grupie. Studiując je, nie wystarczy po prostu przyjść na zajęcia, położyć książkę naprzeciwko siebie i czytać nazwy świateł i światów, ale powinno być odpowiednie nastawienie człowieka.

Dlatego musi pracować w grupie, próbować połączyć się z przyjaciółmi, otrzymać od nich pewne pragnienia, przejawiać te pragnienia, przyjść z tym na lekcję i studiować bezpośrednio system świateł i ekranów. W przeciwnym razie będzie to tylko teoria, a Kabała nie przyjmuje z zadowoleniem teorii.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 02.08.2022

Kategorie: Język Kabały, Praca duchowa, Studia Kabały

I należy zapytać: dlaczego kabaliści zobowiązali wszystkich do studiowania nauki Kabały?

A jednak kryje się w tym wielka i godna głoszenia rzecz, ponieważ istnieje nieoceniona cudowna właściwość dla tych, którzy zajmują się nauką Kabały, dzięki której, temu silnemu pragnieniu i dążeniu zrozumienia studiowanego materiału, przebudzają na siebie światło, które otacza ich duszę. (Baal HaSulam, „Przedmowa do Nauki Dziesięciu Sefirot”)

Chodzi o to, że teksty kabalistyczne mówią o strukturze duszy i strukturze całego systemu duchowych sił. Studiując je, pobudzamy te duchowe siły, które z większą intensywnością na nas oddziałują, rozwijając nas z większą szybkością i we właściwym kierunku. Dlatego zajęcia Kabałą, gdy robimy to dokładnie w grupie z określoną liczbą ludzi dążących do tego samego celu – odkrycia Stwórcy, odkrycia wyższego świata, bardzo intensywnie kieruje nas do przodu.

Nawet jeśli człowiek, razem z innymi w grupie, czyta, powiedzmy Księgę Zohar, wypowiada jakieś słowa, których znaczenia nie rozumie, to mimo wszystko swoim pragnieniem przebudza na siebie otaczające światło, które następnie staje się jego wewnętrznym światłem.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.07.2022

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Jaka jest zasadnicza różnica między dziełami Baal HaSulama i Rabasza?

Odpowiedź: Baal HaSulam – to absolwent uniwersytetu z bardzo jasnym umysłem naukowca-badacza, systematyka i analityka. Takie było jego podejście do życia, do Kabały. A jego najstarszy syn Rabasz był bardziej emocjonalny, bliższy ludziom, był praktykiem. Zniżył dzieła swojego ojca do poziomu popularyzacji Kabały dla wszystkich.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że Baal HaSulam opuścił stopnie z góry w dół, a Rabasz wziął nas za rękę i powoli zaczął po nich wspinać?

Odpowiedź: Możemy tak powiedzieć. Ale generalnie ujmując, obaj się uzupełniają. Rabasz na poziomie naszego świata bardzo precyzyjnie opisał wchodzenie w system wyższego świata, jego odczucie, jak zacząć poznawać Stwórcę i działanie na siebie wyższych sił, jak poprzez współdziałanie z nimi wznieść się dzięki tym odczuciom. Baal HaSulam napisał o tym w wyszukanym stylu, powiedziałbym nawet górnolotnie. Tak bardzo różnią się od siebie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 10.03.2019

Kategorie: Baal HaSulam, Praca duchowa, Rabasz, Studia Kabały

Pytanie: Gdyby teraz razem z Panem był nauczyciel, czy zadawałby mu Pan pytania?

Odpowiedź: Nie, dlatego że pytania – są czymś co powstaje w tobie i sam musisz na nie odpowiedzieć.

Pytanie: Dlaczego prosi Pan uczniów, aby zadawali pytania?

Odpowiedź: Aby przyśpieszyć wymianę poglądów a przez to – przyśpieszyć zjednoczenie. Im szybciej można ruszyć do przodu, tym lepiej. Szybkość zależy od zbliżenia między wami, a zbliżenie zależy od miary dyskusji w dziesiątkach. Dlatego staram się to wszystko wzbudzić w was.

Pytanie: Czy są jakieś pytania, na które nie ma Pan odpowiedzi?

Odpowiedź: W Kabale jest wiele pytań, na które nie można odpowiedzieć. Uczeń musi je poczuć wewnątrz siebie. Pytaniem nazywa się dążenie do napełnienia serca i umysłu. Otrzymanie napełnienia będzie właśnie odpowiedzią. A jeśli ani serce, ani umysł nie są przygotowane na przyjęcie otrzymania napełnienia – podobnie jak dziecko, któremu coś wyjaśniasz, a ono nadal nie rozumie, nic do niego nie trafia – to nic nie można poradzić na to. Dlatego przekaz (odpowiedź) musi pasować do naczynia, pragnienia, intencji którą ma uczeń. W tym tkwi problem.

Pytanie: Czy w swoim czasie zadawał Pan Rabaszowi wiele pytań?

Odpowiedź: Tak. Zadawałem pytania i za siebie i za innych.

Pytanie: A dzisiaj o nic by Pan nie zapytał?

Odpowiedź: Praktycznie nie. Nie mam o co pytać. Ale i tak mogę zadawać mu pytania. Gdybyśmy fizycznie byli obok siebie, to byśmy siedzieli i milczeli.

Z lekcji w języku rosyjskim, 31.12.2017

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Wielokrotnie mówił Pan, że jeśli człowiek nie przesłucha w ciągu dnia minimum godziny lekcji, to w zasadzie jest to dzień stracony w życiu. Jeśli weźmiemy pod uwagę nasz zwykły dzień, jakie rzeczy muszą się w nim wydarzyć, aby to wszystko było efektywne?

Odpowiedź: W ciągu dnia człowiek powinien słuchać moich lekcji, czytać źródła Baal HaSulama i Rabasza, włączać się w połączenie z przyjaciółmi na całym świecie i zrozumieć, w jaki sposób rozwija się jego grupa, dziesiątka – najbliższe dla niego otoczenie. Człowiek musi wiedzieć co robi, dlatego, aby jakoś podnieść się, przynajmniej częściowo. Wszystko to musi realizować poprzez rozpowszechnianie, nawiązywanie kontaktów i tak dalej.

Oznacza to, że jego dzień powinien obejmować zarówno naukę, jak i połączenie ze swoja grupą, poprzez nią ze Stwórcą, a także połączenie z szerokimi masami, aby zbliżyć ich do jednego systemu, który dąży do odkrycia Stwórcy. To jest wyższy cel, który człowiek powinien mieć w życiu. A jeśli tego nie zrobi, to jest duchowo martwy.

Komentarz: W klasycznym zrozumieniu życia człowiek spędza cały dzień w pracy…

Odpowiedź: Jakie znaczenie ma to, co człowiek robi fizycznie? Dzisiaj mamy takie życie, które w zasadzie nie przeszkadza mu w wypełnieniu swojej funkcji. Ale jednocześnie jego głowa, jego cel, intencje życiowe mogą być zupełnie inne – skierowane na duchowy cel.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Znaczenie lekcji”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Jak światło wpływa na człowieka?

Odpowiedź: Na różne sposoby. Wszystko zależy od tego, w jakim stanie znajduje się człowiek: czy jest we wzniesieniu, czy w oddaleniu od niego. Stany wewnętrzne człowieka – reszimot, ciągle zmieniają się. A jeśli na człowieka wpływa światło, to naturalnie, te stany szybko się realizują w tym kierunku, w którym w tym czasie skierowane są reszimot.

Światło – to energia, która oddziałuje na człowieka, kierując go do celu stworzenia, do całkowitego połączenia ze wszystkimi częściami stworzenia: nieożywionymi, roślinnymi, zwierzęcymi i ludzkimi. A to zjednoczenie przejawia wewnątrz siebie siłę jedności, która nazywa się „Stwórcą”.

Pytanie: Kiedy dziecko rośnie, to na nie oddziałuje światło, pod wpływem którego rozwija się. Jaka jest różnica między takim rozwojem a rozwojem kabalistycznym?

Odpowiedź: Chodzi o to, że dziecko nie wie, jak się rozwija. Dzieje się to instynktownie. Reszimot, to jest informacyjne geny jego fizycznego rozwoju, nieustannie manifestują się na zewnątrz w łańcuchu, jeden za drugim, i światło w tym czasie oddziałuje na nie. Czyli światło jest stałe, a geny ciągle się zmieniają. Dziecko rozwija się pod wpływem stałego światła, jakby otrzymywało nieprzerwane zasilanie. A ponieważ przejawia się w nim coraz więcej „dorosłych”, większych, złożonych genów, to właśnie to zapewnia rozwój dziecka.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Wpływ światła na człowieka”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Czy czytając pierwotne źródła, łączymy się duchowo z kabalistami, którzy je napisali? Czy otrzymujemy od nich pomoc?

Odpowiedź: Oczywiście. Włączamy się w ich dusze, w ich system percepcji.

Pytanie: Jak poprawnie czytać artykuły Rabasza i Baal HaSulama?

Odpowiedź: Jeśli jesteś początkującym i nie przechodzisz jeszcze pewnych duchowych stanów, to na twoim miejscu po prostu czytałbym je od początku do końca. Przykładowo dzisiaj wziąłbym jeden artykuł, za kilka godzin lub następnego dnia – drugi itd. Ogólnie cały czas czytałbym i czytałbym, maksymalnie napełniał bym się, i czytał w każdych możliwych okolicznościach. Radzę, kiedy jedziesz na przykład autobusem lub w metro, zabierz ze sobą „Szamati“ i przy każdej okazji otwieraj je. Wtedy stopniowo zacznie działać na ciebie.

Oczywiście oprócz tego powinieneś studiować „Ptiche” – „Wprowadzenie do nauki Kabały”. A następnie pozostałe artykuły Baal HaSulama i Rabasza. Mamy na naszych stronach bardzo dużo materiału. Przynajmniej 20 pierwszych artykułów o grupie, które napisał Rabasz, musisz przeczytać, wyciągnąć krótkie wnioski, zapisać je. Otrzymasz maksimum stronę tekstu. A resztę już czytać bardziej systematycznie.

Osobiście studiowałem w taki sposób: brałem dowolny artykuł Baala HaSulama lub Rabasza, czytałem i robiłem krótkie podsumowanie. Chociaż było nieprawidłowe, niekompletne, ale jednak postawiłem sobie takie zadanie. Sam sobie. I pozostawało we mnie wrażenie tego, co przeczytałem. A ponownie po jakimś czasie, powtarzałem i widziałem, że jestem już na innym poziomie.

Pytanie: Czy podczas pracy nad artykułami Rabasza i Baal HaSulama i sporządzania z nich podsumowania ważne jest, aby pisać własnymi słowami, czy można użyć fragmentów z tych artykułów?

Odpowiedź: Nie. Tylko własnymi słowami.

Pytanie: A jeśli człowiek popełni błąd, być może nie tak zrozumiał?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia! Najważniejsze jest to, czego doświadczyłeś. Napisz o tym dwa-trzy zdania.

Komentarz: Opowiadał Pan, że Pana nauczyciel Rabasz przeglądał swoje notatki i mówił: „Nieprawidłowo!” – przekreślał i pisał je ponownie.

Odpowiedź: Tak. Ponieważ cały czas na nowo przechodzisz przez te stany.

Z lekcji w języku rosyjskim, 10.03.2019

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały