Pytanie – to dążenie do napełnienia
Pytanie: Gdyby teraz razem z Panem był nauczyciel, czy zadawałby mu Pan pytania?
Odpowiedź: Nie, dlatego że pytania – są czymś co powstaje w tobie i sam musisz na nie odpowiedzieć.
Pytanie: Dlaczego prosi Pan uczniów, aby zadawali pytania?
Odpowiedź: Aby przyśpieszyć wymianę poglądów a przez to – przyśpieszyć zjednoczenie. Im szybciej można ruszyć do przodu, tym lepiej. Szybkość zależy od zbliżenia między wami, a zbliżenie zależy od miary dyskusji w dziesiątkach. Dlatego staram się to wszystko wzbudzić w was.
Pytanie: Czy są jakieś pytania, na które nie ma Pan odpowiedzi?
Odpowiedź: W Kabale jest wiele pytań, na które nie można odpowiedzieć. Uczeń musi je poczuć wewnątrz siebie. Pytaniem nazywa się dążenie do napełnienia serca i umysłu. Otrzymanie napełnienia będzie właśnie odpowiedzią. A jeśli ani serce, ani umysł nie są przygotowane na przyjęcie otrzymania napełnienia – podobnie jak dziecko, któremu coś wyjaśniasz, a ono nadal nie rozumie, nic do niego nie trafia – to nic nie można poradzić na to. Dlatego przekaz (odpowiedź) musi pasować do naczynia, pragnienia, intencji którą ma uczeń. W tym tkwi problem.
Pytanie: Czy w swoim czasie zadawał Pan Rabaszowi wiele pytań?
Odpowiedź: Tak. Zadawałem pytania i za siebie i za innych.
Pytanie: A dzisiaj o nic by Pan nie zapytał?
Odpowiedź: Praktycznie nie. Nie mam o co pytać. Ale i tak mogę zadawać mu pytania. Gdybyśmy fizycznie byli obok siebie, to byśmy siedzieli i milczeli.
Z lekcji w języku rosyjskim, 31.12.2017