Pytanie: Mówi Pan, że wyższe światło wpływa na nas i poszerza nasze kelim/naczynia. Ale moje kelim znajdują się w przyjaciołach, więc mogę prosić tylko o wzajemne włączenie poprzez anulowanie siebie. Czy tak można myśleć o poszerzaniu kelim?

Odpowiedź: Myślcie tak, jak wam wygodniej, a Stwórca sam ustawi wszystko na swoim miejscu. Wyższe światło w każdej chwili wykonuje tysiące działań, dlatego skupiajcie się nie na tym, jak to będzie zrobione, ale na tym, że chcecie przyciągnąć światło.

Pytanie: Co daje dziesiątce stan, gdy modli się za inne dziesiątki, za cały Bnei Baruch, za cały świat? Czy to jest właśnie formowanie kelim obdarzania?

Odpowiedź: Tak, to poszerza naczynia, kelim obdarzające dziesiątki. Swoją modlitwą za wszystkich, przede wszystkim pomagacie sobie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy uczył się Pan u Rabasza, zapewne często mówił Panu: „Nie zadawaj tyle pytań. Nadejdzie czas, a sam wszystko zrozumiesz”. Prawdopodobnie nie wierzył Pan wtedy, że może osiągnąć duchowe poznanie?

Odpowiedź: Istnieje takie pojęcie jak „wiara w mędrców”, kiedy człowiekowi nie pozostaje nic innego jak zaufać tym ludziom, którzy osiągnęli wyższy świat. Możesz nie wierzyć, możesz iść szukać gdzie indziej, sprawdzać na własną rękę – to twoja sprawa.

W naszym świecie znajdujesz się w stanie zawieszenia. Powstaje pytanie: jak zamierzasz iść dalej? Za pomocą swojego umysłu? W takim razie do końca życia będziesz próbował wynaleźć maszynę perpetuum mobile, zaliczając kolejne porażki, jak wszyscy inni ludzie albo jak rozmaici wynalazcy, pasjonaci, zapaleńcy.

Nie masz innego wyjścia, jak tylko zaufać swojemu sercu: co ci podpowiada, do czego przylgnąć? Na świecie jest pełno mędrców, przeczących sobie, wszyscy mają rację i wszyscy są mądrzejsi od ciebie. Co możesz zrobić? Masz tylko jedno – twoje serce. Twój mózg jest nafaszerowany nie wiadomo czym! Twoje serce jest również zamroczone!

Dlatego musisz spróbować dotrzeć do najskrytszych zakamarków swojego serca, całym sobą poczuć, gdzie jest prawda, czego potrzebujesz. Ale jednocześnie postaraj się oczyścić z wszelkich nakładających się warstw naniesionych przez życie i poczuć w sobie: gdzie jest to moje?

Być może odkryjesz, że potrzebujesz medytacji, scjentologii, nowych psychosomatycznych wynalazków, nieważne czego. A może jednak powinieneś spróbować swoich sił tutaj – w Kabale. To właśnie serce powinno wskazać człowiekowi jego miejsce. Nic innego.

Nie zwracaj uwagi na nikogo i na nic. Nasz świat już się nauczył – nie ma mądrych. Rozmawiasz z kimś kto wydaje się mądry a za parę dni, a czasem już podczas tej samej rozmowy, zaczynasz rozumieć, że wszystko co mówi, jest w nim ograniczone, wyczytane z jakiś źródeł, zbudowane na pół-prawdach, na domysłach, i połowicznej wierze.

Dlaczego miałbyś ufać komuś lub czemuś, co wymyślił ludzki mózg? Powinieneś ufać wyłącznie swojemu sercu. W odniesieniu do niego nie ma ani kabalistów, an filozofów, ani buddystów, nie ma nikogo. Zaufaj temu, co jest ukryte w samym jego najgłębszym wnętrzu.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Wierzyć kabaliście”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Co to znaczy, że każde miejsce, gdzie odczuwa się brak, staje się miejscem wiary?

Odpowiedź: Kiedy człowiekowi czegoś brakuje i nie wie, jak to osiągnąć, to zwraca się do wiary. W takim przypadku pojawia się w nim pragnienie, które rozwija się do podobieństwa do Stwórcy.

Pytanie: Jak formuje się w nas ten niedobór? Łączymy się w dziesiątce, dążymy do doskonałości i jakby wciąż rosną w nas kelim. Jak to się dzieje?

Odpowiedź: Pod wpływem wyższego światła. Które wpływa na nas i poszerza nasze kelim.

Pytanie: Rozumiem, że podczas lekcji przyciągam cudowny środek (sgula), który mnie naprawia, ale tutaj nie. Jak znaleźć ten wskaźnik?

Odpowiedź: To wewnętrzne odczucie. Inaczej nie da się. Musimy wznieść się duchowo na poziom, na którym przyciągamy do siebie pragnienia i światło, które powiększa te pragnienia, aż do stanu, w którym można poczuć w sobie cały wszechświat.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Każdy powinien postępować tak, jak w trzech ostatnich (błogosławieństwach) modlitwy „Szmone-esre“, „Osiemnaście błogosławieństw”.

To znaczy, po tym jak przekaże wszystko, o co prosi Stwórcę, jest powiedziane w Księdze Zohar, że trzy ostatnie błogosławieństwa, modlitwy „Szmone-esre“ będą dla niego, jak gdyby Stwórca już dał mu to, o co prosi, i człowiek odchodzi od Niego. (Rabasz. Artykuł 17, Część 2 (1984). Porządek zgromadzenia przyjaciół)

Modlitwa „Szmone-esre“ – to standardowa modlitwa. Pozostałe modlitwy człowiek może wypowiadać od siebie. Może odmawiać fragmenty z Psalmów, inne rzeczy, ale modlitwa „Szmone-esre“, czyli „Osiemnaście Błogosławieństw”, jest tą modlitwą, z pomocą której zwracamy się do Stwórcy rano, w dzień i wieczorem.

To nie jest zwykła modlitwa, nie jest to modlitwa, którą sam tworzysz. Jest to modlitwa zbudowana, napisana już tysiące lat temu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak poprosić o anulowanie cierpienia, aby ta prośba nie była dla siebie?

Odpowiedź: To zależy od tego, o co prosisz. Jeśli jesteś związany ze światem i prosisz, aby ludzie na ziemi poczuli, że mają cierpienia, ponieważ taka jest ich natura, wtedy zwracaj się do Stwórcy i proś Go, aby zmienił ciebie, ponieważ cierpienia pojawiają się również z twojego powodu. Wywołujesz je swoim zachowaniem, swoim wewnętrznym stanem.

Zgodnie z tym powinieneś prosić Stwórcę, aby usunął z ciebie cały egoizm, a wtedy będziesz mógł odnosić się do innych właściwie, jak Stwórca. W taki sposób zbliżysz się do Stwórcy, pomożesz Mu w Jego dziele i dodasz swoje siły do Jego siły.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Czym jest wiara ponad wiedzę? Dlaczego musimy anulować nasz umysł i uczucia po to, aby wejść w duchowy świat i co otrzymamy w zamian za to? To uzasadnione pytanie, ponieważ człowiek zaczyna czuć że musi się zmienić i przeobrazić w coś innego.

Jeśli nie możemy używać w duchowym świecie swojego ziemskiego umysłu a tym bardziej egoistycznego serca, to co nam pozostaje poza tym? Jak zbudować kli do odczuwania wyższego świata, odczuwania Stwórcy, jak sformować nowy umysł i uczucia na znacznie wyższym poziomie?

Widzimy, jak bardzo są różne poziomy nawet w tym naszym jednym świecie: człowiek, zwierzę, roślina, nieożywiona materia. Każdy poziom rozwoju charakteryzuje się swoim umysłem, uczuciami, formą, zachowaniem, swobodą ruchu. Im bardziej rozwinięta istota, tym większy jej umysł, zmysły i zdolność komunikowania się z otoczeniem. A kiedy wchodzimy w duchowość, wchodzimy w nową sferę, w pole sił obdarzania, a nie otrzymywania.

Są cztery rodzaje sił otrzymywania, odkrywające się w naszym świecie – są to trzy stopnie: nieożywiony, roślinny i zwierzęcy a także człowiek, który jest przejściowym etapem na następny poziom, na nieożywiony, roślinny i zwierzęcy stopień duchowego świata. Adam, człowiek wyższego świata – to już stan połączenia ze Stwórcą.

Okazuje się, że przechodzimy z jednego świata do drugiego, a żeby to zrobić musimy wyjść ze swojego poprzedniego umysłu i uczuć. Nie oznacza to jednak, że zostajemy bez umysłu i serca – otrzymujemy nowy umysł i uczucia, duchowe, czyli zbudowane na siłach obdarzania, Biny. Bina – to połączenie pragnienia przyjemności, które pochodzi z dołu, z wyższym światłem, przychodzącym z góry. Razem budują nową formę, która nazywa się „Bina” i znajduje się pośrodku pomiędzy Keter i Malchut.

W taki sposób tworzymy nową percepcję, która nazywa się wiarą (stopień Biny) ponad wiedzą, czyli naszym egoizmem, pragnieniem przyjemności. Budujemy ten nowy umysł i uczucia poprzez wszelkiego rodzaju połączenia między nami. A tym „niech człowiek pomoże bliźniemu”: wychodząc z naszego egoizmu, wobec siebie, odkrywamy ten stopień wiary, czyli obdarzania drugiego, ponad wiedzą, ponad egoistycznym uczuciem swojego „ja”.

W końcu muszę odczuć w tym dążeniu wszystkich, poza sobą: jakby moje „ja” nie istniało, a wszyscy inni istnieli poza mną. Wówczas poczuję w tych innych ludziach wyższą siłę, Stwórcę. Tylko w połączeniu, w jednym kli odkrywa się jedyna wyższa siła. Ta praca zaczyna się jakby z prostych mechanicznych działań, z wirtualnej komunikacji.

Ale przez to wyrażamy swoje pragnienie wzniesienia się ponad swój obecny umysł i uczucia i pozyskania wspólnego umysłu i uczuć, aby wewnątrz nas odkrył się Stwórca, jak jest powiedziane: „Stwórca mieszka w swoim narodzie“, wewnątrz tych wszystkich, którzy jednoczą się w jednym dążeniu ku Niemu.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzę”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Czym jest „wiara ponad wiedzę”?

Wiara – to obdarzanie, „ponad wiedzę” oznacza – wyższe, w swoim znaczeniu, od otrzymywania.

W naszym stanie ta właściwość wyraża się tylko jak mój stosunek do grupy, gdyż tylko w grupie mogę wyraźnie zobaczyć, że w swoich działaniach i myślach przedkładam jej dobro nad swoje własne.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest „wiara ponad wiedzę”?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzę oznacza, że wznoszę się ponad swoją naturę i wchodzę w stan, gdzie znajduje się Stwórca, a który jest odwrotny do mnie dzisiejszego. Stwórca – jest właściwością obdarzania, uniwersalnego połączenia, wspólnej miłości. Początkowo nie ma we mnie tej właściwości. Ale jeśli mogę w jakiś sposób stworzyć ją w sobie, zebrać, ujawnić, to wtedy ta właściwość będzie znajdować się powyżej mojego obecnego egoistycznego jestestwa i będzie nazywana „wiarą ponad wiedzę”.

Dlatego że wiedza jest tym, co dzieje się w moim jestestwie, w egoizmie, w zrozumieniu i uczuciu. A kiedy wzniosę się ponad nią, chcę działać w przeciwny sposób, wtedy będę we właściwości przeciwnej do wiedzy – w wierze ponad wiedzą. Odwrotne – nie znaczy „przeciwstawne“.

Generalnie w naszym prostym pojmowaniu życia jest bardzo dużo takich niespójności, które należy najpierw obejść, a potem spróbować poczuć, ponieważ wiara ponad wiedzę przychodzi w odczuciu, że istnieje taki stan jak wyższy świat, jak wzniesienie się ponad siebie, jak życie w imię obdarzania, i pragniesz osiągnąć ten stan.

Kiedy w człowieku pojawia się taki wewnętrzny ruch, to on zaczyna przygotowywać się do wyjścia z egoistycznej niewoli. Wynika to z faktu, że w ciągu pewnego, ale długiego okresu czasu działa na niego siła zwana „wyższe otaczające światło”. Siła ta jest spowodowana pragnieniem i działaniami człowieka do przerobienia siebie. Chociaż są egoistyczne według swojej wewnętrznej treści, jednak są altruistyczne w swoim celu.

Jeśli człowiek otrzymuje taki wpływ ze swojej pracy w grupie podczas zajęć Kabały, pragnąc uzyskać dodatkową siłę, nieziemską właściwość, to ona stopniowo zacznie rodzić się i rozwijać w nim, podobnie do wewnątrzmacicznego rozwoju płodu. Zatem ta właściwość – wiara ponad wiedzę – rodzi się i zaczyna istnieć swoim własnym życiem. Nazywa się to dusza.

Mówiąc językiem Kabały, człowiek przylega do Biny, jakby odrywał się od Malchut. Dlatego wiara ponad wiedzę – to właściwość Biny, która przeważa nad właściwością Malchut; lub właściwość obdarzania, która jest realizowana nad właściwością otrzymywania; albo pragnienie obdarzania, które jest organizowane nad pragnieniem otrzymywania.

To jest zasada według której zbudowana jest konstrukcja wspólnej duszy. Zgodnie z tą zasadą istniejemy w świecie duchowym. To musimy w sobie zbudować. A do tego czasu nikt z nas nie ma duszy. Jest tylko ciało fizyczne, o którym Kabała w ogóle nie wspomina. W nauce Kabały ciało odnosi się do naszego egoistycznego pragnienia otrzymywania przyjemności, które istnieje wewnątrz nas i jest zupełnie niezwiązane z ciałem zwierzęcym.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

W przeciwieństwie do naszego świata, w którym wiarą nazywa się uznanie rzekomego zjawiska jako faktu, w Kabale wiara oznacza wyraźne postrzeganie, odczucie Stwórcy.

Wiara – to Bina, właściwość dawania, emanacji i gdy uzyskujemy tę właściwość, to ujawniamy powszechną siłę, która wypełnia cały wszechświat. Wówczas odczuwamy ją, znajdujemy się z nią w połączeniu, poznajemy ją. I to się nazywa wiedza. Dlaczego zatem mówi się o wierze ponad wiedzą?

Znajdując się w egoistycznej naturze, posiadamy jakąś wiedzę, opinię. Aby wznieść się na duchowy stopień, potrzebujemy zewnętrznej siły, która nas zmieni, a tym samym wzniesie na inny poziom percepcji, ponad egoistyczny, we właściwość obdarzania, emanacji.

To postrzeganie nazywa się wiarą, siłą Biny. A nasza  ziemska wiedza jest otrzymywana wewnątrz nas, we właściwości otrzymywania, w Malchut. Gdy osiągamy właściwość obdarzania, wiarę, światło Chasadim, to dalej napełniamy się światłem Chochma, wiedzą. Po napełnieniu się wiedzą, znajdujemy się w następnym stanie – w Malchut.

Musimy ponownie wznieść się na wyższy stopień. Za pomocą czego? – Wiary, siły Biny, światła Chasadim, właściwości obdarzania! Znowu mamy światło Chasadim. Znowu wypełniamy go światłem Chochma – i znowu mamy wiedzę.

W ten sposób posuwamy się naprzód z wiarą powyżej wiedzy. Jest to właśnie ta dźwignia, za pomocą której wspinamy się za każdym razem coraz wyżej i wyżej.

Z programu „Kabała dla początkujących”

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Co powoduje, że ekran staje się cieńszy podczas wznoszenia?

Odpowiedź: Ekran staje się cieńszy tylko wtedy, gdy istnieje ku temu przyczyna. Jednak ogólnie, można powiedzieć, że ekran powiększa się, pogrubia, a nie osłabia, ponieważ im bardziej się wznosi, tym silniejszy powinien być.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 28.10.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata