Pytanie: Pracujemy w dziesiątce, staramy się osiągnąć odkrycie Stwórcy. W jaki sposób następuje zmiana intencji, że czynimy to dla Niego, a nie dlatego, że chcemy mieć z tego przyjemność, a pragniemy Go obdarzać?

Odpowiedź: Chcemy odkryć, że Stwórca oświetla wszystko wokół nas i oprócz tego nie potrzebujemy niczego więcej. Jeśli Stwórca działa swoim światłem na całe stworzenie i jest z tego zadowolony, to nie potrzebujemy niczego więcej. Tak właśnie powinniśmy starać się myśleć i działać.

Pytanie: Jak cały czas zachować w sercu potrzebę abyśmy nie tylko czuli się dobrze, ale żeby Stwórca był zadowolony z nas?

Odpowiedź: Zależy to od wielkości odkrycia się Stwórcy, nam. Wtedy będziemy zadowoleni z Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Księga Zohar wyjaśnia słowa naszych mędrców: „Trzy rzeczy poszerzają wiedzę człowieka: piękna żona, piękne mieszkanie i piękne naczynie 'kelim’”. I [Zohar] stwierdza: „piękna żona” – to święta Szchina, „piękne mieszkanie” to jego serce, a „kelim” to jego organy. (Baal HaSulam. „Szamati”. Artykuł 9. Co to są „trzy rzeczy, które poszerzają wiedzę człowieka” w pracy)

Pytanie: Jak w naszym wspólnym domu, czyli w sercu człowieka, może odkryć się Szchina?

Odpowiedź: Jeśli chcemy poczuć nastawienie Stwórcy do nas, to nie może być żadnych ograniczeń. Poczujemy, jak bardzo dążymy do Stwórcy i pragniemy tylko jednego – aby Stwórca napełnił wszystkie nasze pragnienia.

Po to, aby zorganizować we właściwy sposób „wspólny dom” dziesiątki, musimy jedynie zjednoczyć się ze sobą i w naszym właściwym połączeniu wspierać się wzajemnie. Wtedy osiągniemy to, że wszystkie nasze pragnienia utworzą jedno wspólne pragnienie – poznanie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 08.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

To, że do człowieka napływają myśli o pustce, jest celowe, aby człowiek poczuł potrzebę przyjęcia na siebie wiary ponad wiedzę. A do tego potrzebna jest pomoc Stwórcy. Oznacza to, że człowiek ma obowiązek prosić Stwórcę, aby dał taką siłę, aby mógł wierzyć ponad wiedzę. [Baal HaSulam. Szamati. Artykuł 13. „Odnośnie granatu”

Z każdym powodem człowiek powinien zwracać się do Stwórcy. Musimy osiągnąć wiarę ponad wiedzę – prosić, aby Stwórca wyjaśnił, co to jest. Żeby pokazał! Żeby dał! Wówczas wszystko będzie dobrze. Nie trzeba decydować samemu. Cały czas prosić. Być prawdziwym „nudziarzem”.

Wziąć obce myśli i wznieść je w wierze ponad wiedzę oznacza, że musimy podnieść wszystkie przeszkody, które w nas powstają i traktować je jak egoistyczne przeszkody. Jak bardzo są przeciwko nam, tak musimy wznieść się ponad nimi.

Pytanie: Od czego zależy osiągnięcie wiary ponad wiedzę?

Odpowiedź: Tylko od naszej wytrwałości, właściwego kierunku. Musimy stworzyć takie kli/naczynie, stan połączenia między nami, aby to odkryło Stwórcę.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Powiedział Pan, że Stwórca przebudza zgodnie z możliwościami i gotowością człowieka. Czy w siłach człowieka jest zwiększenie tych możliwości i gotowości? A jeśli tak, to jak się to robi, za pomocą czego?

Odpowiedź: To czyni Stwórca.

Pytanie: Kiedy mówimy o systemie „achiszena”, to oznacza pojedynczego człowieka, dziesiątkę, naszą grupę, czy cały świat? Jak odnosimy się do tego systemu, który chcemy w sobie odkryć i podziękować Stwórcy? Gdzie on się odkrywa?

Odpowiedź: System ten odkrywa się w każdym człowieku w jego pragnieniu otrzymywania i pomiędzy siłami duszy, siłami serca. I tam musimy zobaczyć, na ile człowiek jest we własnych siłach.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu „Siłą zazdrości osiągamy liszma”, 15.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Cała historia Purim – jest Ostateczną Naprawą. Dlaczego Żydzi znowu wątpią? Przecież już wcześniej wielokrotnie powtarzała się sytuacja, kiedy wątpili i próbowali otrzymywać dla siebie, dostawali rozbicie, plagi i tym podobne. Co jest takiego wspaniałego w historii Purim, że potem przestają wątpić i próbują otrzymywać dla siebie?

Odpowiedź: To musimy odkryć. Ale rozumiemy, że aby otrzymać światło Chochma, niezbędne jest światło Chasadim, jako obleczenie na niego.

Wszystko, co przeszło przez naród Izraela, było potrzebne tylko po to, aby razem z narodami świata stworzyć wspólne kli, które mogłoby otrzymać pełne światło Chochma. To wszystko. Ostatecznie tak właśnie będzie.

Pytanie: Czym Żydzi w chwili zwątpienia różnią się od narodów świata? Przecież podobnie jak narody świata, zgadzają się z Hamanem. Oznacza to, że różnią się tylko swoją wcześniejszą historią?

Odpowiedź: Nie, nie historią, ale swoim obowiązkiem. Są zobowiązani wybrać inną drogę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 12.03.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Naszym celem jest połączenie się do takiego stopnia, „dopóki nie będziemy mogli odróżnić” (dokładnie tak, jak mówi się w Purim: „ad de-lo jada”).

To znaczy, że nie chcę i nie proszę o nic, poza połączeniem między nami, które przekształca się w puste kli, gotowe na odkrycie Stwórcy, odkrycie całej duchowej drabiny.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 25.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Człowiek musi podejmować wysiłki, grać po to, aby maksymalnie umniejszyć siebie i jak może najbardziej doceniać otoczenie. I w wyniku tej gry kształtuje się w nim prawa linia, w której, jak mu się wydaje, zgodziłby się pozostać do końca swojego życia. W momencie, gdy człowiek osiąga takie całkowite „nasycenie”, odcina ten stan i poświęca czas lewej linii.

W lewej linii człowiek sprawdza siebie: „Czy naprawdę tak myślę, czy tak rozumiem? Czy rzeczywiście czuję taką wielkość Stwórcy i doskonałość w moich pragnieniach? Czy to prawda, że osiągnąłem takie zrozumienie i uczucie, w moim sercu i umyśle, czy też jest to tylko zewnętrzny wpływ, jak w przypadku zarodka w matce, który całkowicie się anuluje?”

Ale ja nie chcę się anulować, tylko wcześniej anulowałem swoje pragnienia w prawej linii. A teraz chcę bezpośrednio w tych pragnieniach, które teraz odkrywam w lewej linii, poczuć wielkość Stwórcy.

I wtedy pojawia się we mnie uczucie braku, lecz utrzymuję te dwie linie tak, aby równoważyły się wzajemnie i żadna nie przeważała, utrzymując równowagę, balans. Nie ma określonego czasu na zegarze, przeznaczonego na prawą czy lewą linię, chociaż napisano, że należy być 23,5 godziny w prawej linii, a tylko pół godziny w lewej.

Trzeba starać się bardzo, jak najwięcej dodawać do prawej linii i do lewej. Nie należy decydować, że już zrobiono wystarczająco dużo i że pozostało jedynie czekać, kiedy Stwórca zacznie działać i połączy dla mnie te dwie linie razem.

Człowiek nieustannie przechodzi z jednej linii do drugiej, aż zgromadzi wystarczającą miarę wysiłku, przy której odkrywa się trzecia linia. Człowiek wywołuje to odkrycie tak, że wznosi swój brak z lewej linii, na wysokość prawej linii i prosi, aby Stwórca odkrył mu swoją wielkość w odpowiedzi na tę potrzebę.

Ponieważ chce pojąć wielkość Stwórcy, wielkość obdarzania, tylko po to, aby to pozwoliło mu pracować z odkrywającym się w nim pragnieniu obdarzania, ponad wiedzą.

Jego egoistyczne pragnienie pochyla się przed odkrywającą się wielkością obdarzania i zgadza się pracować pod władzą Stwórcy. Oznacza to, że człowiek buduje głowę swojego duchowego ciała (parcufa), w której dokonuje obliczeń, pozwalających obdarzać dla obdarzania i otrzymywać dla obdarzania.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co człowiek powinien dodać do swojego pragnienia, aby wielkość Stwórcy nie pozwoliła mu uciec z wybranej drogi?

Odpowiedź: Musi pamiętać, że wszystko pochodzi od Stwórcy.

Pytanie: A gdzie otrzymać tę wizję?

Odpowiedź: Wizję człowiek otrzymuje z Góry, i utrzymuje się w niej, dopóki pragnie być całkowicie we władzy Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 08.03.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Komentarz: Mówi Pan, że jest tylko zwykłym człowiekiem. Ale jednocześnie jest Pan bardzo popularny. Wielu ludzi zna Pana, i wielu podziwia.

Odpowiedź: Mam nadzieję, że nie odnoszą tego do mojej osoby, ponieważ absolutnie nie czuje się tak. Przecież w Kabale głównym graczem jest Stwórca, a nie ten, kto Go reprezentuje. W pewnym sensie jestem Jego przedstawicielem, ale niczym więcej. Powiedzmy tak: pracownikiem w kancelarii, przedstawicielem kancelarii Stwórcy.

Dlatego patrzenie na mnie… Nie sądzę, by ludzie długo i intensywnie patrzyli na mnie. Jednak przeze mnie (oczywiście chciałbym, żeby tak było) będą przyglądać się, Kto stoi za mną. Opowiadam ludziom o Kimś, a nie o sobie, pokazuję Kogoś, a nie siebie. Nieustannie kieruję ich ku Niemu, a sam usuwam się na bok, żeby, jakby to powiedzieć, ludzie zobaczyli Stwórcę.

Nie jestem aktorem, który pokazuje siebie : „Zobaczcie, jak jestem ubrany! Zobaczcie, jak zagrałem!” Wręcz przeciwnie! Być może dlatego brakuje mi poczucia osobistej ważności, ponieważ zawsze patrzę na Stwórcę i zapraszam do tego ciebie. Przecież cały czas o Nim mówimy!

Komentarz: Ale wielu ludzi patrzy na Pana zamglonymi oczami, zupełnie jak na Boga.

Odpowiedź: Jest to zjawisko przejściowe. Każdy człowiek ma taki okres, kiedy czuje się „mały” i patrzy na wyższego stopniem z uwielbieniem. Ale potem to mija.

Przynajmniej się staram swoim zachowaniem, komunikacją, swoim zewnętrznym wyglądem, zatrzeć poczucie osobistej ważności czy wyjątkowości i pokazać, że duchowość może osiągnąć każdy, i wszyscy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Ważna osoba”

Kategorie: Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Najważniejszą rzeczą w pracy człowieka jest zrozumienie ważności światła, właściwości obdarzania, emanacji, które jest nam przeciwstawne, naszemu pragnieniu, wszystkim przyjemnościom, o których możemy myśleć dzisiaj.

Powinniśmy zmienić skalę wartości, aby osiągnąć stan, w którym wartości, które dzisiaj są dla mnie całkowicie bez znaczenia i wydają mi się  jako pewien rodzaj odpadów, uważać za diamenty, które są dla mnie bardzo cenne, a to, co mojemu ego wydaje się diamentami, uważać za odpady.

A więc powinienem zmienić w moich oczach ich znaczenie. Ponieważ dzisiaj oceniam wszystko w pragnieniu otrzymywania: to, co jest ważne dla egoistycznego pragnienia, napełnienia. Lecz ja przekształcam je w pragnienie obdarzania. W tym leży główna praca człowieka – w zrozumieniu ważności obdarzania.

Z 6 lekcji kongresu w Toronto

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa