Co oznacza upadek duchowy? Czasami ludzie myślą, że jest to konsekwencja pewnych materialnych niepowodzeń: zwolnienia z pracy lub problemów w rodzinie.

Ale w rzeczywistości upadek to uczucie oddalenia od Stwórcy, a wzniesienie to zbliżenie do Niego. Tak należy rozumieć wzloty i upadki i odpowiednio do nich pracować.

Oddalenie od Stwórcy odczuwane jest tak, że człowiek nie rozumie, czego się od niego wymaga, nie rozumie swojego stanu i cierpi z powodu swoich niewłaściwych powiązań z innymi ludźmi. A lekarstwem jest związanie się ponad wiedzą, z pragnieniem naprawy zawartym w naturze, z siłą obdarzania i miłości, tak aby zaczęła panować nad nami.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 19.06.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Studiując Kabałę należy dążyć nie tylko do tego by stać się mądrzejszym, zdobywając nową wiedzę w umyśle, ale przede wszystkim do zmiany swoich uczuć, aby serce się zmieniło, rozszerzyło. Serce uczy się odczuwać bardziej wzniosłe zjawiska, które są dla nas teraz niedostępne: działania obdarzania, zjednoczenia, które są ponad naszym umysłem.

W Kabale istnieje pojęcie „wiary ponad wiedzą”. Wiedza jest tym, co odpowiada rozumowi. W zakresie mojego zrozumienia jestem w stanie obdarzać, wiedząc, że przyniesie mi to korzyść. Przychodzę do sklepu, daję pieniądze w zamian za towar – nie ma żadnego problemu.

Ale wiara ponad wiedzą nie istnieje w naszym świecie. Skąd mogę wziąć dodatkową siłę, dla obdarzania ponad rozumem? Zgodnie z moim zrozumieniem jestem gotowy zapłacić dwa dolary za filiżankę kawy. Ale jestem proszony, aby zapłacić dwadzieścia dolarów zamiast dwóch, by to poszło na jakiś dobry cel. Skąd mam brać w sobie siły, aby oddać dodatkowe osiemnaście dolarów?

Siła, która daje mi możliwość wykonywać dodatkową pracę, wkładać dodatkowy wysiłek, poświęcić swój egoizm, nazywa się „wiarą”. To właśnie tę siłę powinniśmy otrzymać. Tylko dzięki niej można zmierzyć, ile naprawdę daję – nie według moich rozsądnych kalkulacji, ale z pragnienia obdarzania Gospodarza.

To znaczy, że obdarzam ponad obliczeniem, ile od Niego otrzymałem i jestem gotów Mu zrekompensować, ale całkowicie bezinteresownie. Nawet jeśli nic od Niego nie otrzymam, jestem gotów oddać Mu cały świat – to już nazywa się oddaniem duszy.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jakie są etapy zdobywania mądrości i miłości w Kabale?

Odpowiedź: Gdzie jest mądrość, tam jest miłość. I gdzie jest miłość, jest oczywiście mądrość. Mądrością nazywamy światło Chochma, które rozprzestrzenia się w świetle Chasadim.

Chasadim – to światło oddania, bezwarunkowego, absolutnego obdarzania ponad wszelkimi problemami, ponad wszelkim rozumem. Ponad – to nie znaczy, że nie masz rozumu. Wręcz przeciwnie, posiadasz ogromny rozum i jesteś gotów oddać wszystko. W tym oddaniu zaczynasz odczuwać Stwórcę, i właśnie w tym czujesz miłość.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jak napełnić chisaron przyjaciół?

Odpowiedź: Tak, że im pomagasz. Swoimi działaniami. Dowiedz się, czego pragną i staraj się być z nimi w tych pragnieniach. Jesteś obdarzający bo widzisz, czego potrzebuje twój przyjaciel i pomagasz mu to osiągnąć. Tak to działa.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 22.06.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Każdy z nas ma punkt w sercu – część boskości pochodzącą z góry. To znaczy, że ten punkt jest w nas połączony ze Stwórcą bardzo cienką nicią, a my musimy postarać się ożywić to połączenie.

Jeśli wykorzystuję wszystkie swoje pragnienia, właściwości, wszystkie sytuacje po to, aby wzmocnić to połączenie, rozszerzyć, uczynić tę nić grubszą i mocniejszą, sprawić, aby ten kanał w każdej sekundzie pracował, to świadczy o oddaniu mojej duszy.

Trzeba szukać swojego połączenia z dziesiątką i połączenia ze Stwórcą, aby wszystko to zbiegło się w jednym punkcie. To właśnie będzie prawdziwe centrum dziesiątki.

Z lekcji na temat „Wszystkie grzechy pokryje miłość”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak można sobie wyobrazić parcuf? Jak przejawia się w człowieku?

Odpowiedź: Parcuf – to porcjowane otrzymanie światła w celu obdarzania. Jeśli mam jakieś pragnienie i realizuję je dla siebie, jest to pragnienie egoistyczne. Powiedzmy, że teraz mam pragnienie, w którym mogę otrzymać jakąś przyjemność – światło. Kiedy światło wchodzi w pragnienie, ono natychmiast je neutralizuje. Następuje jakby anihilacja, tak samo jak przyjemność, którą się napełniam, anuluje nawet bardzo silne pragnienie.

Pragnienie nie może być zachowane, jeśli otrzymuje pożądane, i dlatego przy otrzymaniu przyjemność znika. Pragnienie znika – przyjemność nie jest odczuwana. Oznacza to, że otrzymywanie przyjemności – niszczy samą przyjemność, i ostatecznie staję się pusty. To właśnie dzieje się w dzisiejszym świecie.

Uczucie pustki goni nas do przodu, nie wiadomo dokąd. Nagle czujemy, że przyjemność nie przynosi nam uczucia przyjemności. W rezultacie stajemy się pustymi.

Jaka jest istota patentu na nieskończoną przyjemność?

Jeśli istnieją dwa obiekty, i otrzymuję od jednego i przekazuję drugiemu, to przeze mnie przepływa jakieś światło. Otrzymuję je od kogoś nie dla siebie i przekazuję je komuś, aby sprawić mu przyjemność, i tak dalej w kółko.

Załóżmy, że istnieje ogromna objętość a w niej – wiele części oddalonych od siebie. Co oznacza „oddalenie”? Każda z części odczuwa swój egoizm i nad tym egoizmem zaczynają budować między sobą połączenie, otrzymując jedną dla dobra drugiej.

W rezultacie krąży między nimi nieskończona przyjemność, w żadnym wypadku nie jest anulowana w żadnej z nich. Jest doskonała, napełnia wszystkich i wszystko, dlatego że nikt z nich nie otrzymuje dla siebie – każdy otrzymuje po to, aby przekazać drugiemu. Ale przyjemność, która przechodzi między nimi i jest przekazywana od jednego do drugiego, w rezultacie krąży między wszystkimi.

W taki sposób człowiek, który otrzymuje dla siebie, gdyby mógł, powiedzmy, zatrzymać choćby jeden kilogram przyjemności, „zamknąłby się” i nie mógłby otrzymać więcej, ponieważ już się rozkoszuje. W przypadku otrzymywania dla obdarzania innych, przez niego może przechodzić nieskończona liczba przyjemności – nie tylko według ilości, ale również według jakości.

To znaczy, że wszystko, co można sobie wyobrazić i co wszystkie inne pragnienia odczuwają jako przyjemność, człowiek zaczyna odczuwać w sobie. W efekcie każdy z nas, jako oddzielny mały egoista, rośnie i odczuwa to światło, jak światło nieskończoności.

To są możliwości które mamy, dzięki temu, możemy się zjednoczyć i w taki sposób zacząć włączać siebie w jeden zjednoczony system. Obecnie zaczynamy się stopniowo do tego zbliżać, w naszym dzisiejszym rozwoju.

Z wirtualnej lekcji

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

To właśnie podczas pracy we właściwości „I weźmiecie na siebie” – czyli podczas pracy przyjmowania na siebie jarzma wyższej Malchut, kiedy ciało sprzeciwia się tej pracy – wtedy jest miejsce na radość. (Baal HaSulam. Szamati 19. Co to znaczy, że Stwórca nienawidzi ciała, w pracy)

Przyjmujemy na siebie jarzmo wyższej Malchut „jak wół pod jarzmem i osioł pod ciężarem”, to znaczy bez żadnych ograniczeń i warunków. Wtedy doznajemy radości z możliwości wzięcia tego na siebie.

Pytanie: Dlaczego właśnie właściwość radości jest taka ważna dla Stwórcy?

Odpowiedź: Jest to dowód na to, że pracujesz dla Stwórcy z zadowoleniem, entuzjazmem i całym sercem dążysz do Niego.

Z lekcji na temat „Sukkot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Powiedziano, że „Stwórca nienawidzi ciała”. Dlaczego? Przecież to są Jego stworzenia.

Odpowiedź: W Kabale ciałem nazywa się egoizm człowieka. A ponieważ Stwórca to absolutnie obdarzające pragnienie, wyższe niż nasz egoizm, to ono zupełnie nie zgadza się z egoistycznymi intencjami człowieka i dlatego mówi się, że On nienawidzi „ciała”, czyli jest przeciwieństwem egoizmu.

Stwórca celowo stworzył egoizm po to, aby wychodząc z przeciwnej właściwości, człowiek poznał Go. Ponieważ wszystko, co poznajemy – poznajemy na podstawie przeciwieństw.

A nasze biologiczne ciała znajdują się na zwierzęcym poziomie. Do nich Stwórca nie ma żadnych pretensji. Zaspokajasz swoje zwierzęce pragnienia – proszę bardzo, to nie ma znaczenia.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa

Pytanie: Powiedziano, że Stwórca nienawidzi ciała. Czy to oznacza, że powinniśmy nienawidzić kogoś lub czegoś?

Odpowiedź: Nie. Słowa „nienawidzić ciała” oznaczają egoizm. W Kabale ciało oznacza egoizm.

Pytanie: Ale czy my mamy nienawidzić egoizmu czy nie?

Odpowiedź: Stwórca wzywa nas do wzniesienia się ponad egoizm, odrzucić jego zastosowania, zastąpić go obdarzaniem i miłością, połączeniem. Ale w żadnym wypadku nie chodzi o jego zniszczenie.

Egoizm wciąż pozostaje, nie możemy nic zrobić. Musimy tylko stworzyć warunki do zbliżenia się ponad nim, wbrew egoizmowi, który nas rozdziela.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Egoizm, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jak poczuć chisarony przyjaciół, jeśli nie mówimy o nich bezpośrednio, a tylko abstrakcyjnie, nie na podstawie odczuć, ale rozumu?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Najważniejsze jest to co myślisz, o czym marzysz, jak decydujesz. Pragniesz swoją decyzją, działać praktycznie.

Pytanie: Jeśli odczuwam jakieś potrzeby, czy można powiedzieć, że przyjaciołom brakuje tego samego, a następnie modlić się, aby Stwórca im to dał?

Odpowiedź: Nie, nie należy mierzyć przyjaciół swoją miarą. Nie warto.

Pytanie: Jak sprawdzamy, jakie obdarzanie osiągnęliśmy w dziesiątce?

Odpowiedź: Powinniśmy osiągnąć takie obdarzanie, które będzie podobne do Stwórcy. Ale to oczywiście bardzo wysoki poziom. A wcześniej – dziesiątki lub setki razy mniej.

Z lekcji na temat „Wygrywamy w wojnie”, 22.06.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie