Pytanie: Jak uwolnić swoje serce od innych pragnień, w praktyce w dziesiątce, przed studiowaniem Tory?

Odpowiedź: Wyrzucić z serca wszystkie swoje problemy i zmartwienia, z wyjątkiem jednego: pragniesz zjednoczyć się z przyjaciółmi i ze Stwórcą, w jedną całość. To wszystko. Tak jak małe dzieci w przedszkolu przywiązują się do swojej wychowawczyni, tak też chcesz być w bliskiej więzi z przyjaciółmi i ze Stwórcą.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak nauczyć się wchłaniać od przyjaciół ich potrzebę duchowości?

Odpowiedź: Postaraj się zjednoczyć z nimi tak, aby ich pytania stały się twoimi, aby ich pragnienia, dążenia stały się twoimi. Tak jak matka, która zaspokaja pragnienia swojego dziecka i one stają się dla niej najważniejsze, determinują jej życie: żyje dla niego.

Pytanie: Zasadniczo to wchłanianie dzieje się nawet na materialnym poziomie, kiedy przychodzimy na spotkania. Człowiek, mówiąc coś innym, jakby odpowiada sam sobie. Czyli działa to na poziomie myśli, kiedy przekazuje je przez kogoś?

Odpowiedź: Oczywiście, bez wątpienia. Tak się dzieje, kiedy człowiek zaczyna wyjaśniać innym lub pisać nawet dla siebie, nie włączając się w innych.

Pytanie: Dlatego mówi Pan, że należy przepuszczać przez siebie wszystkie artykuły Pana nauczyciela Rabasza?

Odpowiedź: To zupełnie inna sprawa. Kiedy przepuszczasz przez siebie artykuły Rabasza, łączysz się z autorem, czyli z poziomem, znacznie wyższym niż twój.

Pytanie: Co się dzieje w tym momencie, kiedy ludzie omawiają i wspólnie analizują te artykuły?

Odpowiedź: Kiedy ludzie wspólnie czytają te artykuły, inwestują w siebie nawzajem. Czyli w każdym z nich tworzy się ogromna przestrzeń, szerokie naczynie, w którym mogą zrozumieć, co mówił Rabasz. Ponieważ ich mały rozum jest wzmacniany nieskończoną liczbą razy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Artykuły Rabasza”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Więź w grupie – to ręka Mojżesza trzymająca laskę. Jeśli chcemy rozwijać się w duchowym, to poprzez nasze zjednoczenie tworzymy obraz Mojżesza, idącego przed nami. Mojżesz jest zdolny nas poprowadzić, choć urodził się z ojca i matki Żydów (jehudi), to jest dążący do jedności (ihud), do poszukiwania Stwórcy, chociaż dorastał w domu Faraona.

Jego punkt przynależy do Biny, ponieważ wychował się w Malchut, u króla Egiptu. Dlatego Mojżesz posiada obie te właściwości i kiedy dorósł, był w stanie poprowadzić tych, którzy chcieli wyjść z Egiptu i wyprowadził ich za sobą.

Każdy w grupie zobowiązany jest do przebudzenia właściwości Mojżesza, które stoją na czele wszystkich innych właściwości człowieka i prowadzą go do zjednoczenia w dziesiątce. Tym zjednoczeniem budujemy wspólny dla nas wszystkich obraz Mojżesza, wyciągający (moszech) nas stąd do celu stworzenia, do końca naprawy, do połączenia się ze Stwórcą. W przeciwnym razie nie będziemy mogli wydostać się z naszej natury, z Egiptu.

W lasce należy rozdzielić dwie formy użytkowania. Kiedy laskę rzucają na ziemię, ona zamienia się w węża, a kiedy ja podnoszą, ona staje się laską, która prowadzi nas do sukcesu. Wszystko zależy od człowieka, a w samej lasce nie ma świętości. Ona po prostu symbolizuje stosunek człowieka do życia, oddania grupie i celowi.

Jeśli podnosimy ważność grupy i celu, wszystkich środków, które prowadzą nas do połączenia się ze Stwórcą ponad nami samymi, własnym zwierzęcym egoizmem, to zamienia się to w laskę. Laska nie istnieje sama w sobie, musimy ją w sobie ukształtować, aby forma naszego stosunku do połączenia między nami i celu życia mogła zostać nazywana laską.

Z lekcji według artykułu nr 59 z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Na duchowej drodze zawsze dążymy do zbliżenia się do stanu, którego jeszcze nie znamy, ani nie odczuwamy. Nie mamy o nim żadnych danych, żadnych reszimot.

Podczas zstępowania światów z góry w dół, one posiadały reszimot, dlatego wszystkie parcufim i stopnie schodziły kolejno, zgodnie z tymi danymi. Natomiast przy wznoszeniu się z dołu do góry, nie wiemy, dokąd zmierzamy.

Dlatego musimy się anulować i połączyć z przyjaciółmi, aby wznieść modlitwę i przyciągnąć światło, powracające do źródła, które przeprowadzi nas do nowego stanu. Sami nie budujemy stopni, musimy tylko wiedzieć, jak anulować siebie w odniesieniu do następnego stopnia, a wtedy on sam obłóczy się na nas.

Z lekcji według artykułu nr 54 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Istnieje pojęcie „nie ma nikogo, oprócz Niego” oraz pojęcie „wstyd otrzymującego”. Jak bardzo są one ze sobą wzajemnie powiązane?

Odpowiedź: Pragnienie otrzymywania i pragnienie obdarzania są ze sobą bardzo ściśle wzajemnie powiązane i w człowieku przejawiają się w zależności od jego wyboru: co pragnie otrzymać, w czym chce poczuć siebie i cały wszechświat.

Wtedy poczujemy na własnym doświadczeniu, jak to się zmienia.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 28.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Na każdym stopniu, przed każdą naprawą, musimy przede wszystkim odczuć swoje zepsucie. Wszyscy pochodzimy z grzechu Adama Riszon, z rozbicia. To tak jakbyśmy jechali samochodem, a on nagle rozpadł się na części: odpadły koła, odpadła kierownica, i silnik się zepsuł.

Nie dość, że wszystko się zepsuło, to jeszcze rozpadło na kawałki. Zamiast samochodu – została sterta złomu. Teraz trzeba sprawdzić każdy element i dowiedzieć się, jak je ze sobą połączyć. Dlatego sprawdzamy każdy szczegół pod kątem intencji obdarzania, czyli czy jest gotowa połączyć się z innymi częściami, by znów stać się sprawnym pojazdem.

Z tych części, które są do tego zdolne, gotowe, zaczynamy składać samochód, sprawdzając, co pasuje, a co nie, i w jaki sposób można to wszystko połączyć. Podobnie właśnie wygląda nasza praktyczna praca.

Z lekcji według artykułu nr 54 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Jeżeli teraz człowiek sam zdecydował, że przyjmuje na siebie jarzmo wyższej malchut na zawsze, uważa się to za doskonałość. (Baal HaSulam. Szamati 58. Radość jest „odbiciem” dobrych uczynków)

Pytanie: Co oznacza przyjęcie brzemienia wyższej malchut?

Odpowiedź: Oznacza to, że przyjmujemy na siebie władzę Stwórcy. Tak jak na konia zakłada się chomąto, aby zaorać pole lub coś przewieźć, tak również my jesteśmy gotowi przyjąć na siebie instrukcje Stwórcy, aby całe życie znajdować się pod Jego władzą. To jest to, co musimy zrobić.

Pytanie: Co może utrzymać nas w duchowości na zawsze?

Odpowiedź: Wyższe Światło, pod wpływem którego poczujecie, że cały czas dążycie do osiągnięcia najwyższego celu, jaki istnieje w naszym świecie, w całym wszechświecie, we wszystkich światach.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Jeśli nie odczuwamy przyjemności z tego, że oczyszczamy się od przeszłego bagażu, oznacza to, że wciąż niezbyt mocno pragniemy oczyszczenia. Nadal ciągnie nas do przyjemności, które nie są związane ze Stwórcą, z obdarzaniem, lecz z egoistycznym napełnieniem siebie.

Uwolnienie od egoistycznej intencji, od pragnienia otrzymywania dla siebie, nazywa się pracą oczyszczenia. Aby to zrobić, muszę jakby skoczyć w wyższe światło, dosłownie jak do wody, i całkowicie się w nim zanurzyć, aby światło na mnie wpłynęło i oczyściło mnie.

Tak dzieje się na każdym nowym stopniu. Kiedy wznosimy się po stopniach poznania Stwórcy, zbliżając się do Niego, każdy stopień zaczyna się od pracy nad oczyszczeniem siebie. Jest to pierwszy etap. A drugi etap – to już „świętość”, stan kiedy znajdujemy się już w kontakcie z wyższym światłem.

Ale przede wszystkim, najpierw trzeba uwolnić się od swojego egoizmu, oczyścić się z pomocą wyższego światła, jakby zanurzyć w wodzie, w morzu. Dopiero po oczyszczeniu się, można przywdziać czyste szaty, czyli otrzymać „skrócenie, ekran i odbite światło”.

Z lekcji według artykułu nr 54 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy pragnienie otrzymywania zawsze odczuwa wstyd? Przecież są ludzie, którzy potrafią przyjmować bez umiaru, nie czując żadnej odpowiedzialności.

Odpowiedź: Nie, istnieje jednak granica, limit, do którego człowiek może otrzymywać nie odczuwając wstydu, z powodu swojego pragnienia.

Pytanie: W co powinno przekształcić się pragnienie otrzymywania?

Odpowiedź: Pod wpływem wyższego światła to pragnienie zmienia się z otrzymywania na obdarzanie.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 28.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy uczucie wstydu w wiedzy, w jakiś sposób pomaga nam we wzniesieniu się w wierze ponad wiedzę?

Odpowiedź: Możliwe że tak. Jednak to nie ujawni się teraz, lecz dopiero na kolejnych, znacznie wyższych etapach. Wtedy będziemy wstydzić się swojego pragnienia, swoich stanów.

Pytanie: Czy tak będziemy podnosić się w wierze ponad wiedzę? Może potrzebne są nam jeszcze jakieś inne parametry?

Odpowiedź: Jeszcze wiele potrzebujemy. Dlatego ważne jest aby kontynuować naukę.

Z lekcji według „Nauka Dziesięciu Sefirot”, 28.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa