Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Za twarzami ludzi ukrywa się Stwórca…

каббалист Михаэль Лайтман Rabasz, Szlawej Sulam, 1989/90, Artykuł 19, „Tora nazywa sie środkową linią”: Człowiek powinien wierzyć, że „Nie ma nikogo, oprócz Niego”, czyli że to Stwórca zobowiązuje człowieka do wykonywania dobrych uczynków.

Ale ponieważ człowiek nie jest jeszcze godny tego, by wiedzieć, że to Stwórca tak zarządza, dlatego że obleka się w innych ludzi, jakby istnieli wokół człowieka, i z ich pomocą dokonuje tych działań.

Nam się wydaje, że otacza nas wielu ludzi, że wpływają na nas różnymi sposobami, a my musimy na nich reagować. Jeśli zaczniemy odnosić się do nich (chodzi o grupę ludzi studiujących Kabałę, a nie o cały zewnętrzny świat) jako do przejawów Stwórcy, Jego obecności pośród nas, Jego objawienia się nam, to w naszym połączeniu w grupie, zaczynamy uczyć się, jak Go poznawać.

Człowiek musi wierzyć, że za ludzkimi postaciami stoi Stwórca i to On dokonuje wszystkich działań w ludziach.

Z 8 lekcji kongresu „My!”, New Jersey


Moja przyszłość zależy od przyjaciela

каббалист Михаэль Лайтман Z powyższego wynika, że miłość do przyjaciół, zasada „niech człowiek pomoże bliźniemu” oznacza, że wystarczy, jeśli każdy wspiera przyjaciela, jak znajdującego się z nim na jednym poziomie.

Ale ponieważ każdy musi uczyć się od przyjaciela, istnieją wzajemne relacje między nauczycielem i uczniem. Dlatego człowiek powinien uważać przyjaciela za wyższego od siebie. (Rabasz, „O znaczeniu przyjaciół”)

Pytanie: Z jednej strony przyjaciel jest dla mnie jak nauczyciel, czuję się wobec niego mniejszy. Z drugiej strony ja jestem jakby nauczycielem dla przyjaciela. Jak się zmieniają te poziomy?

Odpowiedź: Działają jednocześnie, tak jak w przypadku matki z niemowlęciem. Z jednej strony dziecko jest dla niej najważniejsze, a z drugiej strony cały czas się nim zajmuję, dziecko znajduje się pod jej władzą. Okazuje się, że dziecko nią kieruje, a matka troszczy się o nie, jakby nim kieruje.

Jeśli moja przyszłość zależy od przyjaciela, oznacza to, że jest dla mnie najważniejszy. Jeśli wszystko, co mogę zrobić w duchowości, robię tylko poprzez niego, to znaczy, że nie powinienem od niego otrzymywać, a obdarzać go. Nasza interakcja powinna być absolutnie odkryta i pełna. W rezultacie dochodzimy do trzeciego stanu, kiedy dwie odkryte relacje do siebie nawzajem przemieniają się w jedną całość.

Pytanie: Okazuje się, że stajemy się równi?

Odpowiedź: Jesteśmy na tyle równoważni względem celu, że nasze „my” znika i pojawia się jedna wspólna przestrzeń, wspólne życie, wspólna objętość, w której odkrywa się Stwórca.

Pytanie: Gdzie tutaj jest wiara ponad wiedzę?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzę pojawia się jedynie wtedy, gdy zstępujące światło, daje nam siły i zaczynamy odczuwać w sobie potrzebę obdarzania. Ta potrzeba wydzielania z siebie, obdarzania, emanowania, jest właśnie realizacją wiary ponad wiedzę.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”


Wskaźnik obdarzania

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy działania obdarzania mogą być odczuwane jako słodycz? Czy w naszej pracy właśnie gorycz jest wskaźnikiem obdarzania?

Odpowiedź: W naszej pracy wskaźnikiem obdarzania jest nasze dążenie do połączenia między sobą i ujawnienia Stwórcy w tym zjednoczeniu. Chcemy ofiarować Stwórcy nasze połączenie jak potrawę, jako prezent, jak miejsce, w którym może odkryć Siebie.

Pytanie: Im cięższa praca dla Stwórcy, tym lepszy jest jej wynik. A gdzie jest radość z otrzymywania pracy dla Stwórcy? Jak to współgra ze sobą?

Odpowiedź: Bardzo prosto: im cięższa praca, tym więcej możemy w nią włożyć i tym więcej otrzymać. To stąd bierze się radość.

Z lekcji według artykułu Rabasza


Zainspirowanie wielkością Króla

каббалист Михаэль Лайтман Z artykułu Rabasza „Nie dodawać i nie ujmować w pracy”: Jeśli człowiek pragnie przystąpić do pracy duchowej, przede wszystkim musi zrozumieć, co się przez to rozumie: komu chce służyć.

Oznacza to że najpierw powinien ocenić wzniosłość i wielkość Króla oraz zapragnąć, aby Król przyjął go jako swego bezinteresownie służącego sługę. Ale skąd może się w nim pojawić pragnienie służenia Królowi bez żadnej korzyści dla siebie? Tylko wielkość i ważność Króla może dać mu paliwo do pracy, bez jakiejkolwiek nagrody. Dlatego cała praca człowieka polega na wyobrażaniu sobie wielkości Stwórcy.

Wielkość Stwórcy jest jedyną przyczyną, która może nas zobowiązać do prawdziwej pracy. Istnieje wiele innych bodźców, ale wszystkie działają ze strony naszego egoizmu. Tylko wtedy gdy do pracy inspiruje nas wielkość Stwórcy – motywacja pochodzi ze strony obdarzania. Wielkość Wyższego zobowiązuje nas do obdarzania i pomaga je osiągnąć.

Należy dokładnie rozdzielić te dwie rzeczy. Wszystkie pozostałe formy przebudzenia, nawet przychodzące od grupy, przyjaciół, ostatecznie oddziałują na nasze ego i pobudzają nas egoistycznie: poprzez zazdrość, żądzę zaszczytów, pragnienie otrzymywania przyjemności.

I tylko wielkość Stwórcy, o którą prosimy Go, aby odkrył ją między nam, służy jako bezpośrednia motywacja. Nie pragniemy bowiem Jego napełnienia, lecz chcemy odczuć i zainspirować się Jego wzniosłością, ujrzeć Jego wielkość. To zapewnia człowiekowi prawdziwe dążenie.

Wiemy przecież, że bez popychania z tyłu i przyciągania z przodu nie jesteśmy zdolni poruszać się. Z powodu swojego naturalnego lenistwa nie pragniemy niczego, poza całkowitym spokojem. Tak działa pragnienie otrzymywania przyjemności. Tylko jeśli przed nami pojawi się jakaś przyjemność, jesteśmy gotowi ruszyć z miejsca, jeśli uznamy że jest tego warta.

Chcemy więc, aby nasze pragnienie otrzymywania przyjemności poruszało się, przyciągane wielkością Stwórcy, wielkością Króla. Wtedy z pewnością będziemy postępować prawidłowo.

Z przygotowania do lekcji


W duchowości nie można „wiercić dziury w łodzi”

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy w duchowości istnieje pojęcie „wiercenia dziury w łodzi”?

Odpowiedź: Pojęcie „wiercenia dziury w dnie łodzi” odnosi się do ludzi, którzy nie są związani z duchowym pojęciem grupy. W duchowości nie można wywiercić dziury. Można ją wywiercić jedynie w materialności.

Załóżmy, że człowiek w grupie nagle zapragnie zostać liderem, być większy od pozostałych. Jednak w grupie wszyscy powinni być przyjaciółmi, a jemu zależy aby rządzić innymi. To bardzo wyrazisty przykład. W duchowości nie będzie to akceptowane.

Z lekcji według listu Rabasza, 22.05.2026


Grupa, dążąca do właściwego celu

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Mówi Pan, że cała praca nad zdobyciem chisaronu i zbudowaniem kli powinna odbywać się poprzez obdarzanie grupy. Ale jeśli znajduję się w towarzystwie człowieka, który nie posiada duchowego poznania?

Odpowiedź: Nie mówimy o duchowym poznaniu. Społeczność powinna stanowić grupę ludzi, dążących do właściwego celu. Nie wiedzą dokładnie, czym ten cel jest, nie mają zrozumienia duchowego i nie są przepełnieni entuzjazmem. Jednak wspólnie uczą się, spotykają, uczestniczą w różnych wydarzeniach, poświęcają swój wolny czas grupie.

Wtedy mogę sprawdzić, czy ta grupa nadaje się dla mojego rozwoju, czy mogę razem z nią podążać do celu. Jeśli nie mogę jej zainspirować ani pobudzić, to możliwe że powinienem pomyśleć o odpowiedniej zmianie. Może nawet zabrać kilku przyjaciół i odejść, a pozostali niech dalej prowadzą życie w „domu spokojnej starości”. A my będziemy kontynuować naszą drogę naprzód.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.05.2026


Siła z zewnątrz: albo Stwórca, albo grupa

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co oznacza proces nabywania kli?

Odpowiedź: Nabywanie kli jest procesem, w którym człowiek określa właściwy stosunek do duchowości: jak ją sobie wyobraża, jak dostraja się do duchowej fali, na ile jest gotów odłączyć się od tego świata, aby całkowicie oddać się duchowości. To właśnie nazywa się „budowaniem kli dla duchowości”. Kli jest pragnieniem.

Pytanie: Czy zatem powinniśmy walczyć z każdą nową przeszkodą?

Odpowiedź: Nie, nie możemy walczyć z każdą przeszkodą. Jeśli jestem teraz w stanie rozpaczy, jak mogę się radować? Nie mogę. A właściwie mogę, jeśli zmuszę się na przykład do tańca. Jednak wywoła to tylko krótkotrwały efekt. Dlatego prawdziwy postęp możliwy jest tylko za pośrednictwem grupy. Pracując w niej, zdobywam i przyłączam do siebie dodatkowe kelim.

Pytanie: Czy zatem, kiedy pojawi się kolejna przeszkoda, powinienem powiedzieć sobie, że takie przejawianie siły z góry jest aniołem?

Odpowiedź: Warto wyobrażać sobie, że to anioł ci przeszkadza, a nie ty sam. Wtedy będziemy mogli zmusić się, do pracy przeciwko tej obcej sile. Później i tak o tym zapomnimy. Przecież ten anioł jest mądrzejszy od nas, wprowadza nas w błąd, i po prostu zapominamy. Ostatecznie nie pozostanie nic innego, oprócz pracy w grupie. Posłuchaj! Tak właśnie będzie!

Pytanie: A co, jeśli ten stan będzie trwał przez nieokreślony czas?

Odpowiedź: Wyobraź sobie najlepszy stan, w jakim chciałbyś się znajdować, i pracuj dla grupy, aby ona również tego zapragnęła. To bardzo proste. Nie trzeba być zbyt mądrymi!

Pytanie: Dlaczego człowiek nie może sam przejść przez wszystkie te stany?

Odpowiedź: Ponieważ te stany – to on sam. Nie może sam sobie poradzić. Do tego potrzebuje siły z zewnątrz, która go zmieni. A taką zewnętrzną siłą może być albo Stwórca, albo grupa. Grupa jest tym samym co Stwórca, tylko ta siła znajduje się w naszym wymiarze.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.05.2026


Jak dodać grupie pragnienie do Stwórcy?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy można dać coś grupie w stanie upadku?

Odpowiedź: Jeśli upadasz, nie tracąc całkowicie więzi ze Stwórcą, to znaczy nawet w stanie upadku wiesz, że utraciłeś z Nim więź i właśnie tego ci brakuje, to w takim stanie dodajesz grupie chisaron do kontaktu ze Stwórcą, a grupa zyskuje na twoim upadku. Ma teraz nie napełnione pragnienia.

Jeśli jednak upadłeś jak zwierzę, po prostu odczuwając, że jest ci źle, i pozostajesz tylko pod wpływem tego odczucia, to również jest dodatek. Oznacza to, że wkrótce pojawi się w tobie uświadomienie sobie zła. Jednak mimo wszystko ten dodatek nie jest duchowy. Za pomocą grupy i wysiłków stopniowo przetworzysz ten dodatek w duchowy chisaron – chisaron do Stwórcy. Ale to już wymaga długiej drogi.

Z lekcji według listu Rabasza, 22.05.2026


Stać się godnym właściwości „sprawiedliwy”

каббалист Михаэль Лайтман RABASZ. 342. „Noach, mąż sprawiedliwy”: A kiedy człowiek staje się sprawiedliwy poprzez działanie, zasługuje na to, by stać się również nieskazitelny „czysty w sercu”, jak powiedział Ibn Ezra.

Absolutny grzesznik, który stał się godny bycia czystym, to człowiek, który dostrzegł skazę w każdym swoim działaniu i naprawił ją. Wyjść ze stopnia grzesznika i stać się sprawiedliwym można tylko poprzez więź ze Stwórcą.

Pytanie: Jakie dobre uczynki można wykonywać w dziesiątce, aby stać się sprawiedliwym?

Odpowiedź: Pomagać wszystkim w dziesiątce w jednoczeniu się i wznoszeniu na poziom obdarzania.

Z lekcji na temat „Rozdział Noach”


Rezultat oddziaływania otaczającego światła

каббалист Михаэль Лайтман Prawidłowy chisaron to ukierunkowane dążenie do zdobycia siły obdarzania. Załóżmy, że mam zdrowe pragnienie otrzymywania do wszelkiego rodzaju przyjemności tego świata, i oprócz tego otrzymałem punkt w sercu, czyli dążenie rozkoszowania się przyszłym światem. Nie wiem, czym jest przyszły świat, ale odczuwam potrzebę dodatkowych przyjemności, potrzebuję czegoś więcej, niż oferuje ten świat.

Powstaje pytanie: jak nadać właściwą formę pragnieniu do przyszłego świata. Jeśli po prostu zwiększę to pragnienie, powstanie „faraon”, czyli zwiększony egoizm: „Ja chcę duchowości!!!”. Jak z takiego egoistycznego dążenia może wyniknąć pragnienie „liszma”, czyli pragnienie, skierowane ku Stwórcy.

Stan „lo liszma” zakłada obecność we mnie jednocześnie dwóch pragnień: chcę duchowości, chcę zdobyć siłę do obdarzania Stwórcy, a równocześnie pragnę otrzymywać dla samego siebie. Innymi słowy, w stanie „lo liszma” składam się z dwóch pragnień: dla Stwórcy i dla siebie. Skąd, pracując nad swoim punktem w sercu, otrzymuje pragnienie obdarzania Stworzyciela?

Pragnienie obdarzania pojawia się we mnie jeszcze przed machsomem, zaczyna przejawiać się i wzrastać we mnie. Ale skąd to pragnienie pochodzi, w jaki sposób rodzi się we mnie? Na tym polega pytanie.

Rozpoczynam swój rozwój duchowy od punktu w sercu i stopniowo, z tego początkowego stanu, rozwijają się dwa pragnienia:

1) Dążenie do siebie, to znaczy powiększam swój punkt w sercu, pragnę duchowości dla siebie.

2) Pragnienie skierowane do Stwórcy.

W jaki sposób to się odbywa? Przyczyna tkwi w tym, że rozwój punktu w sercu zachodzi pod wpływem otaczającego światła, niosącego nam „urok świętości” (chen de-kedusza).  Bez wpływu otaczającego światła punkt w sercu jedynie powiększyłby się, pozostając na poziomie pragnienia wchłonięcia całego świata duchowego: „Chcę wyższy świat! Daj mi go i to już!”. Na tym jego rozwój zatrzymałby się.

W jaki sposób w tym egoistycznym pragnieniu do duchowości pojawia się dążenie do Stwórcy? Jest to rezultat oddziaływania otaczającego światła. Ale pod jakimi warunkami otaczające światło rzeczywiście na mnie wpływa? Tylko wtedy, gdy będę szukał drogi powrotnej do Źródła, do korzeni obdarzania. A dążenie powrotu do Źródła przejawia się we mnie jak rezultat pracy w grupie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.05.2026