Pytanie: Nadal istnieję ja, istnieje świat zewnętrzny, istnieją bliźni lub przyjaciele. Jednakże pojęcie „bliźni” mimo wszystko odczuwam ciągle jak coś obce. Jaką radę może Pan nam dać, aby przezwyciężyć to rozdarcie?

Odpowiedź: Stwórca podzielił całą rzeczywistość na pół i dał możliwość, abym zorganizował sobie środowisko. Jeżeli On doprowadził mnie do grupy, to nie oznacza, że już jestem w porządku.

Ponieważ dopiero po tym, jak zostałem doprowadzony do grupy, powinienem zorganizować sobie grupę, zorganizować sobie środowisko. Znajduję się obok tych, dla mnie zewnętrznych ludzi, i zaczynam ustalać stosunki pomiędzy mną a nimi w taki sposób, aby oni zaczęli oddziałowywać na mnie.

Ja znajduję się pod ich wpływem i najważniejsze jest dla mnie, aby oni na mnie wpłynęli. Ja sam powinienem używać wszelkich sposobów (chwytów), aby być ciągle pod ich wpływem. Aby oni rozwinęli mój wzrok. Zamiast tego, żebym ciągle patrzył, co jest w moim żołądku, starał się zobaczyć, co jest w nich.

Jeżeli środowisko nie będzie zmuszało mnie postrzegać świat właśnie w taki sposób, to nie będę w stanie osiągnąć duchowości. Więc moja praca w środowisku, jest pracą bezustanną, i wtedy kiedy będę troszczył się tylko o to. O nic innego nie warto się troszczyć: ani o naukę, ani o cokolwiek innego. Nic ci nie pomoże. Pomoże tylko zorganizowanie środowiska w prawidłowy sposób, abyś ciągle znajdował się pod ich wpływem.

To jest to, o czym pisze Baal HaSulam w artykule „Wolny wybór”. To jest twój jedyny wolny wybór i po prostu nie ma o czym więcej myśleć, ponieważ wszystko pozostałe to nie jesteś ty.

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Środowisko, Wolna wola

Najsilniejszym ze związków, jakie istnieją w życiu każdego z nas, są związki rodzinne, pomiędzy mężem a żoną.  Ale nieważne jak bardzo byśmy się starali –  nie da rady dać cudownej recepty ani  błyskawicznie doradzić co zastosować, aby ułożyć rodzinne relacje.

W przeszłości było to możliwe, ale w dzisiejszych czasach już nie ma to zastosowania. Dzisiaj trzeba, aby przede wszystkim samemu naprawiać swoje własne nastawienie do życia, do siebie samego, do ludzi dookoła, do relacji w świecie, w którym się żyje. Tylko po ukończeniu kursu integralnej edukacji, po rozwinięciu w sobie nowej świadomości i nowego postrzegania świata, nowonarodzonemu w nas człowiekowi będzie łatwo budować nowy system dobrych relacji. W ten sposób zmienimy swoje życie w szczęście i pozbędziemy się wszystkich problemów, przez które jesteśmy dziś przytłoczeni.

Należy zbudować system kształcenia, który uformuje osobę. A wówczas, w granicach w jakich ta osoba się zmieni, zacznie budować poprawne i naprawione relacje z innymi, włączając w to relacje małżeńskie. Z tego powodu to zagadnienie nie dotyczy tylko par małżeńskich, lecz także singli. Oni także czują. że nigdzie nie należą, że nie pasują w ramy układów rodzinnych.

Przede wszystkim należy zrozumieć, że rozwód nie rozwiązuje żadnego z problemów  i  że warto nam budować zupełnie nowe relacje. Nie ma  możliwości kontynuować na dotychczasowych zasadach i mieć nadzieję, że wszystko się ułoży całkiem inaczej w nowej rodzinie. Możecie być pewni, że pojawią się te same problemy.

Dokładnie z tego powodu ludzie dziś nie chcą wchodzić w związki małżeńskie, ponieważ już z góry zakładają, że próba nowego związku znowu się nie powiedzie. Wygląda na to, że jest to powszechne  zjawisko. Dlaczego ktoś miałby rezygnować z siebie samego w imię problemów, które z góry zakłada, że się pojawią? Widzimy, jak wiele problemów może spowodować nieudane małżeństwo, kończące się rozwodem, i jak wiele zrujnowanych więzi międzyludzkich z osobami, które były nam bliskie, kosztuje w kategoriach pieniędzy, zdrowia, czasu i nerwów.

Więc ludzie w góry powstrzymują się od budowania rodzin. Ta tendencja jest widoczna wszędzie. We wszystkich krajach obraz jest podobny. Więc zanim nie zbuduje się samemu na nową osobę, nie można mówić o budowaniu systemu relacji dla par.

Kiedyś możliwe było naprawić je poprzez rozmowy z psychologami, stosując odpowiednie afirmacje. Ludzkie ego nie było jeszcze tak wielkie jak jest dzisiaj, gdy nie zgadza się na żadne kompromisy. I nie można za to winić ludzi, oni po prostu nie są w stanie się pogodzić.

Nasz rozwój dotarł do takiego punktu, w którym ludzie chcą pozostawać dziećmi przez całe swoje życie albo być zupełnie wolnymi i mieć przyzwolenie na robienie co im się podoba. Nie chcą poświęcać ani ograniczać siebie dla niczego. Oczekuje się, że żona będzie jak matka i będzie wybaczać wszystko, i niczego nie będzie wymagała, lecz otaczała oceanem miłości bez względu na to, jak będziemy się zachowywać.

Zazwyczaj takie relacje są typowe dla mężczyzn. Jednakże, także kobiety zmieniły swoje podejście do małżeństwa i nawet gdy pojawiają się dzieci, one  nie obawiają się zmieniać mężczyzn lub stać się i pozostawać singlami.

Jest to ciekawy fenomen, ze dziś kobiety z dziećmi są w stanie szybciej i łatwiej zbudować nową rodzinę niż kobiety bezdzietne. Mężczyźni nie postrzegają już cudzych dzieci jako przeszkody do zawarcia małżeństwa. Zadziwiające, że nie spieszą się i nie są zainteresowani posiadaniem własnych dzieci, lecz są gotowi poślubić kobietę z dzieckiem. Nie widzą z tego powodu żadnych przeszkód. To zjawisko jest bardzo wyraźnie widoczne w naszych czasach.

W poprzednich latach przeciwnie, dla kobiety z dzieckiem, rozwódki, było bardzo trudno, aby ponownie wyjść za mąż. Bardzo rzadko się zdarzało, aby ktoś się zgadzał wziąć kobietę z dzieckiem. Każdy chciał mieć swoje własne dzieci. To oznacza, że pojawiła się pewna liczba zjawisk , charakterystycznych dla naszych czasów, które musimy brać pod uwagę.

Z rozmów na temat wychowania integralnego 18.07.2012

Kategorie: Integralne wychowanie, Kobieta, Kryzys, globalizacja, Ogólne, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Rodzina, Środowisko, Świat

Pytanie: Czym tak właściwie jest moja wolna wola, jeżeli nad wszystkim dominuje los lub wola Boża?

Odpowiedź: Na poziomie naszego świata człowiek śmiało może być nawet fatalistą, bo nie wykonuje on ani jednego wolnego działania, ani w swoich pragnieniach, ani w myślach, czy działaniach fizycznych.

Wolna wola jest nam dana tylko w jednym: w dążeniu do otrzymania od określonego środowiska (grupy) nienaturalnego dla nas pragnienia -właściwości obdarzenia i miłości do całego świata. Właśnie to szczególne pragnienie jest pragnieniem ludzkim – nazywanym człowiek, podczas gdy wszystkie pozostałe nasze pragnienia są określane jako pragnienia zwierzęce.

Kategorie: Duchowość, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Środowisko, Wolna wola

Pytanie: Dlaczego pomimo podstawowej zasady kabały „Jeśli chcesz zmienić świat, zacznij zmieniać siebie”, próbuje się zmieniać świat i jak można tego uniknąć?

Odpowiedź: Jeśli połączysz się ze światem, zdasz sobie sprawę, że w rzeczywistości jest to jeden i ten sam system i dlatego nie ma tu nic, co należałoby zmienić. Tylko twoja postawa w stosunku do świata zmienia wszystko. Wyższe Światło, wyższa energia zacznie przepływać przez Ciebie do wszystkiego innego i zobaczysz, jak wszystko się zmienia.

Jestem przekonany, że po udanym kongresie będziemy widzieć, jak cały kraj i wszystko co w nim istnieje, przeżyje nagle pewne uduchowione przebudzenie i wiele problemów po prostu zniknie z postrzegania ludzi. Zamiast tego doświadczą oni wsparcia wyższej energii i wszystko będzie układać się dużo prościej i lepiej, szczególnie dla ludzi, którzy razem z nami będą uczestniczyć w kongresie.

Powinno to być wyraźnie widoczne. Wszystkie problemy, które istniały w przeszłości będą wydawać się znacznie prostsze, mniejsze i mniej ważne.

Z  wirtualnej lekcji, 29.07.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Świat

https://www.youtube.com/watch?v=AHlpjVmVA-I

Kategorie: Duchowość, Jedność, KABAŁA, Klipy, filmy, Postrzeganie rzeczywistości

Pytanie: Jaka prośba osiągnie Stwórcę?

Odpowiedź: Po pierwsze, należy zrozumieć, że jeżeli prośba nie wychodzi ze wspólnej modlitwy, to nie zostanie wysłuchana. Ludzie krzyczą do Stwórcy z głębi swego serca, ze stanów rozbicia i śmierci – to nic nie pomoże. Dlaczego? Ponieważ ich prośba nie przechodzi przez filtr, który przyjmuje tylko taką prośbę, która powstaje ze wspólnego systemu, zpołączenia między nami i nie ma znaczenia, dobrego czy złego, ale połączenia.

Modlitwa musi być wspólna. Osobista modlitwa nie zostanie wysłuchana.

Pytanie: Jak mogę połączyć moje pragnienie z pragnieniem innej osoby, jeśli jego absolutnie nie czuję?

Odpowiedź: Spróbuj poczuć albo płacz przynajmniej o to, że nic nie czujesz. Ponieważ zdajesz sobie z tego sprawę, że twoje osobiste pragnienie nie ma wpływu. Ale jeśli przyjdzie dwóch – „Bardzo dobrze! Czego chcecie? Stworzenia połączenia między wami? Jedności? Kłócicie się? Wyjaśniacie relacje miedzy sobą? Bardzo dobrze!“

Dlaczego naprawa świata zaczyna się od teraz w tym właśnie czasie? – Ponieważ ludzie zaczynają czuć, że połączenie między nimi nie jest w porządku. Ale czy wcześniej było ono w porządku? – Wcześniej go po prostu nie było. Dzisiaj czujemy, że jest ono rozbite i dlatego musi zostać naprawione. Z tego powodu naprawa zaczyna się od teraz.

Jeśli nie weźmiemy pod uwagę połączenia między nami, nie ważne w jakiej formie, to nie mamy tu nic do zrobienia, nie ma niczego z czym moglibyśmy zwrócić się do Stwórcy. Ja osobiście nic nie mogę zrobić, we mnie samym nie ma nic do naprawienia. Powinienem tylko naprawić połączenie między mną i innymi.

Pytanie: Kiedyś powiedział Pan o systemie, który przekształca nieprawdziwą prośbę w prawdziwą. Miał Pan na myśli osobistą prośbę czy wspólną?

Odpowiedź: Nie ma osobistej prośby! Jeśli krzyczę sam, nie oznacza to, że moja prośba jest osobista. Ważną rzeczą jest to, o co krzyczę, to określa, czy jest to wspólna modlitwa, czy nie. Być może, że będę modlić się w samotności, lecz będę prosić o wspólnotę, wtedy jest to wspólna modlitwa.

Ludzie myślą, że jeżeli zbierze się dziesięć osób (hebr. minjan), to jest to modlitwa. Nie. To może też być pojedyncza osoba, ale gdy będzie prosić o połączenie, o naprawę systemu, wtedy będzie to wspólna modlitwa.

Dlatego też, gdy przystępujemy do nauki, bardzo ważne jest, aby być wyposażonym we właściwą prośbę. W przeciwnym razie studia przyczynią się do oddzielenia i zamiast eliksiru życia stają się śmiertelną trucizną. Widzimy, że ludzie się oddalają, uciekają, upadają. Skąd to się bierze? – Z tego samego Światła, które działa w niewłaściwy sposób, przynosi ciemność, innymi słowy prowadzi Cię dłuższą drogą do celu.

Z lekcji Zohar, 12.07.2012

Kategorie: Duchowość, Modlitwa, Intencja, Naprawa, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Stwórca

Pytanie: Jak mogę polepszyć moje środowisko?

Odpowiedź: Wywieraj na nie nacisk, zobowiązuj je, bądź przykładem dla niego – bycie wzorem jest na pierwszym miejscu. Jeśli to nie pomoże, zacznij powoli wywierać nacisk. Jeśli to też nie pomoże, zmuszaj je i żądaj!

Jeśli jesteś od niego zależny, to nie masz innego wyboru. Jesteś zależny od swoich przyjaciół, aż rozwiniesz w stosunku do nich odpowiednią postawę. W tym momencie gdy naprawisz swoją postawę stwierdzisz nagle, że wszyscy byli całkowicie w porządku, że oni są gotowi i zawsze byli, a tylko ty nie byłeś gotów, aby widzieć ich w naprawionym stanie.

Dlatego jest napisane, że „każdy sądzi na miarę własnych braków”.

Z lekcji  Nauka dziesięciu Sfirot, 11.07.2012

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Środowisko

Pytanie: Każdy system powinien mieć granice. Jeżeli wszechświat nie ma granic, to gdzie ja się znajduję?

Odpowiedź: Granice istnieją tylko w mojej świadomości i nigdzie indziej! Kiedy w moim sercu połączę wszystkich ludzi, to znaczy, że wtedy osiągnę nieskończoność. Co oznacza nieskończoność? Nieskończoność jest to realizacja wszystkich właściwości, które znajdują się we mnie. Oznacza to, że nieskończoność jest stanem, w którym się znajduję z wszystkimi istotami w stałej i absolutnej jedności. Łączę w sobie wszystkich, żyję w każdym.

Pytanie: Ale nie chodzi tutaj o fizyczny poziom?

Odpowiedź: Jaka jest różnica między fizycznym i innym poziomem? W jaki sposób żyję teraz? Ten świat znajduje się we mnie, w moich odczuciach. Gdybyśmy usunęli wszystkie zmysły, to nie mielibyśmy żadnych doznań. Czy ten świat istniałby wtedy dalej? Kto mógłby mi powiedzieć, czy on w ogóle istnieje?

Dlatego, kiedy człowiek ma w sobie wszystko, to następuje przejdzie w stan, który nazwany jest „świat nieskończoności” i jest to doskonały stan.  Tu wrócimy do stanu „zamkniętego systemu“, który przedstawia sobą kulę, koło. Okrągły system, który zawiera w sobie absolutnie wszystkie zakłócenia, które mogą w nim wystąpić, jest doskonały.

Komentarz: Używa pan takich terminów, jak „sfera” i „krąg”, które zawsze dysponują ograniczoną powierzchnią.

Odpowiedź: To nie jest ograniczony system, a wręcz przeciwnie, zawiera on w sobie wszystko. Nie ma nic na zewnątrz! W nim nie ma żadnego ograniczenia, bo jestem połączony absolutnie ze wszystkim. Gdy mam ochotę na szklankę wody i wypiję ją, to czy będę całkowicie napełniony? Czy będę miał przy tym jeszcze jakieś odczucie, że jest coś na zewnątrz, czy nie?

Komentarz: Jeżeli objętość pragnienia będzie odpowiadać wielkości szklanki, to wtedy nie.

Odpowiedź: Tak samo jest ze wszystkim. Oznacza to, że powinniśmy osiągnąć maksymalny punkt naszego rozwoju i ten stan będzie nieskończonością, innymi słowy, bezgranicznością.

Komentarz: Stan maksymalnego pragnienia i maksymalnego napełnienia?

Odpowiedź: Może być to tylko dziesięć gramów, ale jeśli pragnienie będzie w pełni zrealizowane, wtedy będę odczuwał nieskończoność – bezgraniczność, ponieważ nic już nie będzie mnie ograniczać. A co stoi za tym? – Tylko te dziesięć gramów. A ja nie wiem, nie mam już więcej żadnych odczuć i potrzeb. Nie widzę, co za tym stoi. W moim rozumie i pragnieniach jestem stworzony w taki sposób, że nie mogę wyobrazić sobie nic innego.

Pytanie: Powiedział pan kiedyś, że w tej chwili, gdy nasze pragnienie całkowicie napełnia się, ono znika. Czy jest to nieskończona śmierć pragnień?

Odpowiedź: Nie chodzi tu o moje osobiste pragnienie, które zostaje neutralizowane przez napełnienie w sensie egoistycznym. Załóżmy, że zechciałem wypić 200 gramów kawy i w momencie jak ją wypiłem znikło zarówno pragnienie, jak i przyjemność.
Jeśli jestem podłączony do miliardów pozostałych ludzi, to mamy wspólne pragnienia, które przelewają się od jednego do drugiego, stale bogacą się jedno od drugiego. Jest to dynamiczny system, który żyje wiecznie. Ten system jest samowystarczalny i absolutny, ponieważ jest on zbudowany całkowicie na wzajemnym połączeniu. To jest właśnie system analogowy, cud, który nie istnieje w naszym świecie.

Z audycji TV “Integralny świat. Formuła integralnego społeczeństwa”, 03.07.2012

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Rzeczywistość, Świat

Pytanie: Dlaczego preferujemy iść drogą cierpienia i nie chcemy jej opuścić, tak jak gdybyśmy rozkoszowali się tą drogą?

Odpowiedź: Po prostu lubimy cierpieć. Cały świat doświadcza rozkoszy poprzez cierpienie, chociaż istnieje bardzo prosta możliwość, aby wydostać się z niego, a tym samym osiągnąć taki cudowny stan, którego nie możemy nawet sobie wyobrazić. Ale ludzie wolą cierpieć.

Wszystko to z powodu naszego egoistycznego pragnienia, które lubi cierpieć.Wszystkie nasze przyjemności wynikają z pokonania cierpienia, to jest prawdziwy masochizm. Wszystkie nasze przyjemności, od najmniejszych do największych, są możliwe tylko poprzez cierpienie. Albo rozkoszujemy się z faktu, że udało nam nieco uniknąć cierpienia, wznieść się ponad nim, lecz pomimo wszystko cierpienie leży u źródła wszystkiego. Taka jest natura egoistycznego otrzymywania.

Ponieważ aby móc się rozkoszować, powinno być najpierw obecne pragnienie, a następnie jego napełnienie. Pragnienie jest w naszym przypadku brakiem napełnienia, śmiercią. A stan nieco ponad śmiercią jest już określany jako rozkosz, chociaż mimo wszystko jest powiązany ze śmiercią.

Rozkosz jest czymś więcej niż martwy stan. Duchowa rozkosz jest inna, jest ona spowodowana przez właściwość obdarzenia. I dlatego nawet najniższy początkowy stan już daje nam witalność i oznacza życie, ponieważ nie mamy już tego uczucia, że nam czegokolwiek brakuje. Nie chcę niczego dla siebie, jestem w stanie Biny, „chafec chesed”, jak pustelnik, który żyje w lesie i nie potrzebuje nawet koszuli.

I powyżej tego stanu czuję jeszcze więcej życia: więcej właściwości obdarzania, więcej wolności. A w naszym egoistycznym pragnieniu czujemy tylko śmierć i cierpienie i nie możemy uciec od tego uczucia. Bez niego nasz egoizm nie jest w stanie odczuwać przyjemności. Musimy stale dodawać tej potrawie „soli i pieprzu” dla pikantności.

Z lekcji do listu  Baal HaSulama, 27.06.2012

Kategorie: Cierpienie, Duchowość, Ogólne, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Rozwój

Pytanie: Co oznacza miłość do Stwórcy?

Odpowiedź: Miłość jest możliwością napełnienia pragnienia innych ludzi zamiast własnego. W naszym świecie kochamy tylko to, co przynosi nam radość: smaczne jedzenie, ludzi którzy nas akceptują, własne dzieci, z którymi jesteśmy połączeni przez siłę natury. Właśnie to nazywamy miłością.

Ale duchowa miłość nie oznacza napełniania własnych pragnień za pomocą kogoś, czy czymś, lecz napełnienie pragnień innych ludzi. To jest przeciwieństwo tego, co zwykliśmy określać miłością. Ponieważ świat duchowy jest całkowicie przeciwny światu materialnemu. Jeśli troszczę się o pragnienia innych ludzi i staram się je napełnić tak, jak oni tego pragną, oznacza to, że ich kocham.

I tak długo, jak taka miłość panuje między nami, wszystko jest dobrze, zawieramy przymierze ze Stwórcą, aby zachować ten związek, nawet jeśliwszystko się zmieni poprzez różnego rodzaju okoliczności zewnętrzne. Nie ma znaczenia, co może się wydarzyć, chcemy zachować miedzy nami taką samą siłę miłości i połączenia.

Pytanie brzmi, co uczynić, kiedy nagle odkrywamy, że to Stwórca jest odpowiedzialny za wszystkie nasze problemy? Mój wierny dotąd partner i ukochany, nagle przestaje zwracać na mnie uwagę, i stwarza mi różnego rodzaju problemy i trudności. Zdradza mnie i we wszystkim jest przeciwko mnie. Zmienia się w mojego największego wroga. Jak mogę w takich sytuacjach zachować w stosunku do Niego pozytywne nastawienie?

Lecz połączenie ze Stwórcą oznacza, że przeszedłem przez wszystkie możliwe stany i dotarłem do tego, że nie otrzymuję od Niego absolutnie nic, poza uczuciem ciemności. Ale ponad tym buduję relację miłości i właściwość dawania, połączenie, mimo wszystkich nieszczęść i cierpień, które On dostarcza mojemu egoizmowi. W tym przypadku można określić to jako zlanie się ze Stwórca.

Pragnienia, w których osiągam zlanie się ze Stwórcą, muszą pozostać w ograniczeniu i ukryciu. Ponad nimi znajduje się mój ekran, odbite Światło i wtedy dochodzi do połączenia w pragnieniu obdarowywaniu.

Z lekcji do artykułu z Szamati, 17.06.2012

Kategorie: Duchowość, Miłość, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pragnienie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Stwórca