Pytanie: Co należy zrobić, aby okazać wdzięczność Stwórcy?

Odpowiedź: Jeśli odczuwasz w sobie uczucie wdzięczności dla Stwórcy za to, co obecnie dla ciebie robi, nie pozostaje ci nic innego, jak tylko skłonić się przed Nim i oddać Mu się, aby mógł kontynuować pracę nad tobą w przyszłości.

Pytanie: Aby się podnieść, trzeba odczuwać swój ból czy ból innych?

Odpowiedź: Swój własny ból.

Pytanie: Jak w stanach upadku, beznadziejności zwracać się do Stwórcy?

Odpowiedź: W takich stanach należy zatrzymać wszystkie swoje wewnętrzne doznania i wznieść je do Stwórcy. Będzie to najsłuszniejsze i niezawodne działanie.

Pytanie: Czy radość i wdzięczność dla Stwórcy jest też naprawą?

Odpowiedź: Nie „też”, ale to właśnie jest naprawa.

Pytanie: Jak my, którzy nie osiągnęliśmy jeszcze duchowego poznania, możemy podnieść znaczenie tej pracy w dziesiątce? Ponieważ teraz kiedy wracamy do domu, część z nas czuje się duchowo martwymi.

Odpowiedź: Na razie jesteście jeszcze, przez jakiś czas, pod bezpośrednim zarządzaniem Stwórcy. Dlatego weźcie to pod uwagę. Wszystko co będzie się z wami działo, jest rezultatem wpływu z góry. Spróbujcie zapisywać najbardziej wyraziste frazy, apele do Stwórcy i uczynić je kluczowymi dla siebie. A dalej pójdziemy razem.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 22.02.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Dlatego, kiedy człowiek otrzymuje ukrycia i cierpienia, z pewnością użyje znanego lekarstwa, które polega na pomnożeniu modlitwy, aby Stwórca mu pomógł i wyprowadził ze stanu, w którym się znajduje. (Baal HaSulam, Szamati, artykuł 8 „Jaka jest różnica między cieniem Świętości a cieniem Sitra Achra.”)

Pytanie: W tej frazie słychać pewien egoistyczny aspekt, jakby człowiek prosił: „Czuję ból, wyciągnij mnie z tego stanu”. Na czym powinna polegać modlitwa?

Odpowiedź: Dlaczego uważasz, że nasz sposób zwrócenia się do Stwórcy powinien być absolutnie altruistyczny?

Zaczynamy naszą drogę od tego, że jestesmy absolutnymi egoistami. Ale jednak stopniowo oczyszczamy się z egoizmu i kierujemy się ku Stwórcy, dlatego aby nasze prośby stawały się bardziej altruistyczne – dla innych, dla wszystkich ludzi.

Dlatego nie należy myśleć, że dla nas najważniejszą rzeczą jest przestać martwić się o innych. Wręcz przeciwnie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Dziennikarz: Jest taka przypowieść czy też anegdota:

W Niebiosach odbywa się rozdzielanie – do piekła lub do nieba. Nadchodzi kolej słynnego kaznodziei, on jest spokojny i nagle zostaje wysłany do piekła.

Mówi: „Jak mogę iść do piekła?! Przede mną wysłano do nieba pewnego brawurowego kierowcę. Na to mu odpowiadają: „Co ty sobie myślałeś? Na twoich kazaniach wszyscy spali. A kiedy on woził ludzi, wszyscy się modlili”.

Jak mamy się do tego odnosić? Czy powinniśmy być naprowadzani na modlitwę, dopóki żyjemy, czy jak powinno się to odbywać?

Odpowiedź: Jesteśmy naprowadzani. Jeśli staramy się osiągnąć połączenie ze Stwórcą, to stawia się nam różnego rodzaju przeszkody, warunki, a my chcąc nie chcąc widzimy, że nie możemy w żaden sposób spełnić tych warunków. Chyba, że otrzymamy poważną pomoc z góry.

Pytanie: Jeśli więc dążymy do połączenia ze Stwórcą, to możemy być wdzięczni za wszystkie te rzeczy i te przeszkody?

Odpowiedź: Za pałkę.

Pytanie: Cały czas Pan powtarza: „Pocałuj pałkę, która cię bije”. Więc ją całujemy? I tak właśnie powinniśmy…

Odpowiedź: A inaczej będziemy kierować się naszym egoizmem na takich krętych drogach, będziemy jak ryba pływać.

Pytanie: Jak zatem powinniśmy się odnosić do wszystkiego, co nas doprowadza do modlitwy, choć jeszcze nie zmierzamy ku celowi stworzenia?

Odpowiedź: Musimy wzajemnie się napędzać. Musimy dawać przykład. Musimy trochę sobą wstrząsnąć.

Pytanie: Jak ja, zwykły człowiek, który nie dąży do celu zjednoczenia się ze Stwórcą, który stara się żyć spokojnie i prosto tu na ziemi, jak powinienem odnosić się do tego, co kieruje mnie ku modlitwie – do tych nieszczęść, do tych kłopotów?

Odpowiedź: To naturalne, że człowiek nie chce ani cierpienia, ani modlitwy, niczego takiego.

Pytanie: A jak powinienem to traktować? Czy powinienem od tego uciekać?

Odpowiedź: Oczywiście. Najlepszą rzeczą do zrobienia jest ucieczka od tego wszystkiego – tak robią wszyscy.

Pytanie: To znaczy, jeśli nie będę dążył do niczego, a po prostu będę chciał dobrze przeżyć to życie na tej ziemi…?

Odpowiedź: W tym przypadku „nie ma potrzeby cierpienia i nie ma też nagrody”.

Pytanie: A jaka jest rada dla takich ludzi?

Odpowiedź: Rada dla takich ludzi to: starać się żyć cicho. Jeszcze niżej, jeszcze ciszej, jeszcze spokojniej. I niech żyją w ten sposób.

Pytanie: Żeby fale przechodziły nad nami?

Odpowiedź: Tak, ale takie jest przeznaczenie. Są ludzie, którzy tego chcą. Są też tacy, którzy się z tym nie zgadzają. I są tacy, którzy się nie zgadzają, a jednak po kilku ciosach – już się zgadzają.

Pytanie: Czyli, tak czy inaczej, te ciosy zmuszają człowieka, jeśli już tu jest i chce spędzić tu resztę życia?

Odpowiedź: To wszystko zależy od korzenia duszy.

Pytanie: A rada dla tych, którzy dążą do Stwórcy, do połączenia?

Odpowiedź: Dla nich najważniejsze jest zbliżenie się do Stwórcy, i nie ma znaczenia, jaką drogą: albo żeby dostać po drodze jeszcze parę ciosów, albo coś innego.

Pytanie: Czyli tak czy inaczej, będą i powinni traktować te ataki jako pomoc?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Czyli ta przypowieść bardziej skierowana jest do tych, którzy zwracają się ku Stwórcy?

Odpowiedź: Cierpienie istnieje zawsze, ale jeśli nie jest ono krytyczne, ale zwykłe, takie codzienne i różne takie inne cierpienia – one zawsze są dobre.

Pytanie: Czyli tak należy je traktować?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: A co wtedy, jeśli w ten sposób zacznę je traktować?

Odpowiedź: Chodzi o cierpienie, które nie odciąga od budowania właściwego życia, właściwego połączenia z innymi i ze Stwórcą. A jeśli jest ich zbyt wiele, to nie jest to ten rodzaj cierpienia.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 04.08.2022

Kategorie: Egoizm, Kabała i religia, Modlitwa, Intencja, Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Dzięki chwale i wdzięczności, które człowiek oddaje za to, zmysły się rozszerzają, i jest pod wrażeniem każdej chwili świętej pracy i rozpoznaje, czyją pracę wykonuje. I dzięki temu wznosi się coraz wyżej. (Baal HaSulam. Szamati 26. „Przyszłość człowieka zależy i związana jest z wdzięcznością za przeszłość”)

Pytanie: Jaka powinna być nasza wdzięczność dla Stwórcy, aby móc Go odkryć?

Odpowiedź: Musimy osiągnąć taki stan, kiedy czujemy, wierzymy i uświadamiamy sobie, że wszystko, co jest przed nami, należy do Stwórcy i pochodzi właśnie od Niego. W takim przypadku stopniowo zaczniemy odczuwać, że jesteśmy w Nim.

Właśnie w tej pracy, w tych działaniach, w tych wysiłkach musimy odkrywać naszą stałą, absolutną więź ze Stwórcą. To jest to, co człowiek musi osiągnąć. Mamy nadzieję, że osiągniemy to w wyniku naszym wysiłków. W duchowym, czyli w nauce Kabały, wszystko jest zdeterminowane przez intencję.

Musimy być skierowani ku Stwórcy cały czas. Jeśli pojawi się możliwość wchłonięcia w siebie wszystkich wrażeń wspólnego kli, to je pochłoniemy.

Wtedy wpływ odkrycia Stwórcy na nas wzmacnia się w takiej mierze, w jakiej jesteśmy zdolni zjednoczyć w sobie przyjaciół, jak bardzo staramy się być w jednej całości i w tej całości pojmować Stwórcę.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 22.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Jednoczmy się w Liszma”. Lekcja nr 4

Pytanie: Można bez końca mówić o tym, ile zainwestowaliśmy w kongres, jak się do niego przygotowaliśmy. Kongres dobiega końca, został jeszcze jeden posiłek i koniec! To wszystko, nie ma sił do modlitwy. To jeden punkt.

Po drugie, jesteś zobowiązany modlić się za wszystkich przyjaciół. Wszyscy przyjechali i chcą odkryć Stwórcę. Stwórca chce się ujawnić. Jest to taki kryzys, kiedy powinieneś się modlić, ale nie możesz!

Co powinniśmy teraz zrobić? O co prosić?

Odpowiedź: O co prosić – tego nie mogę ci powiedzieć. Musisz rozgryźć sam, jakie jest twoje największe ostateczne pragnienie, z którym chcesz zwrócić się do Stwórcy. To jest to, co On musi wypełnić.

Ty możesz zwrócić się do Niego z prawdziwą prośbą tak bardzo, że On nie będzie mógł się nigdzie wykręcić. On oczekuje od ciebie takiej prośby.

Pytanie: Czym jest prawdziwa prośba?

Odpowiedź: To jest to, co naprawdę chciałbyś otrzymać od Stwórcy.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się w Liszma”, 21.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Jednoczmy się w Liszma”. Lekcja nr 4

Pytanie: Dlaczego modlitwa staje się prawdziwa tylko wtedy, gdy człowiek czuje się całkowicie zagubiony?

Odpowiedź: Dlatego, że ma absolutną pewność, że właśnie teraz potrzebuje Stwórcy i nic mu nie pomoże oprócz Niego. Musimy dążyć do osiągnięcia tego stanu.

Pytanie: Jak osiągnąć stan, aby modlitwa na stałe zagościła w sercu?

Odpowiedź: Aby to uczynić, trzeba być pod wpływem dobrej grupy, w której wszyscy szukają Stwórcy, wzywają Go, zwracają się do Niego i na tej podstawie postępują naprzód.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się w Liszma”, 21.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Jednoczmy się w Liszma”. Lekcja nr 4

Pytanie: Jak obnażyć swoje serce dla doskonałej modlitwy, kiedy egoizm nie pozwala ci być szczerym wobec samego siebie?

Odpowiedź: Nie ma znaczenia, czy egoizm nam na to pozwala, czy nie. Kiedy znajdujemy się w takim zgromadzeniu, jak kongres, najważniejszą rzeczą dla nas jest wzbudzenie wyższego światła. Wtedy stanie się dla nas jasne, w jakiej odległości do ogólnego zrozumienia Stwórcy się znajdujemy.

Pod żadnym pozorem nie możemy patrzeć wstecz i myśleć: „Jak mogę to osiągnąć?! To mi przeszkadza i to mnie powstrzymuje”.

Nic podobnego! Nic nie stoi nam na przeszkodzie! Nawet najtrudniejsze pytania, które się pojawiają, pojawiają się tylko po to, abyśmy wznieśli się ponad nie i zrobili kolejny krok naprzód.

Pytanie: Na czym będzie poległ teraz ten krok?

Odpowiedź: Na tym, abyśmy jeszcze bardziej się zjednoczyli i wspólnie zrobili ten krok.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się w Liszma”, 21.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Jednoczmy się w Liszma”. Lekcja nr 4

Pytanie: Jak zakrzyczeć do Stwórcy i poprosić o pragnienie obdarzania, kiedy nie ma chisaronu? Jak poczuć prawdziwą potrzebę obdarzania?

Odpowiedź: Powinieneś zjednoczyć się z ludźmi podobnymi do ciebie i w oparciu o wasze wspólne motywy, połączyć te uczucia potrzeby aby Stwórca wam pomógł. W ten sposób dojdziecie do tego, że będziecie dążyć do Stwórcy i domagać się Jego objawienia.

Pytanie: Jeśli nie ma chisaronu, to czy Stwórca nas nie napełni?

Odpowiedź: Nie. Stwórca będzie tobą potrząsał z boku na bok, stwarzając różne sytuacje, aż poczujesz, że musisz poprosić Go o właściwości obdarzania.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się w Liszma”, 21.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy możemy porównać poranną i popołudniową modlitwę do porannej i dziennej lekcji.

Odpowiedź: Nie, lekcja jest zupełnie oddzielnym działaniem.

Pytanie: Jak czerpać przyjemności tego świata, aby skierować je na miłość do Stwórcy? Ponieważ tracę smak materialnego świata, a jedynie czerpię przyjemność z porannych lekcji, ze zjednoczenia. Do czego służy taki stan?

Odpowiedź: Do tego, abyś mógł wybrać, co daje ci Stwórca. W rzeczywistości otrzymujesz wszystko, tylko brakuje ci odkrycia.

Pytanie: Czym jest prawdziwe przezwyciężenie, które kończy się modlitwą?

Odpowiedź: Prawdziwe przezwyciężenie i tak kończy się modlitwą i odczuciem, że Stwórca daje ci wszystko co dobre.

Pytanie: Ciemność jest podstawą dla światła. Czy można powiedzieć, że wielkość światła jest proporcjonalna do głębokości ciemności, przez którą przechodzi człowiek?

Odpowiedź: Tak, można. Ale człowiek nie musi czekać na ciemność, żeby potem mieć więcej światła. Nie ma czegoś takiego.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 03.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Oczekujemy od Stwórcy tylko jednego prezentu – zdolności osiągnięcia obdarzania, „Liszma”. Może nawet nie wiem, co to jest, bo nigdy jeszcze nie odczuwałem w sobie takich właściwości. Ale oczekuję że otrzymam ten prezent, o którym na razie nie mam jeszcze pojęcia.

Liszma to podarunek, który przychodzi do mnie od Stwórcy i daje mi możliwość obdarzania przyjaciela lub Stwórcy bez żadnej rekompensaty z ich strony.

Chociaż nie otrzymałem jeszcze takiego prezentu, chcę wzmocnić więź ze Stwórcą, czyli przyciągnąć, przybliżyć Go do siebie, lub odwrotnie, skierować się ku Niemu za pomocą modlitwy i domagać się mocnego kontaktu, który już się nie przerwie.

Rodzimy się po to, aby zjednoczyć się ze Stwórcą i poprzez to połączenie otrzymać od Niego przyjemność, napełniać się tym wszystkim i osiągnąć podobieństwo właściwości ze Stwórcą.

Przede wszystkim, powinienem próbować porozumieć się z Nim na tej samej fali, która przyszła do mnie w wyniku Jego reakcji. A kiedy już poczuję, że mam zwrotną odpowiedź od Stwórcy, chcę przekazać Mu moje najpilniejsze pragnienie, umieszczam moją modlitwę na tej nici, która nas łączy. I oczekuję, że Stwórca w odpowiedzi zacieśni między nami nierozerwalną więź.

W taki sposób cały czas wymieniam z Nim sygnały: ja do Stwórcy, a Stwórca do mnie, i coraz bardziej przybliżam sie do Niego. Zawsze staram się zrozumieć, czego Stwórca ode mnie chce, w jakiej formie pragnie naszego zjednoczenia z przyjaciółmi, aby z tego połączenia wspólnie zwrócić się do Niego. W ten sposób zobaczymy, z jakim stosunkiem, na jakiej fali budzimy w Nim reakcję i zbudujemy naszą więź ze Stwórcą.

Muszę starać się podejmować wysiłek, aby przeciągnąć od siebie nić, łączącą mnie ze Stwórcą, i od Stwórcy przeciągnąć łączącą nić z powrotem do siebie. Wówczas mogę być pewny, że mam dwustronne porozumienie. Istotą nauki Kabały jest właśnie ustanowienie wzajemnego połączenia człowieka ze Stwórcą, które będzie darem od Stwórcy, połączeniem Liszma.

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”, 13.01.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie