Szczęście jest to napełnienie najbardziej głębokich pragnień człowieka. Z reguły występuje ono w kontraście z uczuciem niezadowolenia.

Na przykład, głód daje uczucie przyjemności z jedzenia, rozłąka uczucie radości ze spotkania z bliskim człowiekiem, itd. Innymi słowy, jesteśmy zbudowani tak, że możemy poczuć pozytywne tylko z negatywnego.

Wtedy pojawia się pytanie: czy powinniśmy w ogóle szukać szczęścia, jeśli najpierw musimy pogrążyć  się w cierpieniu, aby następnie czuć się szczęśliwym?

Rzecz w tym, że kabalistyczna metoda pozwala człowiekowi przeżyć szczęście jednocześnie z odczuciem braku napełniania. To znaczy w tym momencie, kiedy coś spożywam, czuję zarówno tęsknotę za tym smakiem, jak i jego napełnienie.

Nie muszę dzielić tego w czasie: teraz cierpię, a następnie otrzymuję. Dlatego dla ludzi, zajmujących się duchową praktyką, nie istnieje kwestia czasu. Oni istnieją poza nim, i przechodzą stany cierpienia i napełnienia, głodu i sytości jednocześnie.

To jest nauka Kabały – nauka otrzymywania! Naucza ona człowieka otrzymywać pożądane nie za miesiąc lub rok, a dosłownie w tym samym momencie, kiedy zapragnie. Przy tym jednocześnie w parze idą dwie potencjalnie przeciwstawne do siebie znaczenia, minus i plus.

W naszym świecie tego nie ma. Tutaj istnienie jeden wielki minus, do którego praktycznie nie otrzymujemy plusa. A otrzymywanie przyjemności według kabalistycznej metody samo wywołuje w nas pragnienie do niej i napełnienie.

Pytanie: Ale jak to zrobić? Jak w takim razie być szczęśliwym w tym świecie?

Odpowiedź: Jest to możliwe tylko wtedy, gdy napełniam się nie sam, a przez innych. W tym znajduje się patent szczęścia, ponieważ samego siebie nigdy nie jestem w stanie napełnić. Ale jeśli czuję i absorbuję pragnienia innych, to napełniając ich, napełniam siebie, ponieważ ich pragnienia stają się moimi. Okazuje się, że napełniam sobie istnieniem w innych.

Sekret tkwi w tym, że wychodzę z siebie, odkrywam poza sobą pragnienia, przyjmuję je jak swoje własne i napełniam je. Czyli zarówno pragnienie, jak i napełnienie znajdują się poza mną, i to jest właśnie moją duszą.

Pytanie: Czy przy tym napełniamy także materialne pragnienia człowieka?

Odpowiedź: Zaspakajamy dowolne jego pragnienia, ale tylko do pewnego stopnia. Materialne pragnienia człowieka są napełniane tylko do stopnia, dostatecznego dla jego istnienia, i nie więcej. A duchowe pragnienia do tego stopnia, w jakim razem pragniemy wznieść się, ponieważ moje i jego wzniesienie są wzajemnie połączone i wzajemnie się uzupełniają.

W taki sposób napełnienie pragnień innych daje nam poczucie szczęścia.

Z programu TV, „Krótkie opowiadania”, Cz. 2

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Jaka jest rola kobiet w krytycznych momentach rozwoju historii ludzkości?

Odpowiedź: We wszystkich kryzysach w rozwoju ludzkości, od czasów starożytnych po czasy współczesne, to właśnie kobiety decydowały o przełomowych momentach. Pierwszą wielką kobietą była Chawa (Ewa), która doprowadziła do tego, że cały nasz świat odkrył egoizm jako ogromną egoistyczną siłę swojego rozwoju. Chwała naszej wspólnej pramatce!

Następna wielka kobieta to Sara. To dzięki niej Abraham kontynuował duchową pracę, ponieważ Stwórca powiedział mu: „Słuchaj tego, co ci mówi Sara, i wypełniaj to”. W rzeczywistości wszyscy wielcy mężowie, których tak bardzo podziwiamy, byli wielcy dlatego, że słuchali swoich kobiet. To jest faktem!

We właściwym czasie z gałęzi Abrahama wywodzi się jego pierworodny syn Izmael, islamski prorok i przywódca Arabów. Został wielki dzięki swojej matce, która była nałożnicą Abrahama i uzyskała od niego błogosławieństwo dla syna. Następne są pramatki Riwka, Lea, Rachel, które kierowały swoimi mężami, Izaakiem i Jakubem. Dzięki staraniom swojej matki Jakub otrzymał pierworodztwo.

A czy udałoby się wejść do Egiptu, gdyby żona Potifara, zastępcy faraona, nie uwiodła Józefa i nie wtrąciła go do więzienia, z którego wyszedł jako bohater?

Dzięki swojej siostrze Miriam, Mojżesz trafił do domu faraona, w którym wychowywała go córka faraona Batja. Następnie, podczas pobytu u Jitro, Mojżesz poślubił jego córkę Seforę, która prowadziła go, urodziła mu dzieci i odesłała z powrotem do Egiptu, mówiąc: „Musisz powrócić do swojego ludu”.

A po wyjściu z Egiptu kobiety cały czas wspierały mężczyzn, inspirowały ich swoimi pieśniami, zmuszały ich do połączenia się nawzajem dobrymi więzami. Otoczyły mężczyzn u podnóża góry Synaj i naciskały na nich, aby odkryli Stwórcę. Bo gdy pośrodku jest Stwórca, a z tyłu – kobieta, to niemożliwe jest żeby nie otrzymać Tory.

Po wejściu ludu do Ziemi Izraela wśród kobiet pojawiły się wielkie prorokinie, które stały się przywódczyniami pokolenia. Ale to są już prorokinie zupełnie innego rodzaju niż Sara, Riwka, Lea, Rachel ponieważ były wyżej od mężczyzn. Przychodzili do nich uczeni mędrcy z białymi brodami i prosili je o rady, i to bardzo poważne, wewnętrzne, duchowe.

Widzimy to również w późniejszym wygnaniu babilońskim, do którego nieświadomie, potajemnie doprowadziła królowa Estera. Imię „Estera” pochodzi od słowa „astara” (ukrycie), dlatego wielka księga wyjścia wygnania babilońskiego nosi nazwę „Zwój Estery” („Megilat Ester” – „Odkrycie ukrycia”).

Cały królewski dom Izraela został założony dzięki Rut, maowitce, która przybyła z innego narodu i przyłączyła się do ludu Izraela, mówiąc: „Ten dom będzie moim domem”. Została prababką największego żydowskiego króla – Dawida. Tak więc dom królewski, był królewski, nie dzięki dziedziczeniu, jak u innych narodów, a poprzez duchowy stopień. Dlatego Rut mogła zostać pramatką najwyższej duchowej dynastii.

Jeśli chodzi o króla Dawida, to osiągnął wielkie wyżyny i stał się największym duchowym przywódcą w naszym świecie dzięki temu, że był związany ze szczególną kobietą – Bat Szewą. Z jej pomocą wzniósł się na wyższy poziom. A swoje wielkie tezy, swój podziw dla Stwórcy, wyraził w Psalmach, które śpiewa cały świat.

Kategorie: Duchowość kobiety, KABAŁA, Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi

Księga Zohar od wielu tysięcy lat uważana jest za szczególną księgę, którą wszyscy szanują. W praktyce widzę, że człowiek, który zaczyna uczyć się Kabały, odnosi się do niej z wielkim szacunkiem.

Zauważa, że nauka Kabały opowiada absolutnie o wszystkim, obejmuje cały wszechświat, całą naszą psychologię, stosunki społeczne, teorię, praktykę, historię, geografię – wszystko, co tylko można sobie wyobrazić w naszym świecie. Wyjaśnia wszystkie korzenie świata, wszystkie źródła tego, co się dzieje i wszystkie cele.

Ponadto Kabała objaśnia reinkarnacje dusz, nasz stan ponad światem materialnym, w jaki sposób można go osiągnąć praktycznie dzisiaj. Na czym polega nasza wolna wola, jeśli w ogóle ją mamy? W jaki sposób zmieniamy nasze poczucie rzeczywistości. Jak możemy zmienić tę rzeczywistość i wznieść się na poziom, równy Stwórcy, zarządzać Stwórcą.

Oznacza to, że możemy zmienić swoje życie, siebie, ludzkość, całą naturę, Stwórcę, jakkolwiek dziwnie to brzmi. Wszystko to jest nam dane. Nauka Kabały mówi człowiekowi absolutnie o wszystkim. Jest ponad wszystkim co istnieje, dlatego że oferuje nam nowe właściwości, nowe możliwości.

Rzecz tylko w tym, że musimy trochę zmądrzeć i pomyśleć z wyprzedzeniem, przed wszelkimi kataklizmami, że czasem warto choć trochę zadbać o bezpieczeństwo naszego życia ziemskiego. A wszyscy przewidują, że za dwadzieścia lat nastąpi epoka lodowcowa lub wręcz przeciwnie – nastąpi wzrost temperatur klimatycznych. Nie wspominam już o tym, że możemy się sami „usmażyć” w jakiejś wojnie nuklearnej.

Kabała daje możliwość powstrzymania tego wszystkiego, umożliwia zarządzanie, osiągnięcie harmonii, kiedy każdy będzie miał wszystko, czego potrzebuje i wszyscy nagle osiągną pokój. Wtedy przestaniemy dzielić granice, ropę i wszystko inne, a po prostu dojdziemy do wspólnego, zupełnie nowego mianownika w naszych stosunkach. Czy to coś złego?

W tym celu wystarczy otworzyć książkę i trochę się pouczyć, albo dołączyć do nas za pośrednictwem Internetu, lub niektóre nasze programy, lekcje, wykłady, telewizję.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Osiągnąć harmonię”

Kategorie: KABAŁA, Kryzys, globalizacja, ZOHAR

Kiedy w człowieku zapala się punkt w sercu, przyciąga go do Stwórcy i człowiek jest gotowy na wszystko, aby zaspokoić swoje pragnienie, ponieważ jest to najwyższy z istniejących w nim poziomów pragnienia nieożywionego-roślinnego-zwierzęcego-ludzkiego. Więc przybywa z płonącymi oczami do miejsca, gdzie nauczają Kabały – i jest gotowy na wszystkie warunki. Ale niczego nie rozumie, niczego nie słyszy, co jest wspólnie studiowane, znajduje się jakby w swoim „kokonie”, wewnątrz siebie.

Uważnie uczęszcza na zajęcia i pilnie uczestniczy we wszystkich wydarzeniach, ponieważ pragnie być akceptowany jako przyjaciel wśród studiujących Kabałę. Ale po pewnym czasie, być może po kilku miesiącach, doznaje uczucia „upadku”, pogrążania się ciemności, zwątpienia, obojętności, słabości, światło przygasa, i człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje.

To odkryła się pierwsza, najlżejsza warstwa duchowego egoizmu w człowieku, oprócz tego ziemskiego, codziennego egoizmu, który był w nim wcześniej, jak we wszystkich ludziach. Czyli pod warstwą ziemskiego egoizmu zaczyna się ujawniać nowa warstwa egoizmu, duchowego. Choć człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje i nie odczuwa żadnej różnicy, ten stan różni się od wszystkich poprzednich w jego życiu, jak niezrozumiały, niewyraźny.

To odkrycie się nowej warstwy egoizmu nastąpiło wskutek nauki na grupowych lekcjach Kabały, gdy człowiek uczestniczył w wydarzeniach grupowych – i w ten sposób poprzez grupę kabalistów otrzymał pierwszą porcję „Światła przywracającego do Źródła”.

Światło powraca do Źródła, do Stwórcy, do Światła, do właściwości obdarzania i miłości do przyjaciół, a następnie do całej ludzkości – stopniowo, poprzez wzajemne, zwrotne działania. Jak jest powiedziane: „Z tyłu i z przodu trzymasz mnie”. Najpierw odkrywa w człowieku nową warstwę egoizmu, zły początek, a następnie oczekuje od człowieka prawidłowej reakcji na to.

Generalnie, prawidłowa reakcja sprowadza się do modlitwy – prośby człowieka do Stwórcy o pomoc we wzniesieniu się ponad egoizm, aby pomimo przeszkód mógł uznać, że ten egoizm został zesłany i odkryty w nim przez samego Stwórcę. W ten sposób Stwórca umożliwia człowiekowi podniesienie się nad przeszkodami, aby zawsze mógł być świadomy wyjątkowości Stwórcy w jego absolutnie dobrym zarządzeniu (Nie ma nikogo oprócz Niego. Dobry, czyniący dobro).

Problem początkującego polega na tym, że nie jest w stanie panować nad sobą, przy odkryciu w nim nowego pragnienia, zmiany wielkości pragnienia. Wydaje mu się, że świat się wali, że metoda jest nierealistyczna itp. Pojawia się mnóstwo pretensji nie do siebie, i nawet nie do Stwórcy, ale do nauczyciela i miejsca nauki.

Zwykle w tym momencie wielu zostawia studia z negatywnym nastawieniem. Takiego masowego odejścia nie spotyka się w innymi metodach, ponieważ nigdzie nie naucza się, jak wydostać się z więzienia egoizmu. A w Bnei Baruch uczymy, jak „uśmiercać” egoizm, naszą naturę, i w jej miejsce nabyć altruizm, naturę Stwórcy.

Dlatego mówi się o Kabale, że tysiąc rozpoczyna naukę a jeden osiąga światło. Ale nawet 999, którzy nie osiągnęli światła, są w połączeniu ze Stwórcą, i wielka jest ich nagroda (Zobacz artykuły Baal HaSulama). A ci, którzy porzucają metodę, a tym bardziej oczerniają ją, ponieważ z powodu lenistwa nie mogą jej opanować, jeszcze bardziej oddalają się od naprawy duszy.

Kategorie: Egoizm, KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Pytanie: Mówi się, że Kabała naucza drogi osiągania przez człowieka wyższego celu. Jakiego dokładnie?

Odpowiedź: Droga do Stwórcy jest jednakowa dla wszystkich, ale każdy ma swoją. Co to znaczy?

Po pierwsze, droga do zrozumienia Stwórcy jest osobistym wewnętrznym przeżyciem człowieka, tj. coś takiego, czego tylko ty możesz doświadczyć. Jak mówi Baal HaSulam: „Ty zobaczysz, i nikt inny”. Stwórca jest poznawany w sposób ściśle indywidualny.

Z drugiej strony, jest On poznawany właśnie poprzez dobre, otwarte, wzajemne połączenie między nami. Jest tu pewien paradoks: odkrywając wspólne połączenie, odkrywasz w nim tylko swój wyższy jedyny korzeń. I tak jest z każdym z nas.

A potem następuje kolejny etap – tzw. „ogólna naprawa”. Nie mogę nic na ten temat powiedzieć, ponieważ nie osiągnął jej jeszcze żaden kabalista, ponieważ konieczna jest do tego naprawa całej ludzkości.

Kiedy wszyscy będziemy chcieli się naprawić i osiągniemy każdy swój korzeń, wówczas wszystkie indywidualne korzenie zjednoczą się w jeden wielki korzeń i to będzie koniec całkowitej naprawy. Wtedy wszyscy poznamy nasze Źródło – Jednego, Jedynego, Stwórcę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Pytanie: Na czym polega wyjątkowa metoda Baal HaSulama?

Odpowiedź: Jest to praktyczna metoda, którą opracował dla naszego pokolenia i opisał we wszystkich swoich dziełach. Dlatego studiujemy jego prace i staramy się upodobnić do tego obrazu, który opisał.

Główną zasadą tej metody jest połączenie między ludźmi, taka bliskość między nimi, kiedy każdy człowiek czuje drugiego jak siebie. To dzięki temu połączeniu mogą wznieść się do poznania Stwórcy.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała”

Kategorie: Baal HaSulam, KABAŁA, Praca duchowa

Pytanie: Jak powiedzieć ludziom o Kabale, bez wymieniania tego słowa? Jak wyjaśnić im znaczenie zjednoczenia, znaczenie połączenia między nami?

Odpowiedź: Obserwujemy to w otaczającej nas naturze, stanowiącej jeden zjednoczony mechanizm, którego wszystkie części są całkowicie ze sobą wzajemnie powiązane. Widać to na przykładach ekologii, klimatu i w ogóle wszystkiego, co istnieje wokół nas. Wszystkie te wzajemnie powiązanie narusza tylko człowiek. Myślę, że wszyscy się z tym zgodzą.

W naturze istnieje jedna siła zwana Stwórcą, która jednoczy wszystko. To właśnie ją musimy odkryć. A zostanie odkryta tylko w takim stopniu, w jakim będziemy w stanie odczuwać cały integralny system. Stwórca popycha nas do tego. Powoduje wszystkie problemy na świecie po to, abyśmy dobrowolnie chcieli Go zrozumieć.

To w naszych czasach musimy odkryć Kabałę. Zbieranie się w dziesiątki jest najkrótszą drogą do zrozumienia Stwórcy w minimalny sposób w każdej dziesiątce. W tym mini-laboratorium zaczniemy Go studiować.

Co więcej w wyniku naszego duchowego rozwoju, będziemy w stanie zrozumieć cały system natury, jego zarządzanie. Nauka Kabały zajmuje się badaniem i odkryciem ogólnej siły natury – Stwórcy.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, KABAŁA, Rozpowszechnianie metody

Wydaje się, że miłość do bliźniego jest czymś prostym i nieistotnym, jak napominanie dziecka, by przyjaźniło się z innymi dziećmi i nie kłóciło się. A w rzeczywistości jest to graniczna linia, dzieląca rzeczywistość na nasz materialny świat, w którym istniejemy w miłości do samych siebie, i na wyższą rzeczywistość, w której istnieją tylko ci, którzy osiągnęli miłość do bliźniego.

Należy zrozumieć, że ta granica nad materialnym światem jest bardzo wyraźna i jest pilnie strzeżona z góry z duchowego świata. Na straży tej granicy stoją ogromne siły, surowe i bardzo wymagające, precyzyjnie określające, kto powinien pozostać w naszej niższej rzeczywistości, a kto jest godny istnienia w wyższej rzeczywistości, w przyszłym, duchowym świecie.

Dlatego cała nasza praca polega na tym, jak wydostać się z niższej rzeczywistości, którą teraz odczuwamy. Co więcej, nawet nie uświadamiamy sobie, jak jest niska i ograniczona – to tak naprawdę nasze życie, nasz świat, to my.

W rzeczywistości, kabaliści wyjaśniają nam, że najważniejsze jest przekroczenie granicy i wejście do wyższego świata, a tam kontynuowanie wznoszenia się coraz wyżej. Nie można pozwolić, aby siły natury wpływały na nas i dezorientowały nas, aby ponownie wciągnąć nas do dołu pod władzę egoistycznych praw tego świata.

Na tym polega główny cel nauki Kabały: nauczyć nas, jak przekroczyć tę granicę, zaznajomić nas z prawami wyższego świata i zacząć z nich korzystać. Oznacza to, że zadaniem Kabały jest nas zbawić i przygotować do istnienia w świecie Stwórcy, przebywającego na najwyższym poziomie duchowego świata.

Dlatego nauka Kabały w ogóle nie zajmuje się tym światem, niczym poniżej granicy z wyższym światem. Tylko ludzie, przechodzący do wyższego duchowego świata, zaczynają tam studiować jego prawa, odkrywać je na sobie i uczyć się, jak prawidłowo z nich korzystać.

Zanim człowiek wejdzie do duchowego świata, niewiele zrozumie z nauki Kabały, ponieważ w całości poświęcona jest prawom wyższego świata. Dlatego wszystkie swoje siły należy skoncentrować na tym przejściu z naszego świata do wyższego świata w swoich uczuciach i doznaniach, zrozumieniu i świadomości.

A wszystko, co odnosi się wyłącznie do tego świata, nie odnosi się do tej rzeczywistości, w której warto pozostawać. Dusza, która jest w każdym z nas jest boską cząstką z góry i dlatego dąży do powrotu do tego samego stanu, do tej samej rzeczywistości, w której jest Stwórca, czyli do wyższego świata. I tylko w odniesieniu do tego wyższego świata oceniamy siebie, a nie w odniesieniu do tego, co jest poniżej granicy między światami.

Wszystko, co warto robić w tym życiu, powinno służyć jedynie do wzniesienia się z tego świata do wyższego świata.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa

Nauka Kabały jest dość łatwa. Realizowanie jej jest trudne, ale koncepcja jest dość prosta. Stwórca stworzył jedno jedyne pragnienie, które następnie rozbił na miliardy części. Te części, oddzielone od siebie egoizmem, muszą ponownie zjednoczyć się w taki sam system, wbrew egoizmowi.

Jednak egoizm nie powinien im przeszkadzać. Wręcz przeciwnie, pomaga im połączyć się.

Wtedy ich zjednoczenie w porównaniu z przeszłością będzie w 620 razy silniejsze niż wcześniej, a te pragnienia nie będą odczuwać stanu, w jakim były początkowo przed rozbiciem i odczuwały tylko siebie, ale zaczną odczuwać siebie na poziomie Stwórcy.

Na tym polega proces rozbicia a następnie jego naprawa. Wszystko dzieje się tylko według metody łączenia i jednoczenia rozbitych części. Mam na myśli nas, między sobą.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: Czy kabaliści tacy jak Baal HaSulam i Rabasz starali się rozpowszechniać Kabałę na świecie, by złagodzić wywieraną na niego presję?

Odpowiedź: Nie, to nie dlatego. Kabaliści dążą do tego, aby przekazać światu Kabałę, by szybko osiągnął połączenie ze Stwórcą dobrą drogą, ponieważ jest to najlepszy stan dla świata. A co najważniejsze, że jest to pożądane przez Stwórcę.

Chociaż bardzo współczujesz światu, nie robisz tego z miłości do niego, ale przede wszystkim z miłości do Stwórcy, dlatego że powinieneś pracować bardziej z powodu zadowolenia Go. Toczy się tutaj ta sama egoistyczna walka: o co? Oczywiście, że nie ze względu dla siebie. Dla świata czy dla Stwórcy? I tu pojawia się taka dwuznaczność.

Ponieważ integralne działanie będzie pełne dopiero wtedy, gdy wszystkie elementy składowe „ja, świat i Stwórca” będą połączone w odpowiednim „pakiecie”, bo dopiero wtedy przyniosą rezultaty. Dlatego należy pracować nad ich poprawną kombinacją.

To tak jak z celownikiem – musisz ustawić wszystkie osie w jednej linii, tak aby twoje oko, muszka i obiekt znajdowały się w linii prostej. Wtedy trafiasz w cel. Tak samo jest tutaj.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Jak zmienić świat na lepszy?”

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody